ΝΤΟΜΙΝΟ

Καλημέρα σας φίλοι μου!

Σήμερα η ανάρτηση είναι βαθιά προσωπική.
Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, σκαρώνω ιστορίες. Η πρώτη μου ξεκάθαρη ανάμνηση είναι στο δημοτικό, όπου ο δάσκαλος μας είχε βάλει έκθεση με θέμα "Παραμυθοσαλάτα". Έχω κρατήσει ακόμα αυτούσιο το σχόλιο του στην 7σέλιδη εργασία που του παρέδωσα: "Συγχαρητήρια για την όμορφη πλοκή του παραμυθιού σου, αλλά και την υπομονή σου να γράψεις ένα τόσο μεγάλο παραμύθι!" Και θυμάμαι ακόμα τη χαρά μου!

Έκτοτε, απλά γράφω. Όποτε έχω έμπνευση, χωρίς πρόγραμμα, με μια ιδέα για πλοκή που εξελίσσεται με βάση το τι θέλουν οι ήρωες μου, με μια ιδέα για ποίημα που αναπτύσσεται με βάση την ιστορία που γεννούν μόνες τους οι λέξεις.

Πολλοί από εσάς έχετε παρακολουθήσει την πορεία μου, που άνθισε μέσα από το μπλογκ, τα διηγήματα, τα ποιητικά και λογοτεχνικά δρώμενα, τα συλλογικά έργα. Αποσπάσματα από τα μυθιστορήματα μου τα έχετε ήδη διαβάσει, με στηρίζετε σε κάθε βήμα και ξέρω πως η χαρά μου είναι και δική σας!

Το Ντόμινο είναι το πρώτο μου ολοκληρωμένο μυθιστόρημα. Ξεκίνησα να το γράφω πριν από τουλάχιστον 15 χρόνια. Το έπιανα, το άφηνα, το έπιανα ξανά... ποτέ δεν βιάζομαι όταν γράφω, ξέρω πως όταν είναι έτοιμη η ιστορία να ξεδιπλωθεί, θα το κάνει. Πριν από δύο χρόνια περίπου έγραψα συγκινημένη τη λέξη ΤΕΛΟΣ. Αποχαιρέτησα την Αγγελική, το Μηνά, τη Ρένα, τον Αλέκο και το μικρό Άγγελο, νιώθοντας πως τους είχα δικαιώσει.

Σήμερα, έχω τη χαρά και την τιμή να σας αποκαλύπτω το εξώφυλλο του έντυπου πλέον βιβλίου, από τις Εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές.
Το ταξίδι του θα αρχίσει επίσημα την Κυριακή 22 Μαρτίου, με την πρεμιέρα του στο Φεστιβάλ Όψεις του Φανταστικού.

Για λεπτομέρειες, μείνετε συντονισμένοι. Θα χαρώ πάρα πολύ αν -όσοι μπορείτε και επιθυμείτε- με τιμήσετε με την παρουσία σας.

ΑΛΙΣΑΧΝΗ

Δύο ολόκληρα χρόνια περίμενε υπομονετικά στο συρτάρι. Έτοιμη, καλοντυμένη με το υπέροχο εξώφυλλο της Έλλης Οικονόμου, αναρρωτιόταν... "Καλά αυτή τι με ετοίμασε και με σημαιοστόλισε; Για να με βλέπει μόνη της και να με καμαρώνει;" Και δώστου γκρίνια και δωστου μπούρου μπούρου και "Βγάλε με από εδώ!" και " Θα σκάσω εδώ κλεισμένη" κλπ κλπ τελικά με έψησε και την έβγαλα στο φως.
Η δεύτερη ποιητική μου συλλογή με τίτλο ΑΛΙΣΑΧΝΗ κυκλοφορεί και οπλοφορεί. Κι είναι αφιερωμένη στον έρωτα! Στη δύναμη, στο πάθος, στον πόνο, στην απώλεια, στην απελπισία στην ίδια τη ζωή! Γιατί ο έρωτας είναι ζωή!
Με χαρά, αγάπη και υπερηφάνεια λοιπόν σας την παραδίδω.
Θα ειναι μεγαλη μου τιμή να στηρίξετε αυτή μου την προσπάθεια και να μου στείλετε τα ειλικρινή σας σχόλια!
Μπορείτε να την προμηθευτείτε ακολουθώντας το παρακάω λινκ:

http://www.easywriter.gr/ebooks/item/2723

ή πατώντας πάνω στο εξώφυλλο στο δεξί πάνω μέρος του μπλογκ.

Σας ευχαριστώ προκαταβολικά για την υποστήριξη και για το χρόνο που θα αφιερώσετε σε άλλη μια κατάθεση ψυχής!

Πεταλουδίσια φιλιά σε όλους!

LIVE, LAUGH, LOVE

Αγαπημένοι μου μπλογκόφιλοι τι κάνετε;
Εγώ από τη μια αναποδιά στην άλλη.
Μου εφαγε ο σκύλος το φορτιστή του λάπτοπ. Το φτιάξαμε. Μετά το λάπτοπ έσβησε και δεν άναβε. Το φτιάξαμε.
Εδώ και περίπου ένα δίμηνο πέφτω από τη μια ίωση στην άλλη. Ο οργανισμός μου δεν προλαβαίνει να αναρρώσει και πιάνει κάτι άλλο! Το ανοσοποιητικό μου στα τάρταρα και το άσθμα μου στα ύψη...
Ταυτόχρονα, έχω σχεδόν μόνιμα το μεγάλο μου γιο άρρωστο, αυτός μας φέρνει τις ιώσεις. Σε σημείο να ακυρώσουμε δυο φορές το πάρτυ γενεθλίων του! Τώρα, κόλλησε κι ο μπεμπάκος κι έχει ο έρμος ένα βήχαα, μα ένα βήχα!
Μ' αυτά και μ' αυτά, όλα τα σχέδια που είχα για γιορτινές αναρτήσεις στο μπλογκ μου έμειναν πίσω και έχω να γράψω δύο μήνες!
ΑΛΛΑ!!! Δεν το βάζω κάτω! Όχι απλά αρνούμαι να εγκαταλείψω το άθλημα, αλλά ξεκίνησα και μια νέα συνεργασία!
Με μεγάλη μου χαρά, η φίλη μου και συγγραφέας Νεκταρία Μαρκάκη, δέχτηκε να μου εμπιστευτεί μια στήλη στο blog
LIVE,LAUGH,LOVE

Πρόκειται για ένα ιστολόγιο ποικίλης ύλης, που ουσιαστικά μιλάει για όλα όσα μας κάνουν χαρούμενους! Φαγητό, σχέσεις, βιβλία, ταινίες, μουσική, ομορφιά και άλλα πολλά.
Εκεί, μια φορά την εβδομάδα θα παρουσιάζω ένα βιβλίο.

Μπορείτε να διαβάσετε τα δύο πρώτα άρθρα μου εδώ:

ΟΙ ΦΕΓΓΙΤΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ

JOHNNIE SOCIETY

Είμαι σίγουρη πως θα απολαύσω πολύ αυτή τη συνεργασία! Νεκταρία, thanks!

ΟΤΑΝ ΞΕΡΕΙΣ Ν' ΑΓΑΠΑΣ

Από τη μια έχουμε την Ιόλη. Ένα κορίτσι από πλούσια οικογένεια, με πατέρα επιφανή δικηγόρο. Η ίδια σπουδάστρια νομικής. Η ιδιαίτερη σχέση με τον πατέρα της, η εκτίμηση στο πρόσωπό του κι οι ηθικές αρχές με τις οποίες την μεγάλωσε, έχουν δημιουργήσει ένα πλάσμα συγκροτημένο, μακριά από το στερεότυπο του πλουσιοκόριτσου, που δεν κρίνει, δεν κατακρίνει και θέλει να προσφέρει απλόχερα. Η σχέση της με την μητέρα της από την άλλη, κάθε άλλο παρά ιδανική. Μια γυναίκα υπερφίαλη που, ενώ σαφώς αγαπάει την κόρη της, δείχνει να αγαπάει πιο πολύ την κοινωνική της θέση, το στάτους, τον πλούτο, την πολυτέλεια και προσπαθεί να επιβάλει στην Ιόλη τους κανόνες της "καλής κοινωνίας". Η Ιόλη ασφυκτιά μέσα σε όλα αυτά  και βρίσκει διέξοδο στους φίλους της, φοιτητές και φοιτήτριες, ανθρώπους απλούς, μακριά από όλα όσα η ίδια απεχθάνεται.

Από την άλλη ο Στέφανος, επίσης γόνος εύπορης οικογένειας. Φοιτητής κι εκείνος της νομικής, ένα πανέμορφο αγόρι. Η σχέση του με τον πατέρα του από ανύπαρκτη ως φρικτή. Ορφανός από μητέρα, καθώς πέθανε από καρκίνο όταν ο ίδιος ήταν μικρό αγόρι. Μοναδικός συγγενής αλλά  και στενότερος φίλος του, ο θείος του, ο αδερφός του πατέρα του. Ο Στέφανος, παρ΄ατις αντιξοότητες, είχε καταφέρει να ζει μια φυσιολογική ζωή, να έχει παρέες, φίλους, ερωτικές σχέσεις. Ώσπου, ένα αναπάντεχο γεγονός έρχεται να ανατρέψει τα πάντα για εκείνον, να τον κάνει να κλειστεί στον εαυτό του και να απομονωθεί από τους πάντες, εκτός του θείου του/

Όταν η Ιόλη θα γνωρίσει το Στέφανο, η έλξη θα είναι εκρηκτική. Θα βρεθούν κι οι δύο αντιμέτωποι με τους χειρότερους φόβους τους και θα κληθούν να τους ξεπεράσουν. Θα έρθουν σε σύγκρουση με όλους και κυρίως την οικογένεια και τους φίλους της Ιόλης. Θα δουν πως είναι να πατάς κάτω τον εγωισμό σου, να γίνεσαι ένα με το χώμα και να μην μπορείς να αναπνεύσει χωρίς τον άνθρωπο που αγαπάς. Θα δούνε πώς είναι να παλεύεις κόντρα σε όλους και κόντρα σε κάθε πιθανότητα και πώς από το πουθενά γεννιούνται δυνάμεις που δεν πίστευες ότι είχες.

Και πάνω που όλα δείχνουν να φτιάχνουν και η ζωή να κυλάει αρμονικά, μια νέα βόμβα έρχεται να ταράξει τα γαλήνια νερά τους κι ακούει στο όνομα Οδυσσέας! Θα καταφέρουν η Ιόλη και ο Στέφανος να υπερπηδήσουν και αυτό το εμπόδιο; Θα μπορέσουν να πάρουν αποφάσεις που θα αλλάξουν όλη τη ζωή τους και να τις υποστηρίξουν; Και τελικά ποιοι άνθρωποι πραγματικά τους αγαπούν και θα σταθούν στο πλευρό τους; Δίνει η ζωή δεύτερες ευκαιρίες;

Το βιβλίο αυτό της Γιώτας Παπαδημακοπούλου αγγίζει τόσεςδιαφορετικές πτυχές που σε ζαλίζει, σε στροβιλίζει μέσα σε έναν κυκεώνα σκέψεων και συναισθημάτων. Είναι καλογραμμένο, με απλή και παρασταστική γλώσσα. Όμως, αυτό που με κέρδισε δεν είναι οι όμορφες περιγραφές, ούτε καν οι δυνατοί και συγκροτημένοι χαρακτήρες. Είναι με πόση ευαισθησία και πόσο σεβασμό προσεγγίζει θέματα που ακόμα και σήμερα είναι ταμπού για την κοινωνία μας. Με πόση αντικειμενικότητα προσπαθεί να δείξει και τις δύο πλευρές, τα σωστά και τα άδικα. Με κέρδισε γιατί κλείνοντας το βιβλίο, όχι μόνο ένιωσα πως έμαθα πολύ σημαντικά πράγματα, αλλά επίσης ένιωσα πως έγινα καλύτερος άνθρωπος.

ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΩΡΑ ΑΓΑΠΗΣ!!!

"Καλησπερα!!!!
Θα το ξαναπω για 1000στη φορα! Η εκδοση αυτου του βιβλιου ηταν για μενα ενα ονειρο που πραγματοππιηθηκε!
Ομως η χαρα που μου εδωσε δεν συγκρινεται με τη χαρα που μου δινει η συνειδητοποιηση του ποσοι ΥΠΕΡΟΧΟΙ ανθρωποι υπαρχουν γυρω μου!
Οπως για ολους, ηρθε η στιγμη του μετρηματος και για μενα και τωρα μονο συνειδητοποιησα ποσο το μπλογκινγκ που αγαπω αλλαξε τη ζωη μου και ποσα μου εχει δωσει! Δεν μπορουσα 8,5 χρονια πριν ουτε να το φανταστω, ομως εδωσα και πηρα τοσα ομορφα αισθηματα!
Και δεν θα το ξεχασω αυτο ΠΟΤΕ!"

"Δεν ειναι μονο η χαρα και η τιμη για τα ομορφα σχολια σας!
Δεν ειναι η υπερηφανια που καταφερα ταπεινα κι αληθινα εστω για λιγο να αγγιξω τις ψυχες σας με τη δικη μου!
Δεν ειναι τα πανω απο 200 ατομα που εχουν μπει στον κοπο να με διαβασουν μεσα σε μολις 2μιση μηνες!
Ειναι η ΑΓΑΠΗ ναι ΑΓΑΠΗ που εχω λαβει απο ανθρωπους που δεν ξερω παρα μονο μεσω ιντερνετ!
Ειναι η ΚΑΛΟΣΥΝΗ που μου δειχνετε καθε φορα που κατεβαζετε η προωθειτε το βιβλιο μου χωρις να εχετε τιποτα να κερδισετε! Αναρτησεις, κοινοποιησεις, προβολη σε σελιδες και σε προσωπικα σαιτ η ιστολογια, απλα και μονο για τη χαρα του αλλου, δηλαδη τη δικη μου!
Πραξεις γεματες ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΕΙΑ που με γεμιζουν ΕΛΠΙΔΑ οτι δεν εχουμε χασει ολα οσα μας χαρακτηριζουν, οτι ακομα χαιρομαστε και καμαρωνουμε καθε που καποιος εκπληρωνει ενα μικρο η μεγαλο ονειρο! Εστω καποιος αγνωστος σχεδον...
Με αξιωσε ο Θεος να ζησω την προσωπικη μου Επανασταση της Καλοσυνης!
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!!"

Αυτα τα ειχα αναρτησει πριν λιγο καιρο στο φατσοβιβλιο. Αλλα δεν θα μπορουσαν να λειπουν και απο την Κοινωνια... Ωρα Αγαπης, της Αριστεας μας!!!

Σας ευχαριστω ολους παρα πολυ για ολη την αγαπη που εχω παρει κι εχω δωσει!
Νιωθω υπεροχα!!!

Και μια και μιλαμε για αγαπη, να μην ξεχασουμε να τη δειξουμε εμπρακτα, σε οσους μας εχουν αναγκη!

Αγοραζοντας το βιβλιο της Μαριας βοηθαμε μια νεα γυναικα!

 

Και φυσικα, συνδραμοντας στο παζαρι της Αλεξανδρας, βοηθαμε τον συνανθρωπο μας!

TANGO ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΡ-ΚΕΙΝΟ...

 

Υπαρχει μια στιγμη, εκει μεσα στη νυχτα. Οταν φτανει και χαμηλωνουν τα φωτα, ανοιγει ο δρομος για τον παραδεισο. Υπαρχει ενας τοπος εκει μεσα στη θαλασσα. Οταν φουσκωνει και πεφτει αερας, ανοιγει της ψυχης μια χαραμαδα  
.... στης ψυχης τη χαραμαδα δε χωραω. Το χαμογελο του ηλιου ξεραινει τα χειλη μου. Ο κοκκος της αμμου ειναι θηλια στο λαιμο μου. Το αισθημα μονο αναβει τα φωτα του δρομου, φαρδαινει τη χαραμαδα και την κανει φαραγγι. Του ηλιου το γελιο φυλακιζει ζεστα και το αοσμο κυμα ευωδιαζει λεβαντα. Το αισθημα μονο κρατα αναμμενο του νοτου το αστερι.

Μονον εαν φτασεις κοντα στο θανατο, μονο τοτε καταλαβαινεις οτι και τα πιο απλα πραγματα μπορουν να φερουν ευτυχια. Ενα χαμογελο, μια γλυκεια λεξη, ενα σ' αγαπω. Ειναι τοσο σημαντικα! Μονο που καμια φορα ειναι και τα πιο δυσκολα. Αν η ανασα ειχε λεξεις, οι δικες μου θα σου ελεγαν φωναζοντας χαρουμενα:
"Σ' ευχαριστω που μαλακωσες την καδρια σου και μου επιτρεπεις επιτελους να ζησω για λιγο διχως πονο."
Γι' αυτο περιμενω την αλλιωτικη μερα, για να φωναξω χαρουμενα λεγοντας σου ενα τεραστιο ευχαριστω, Ζωη μου.

Δεν μπορω να μεταφερω το ειναι μου στο λογο. Η ψυχη δεν κλεινεται στο λογο, μονο για λιγο την μαντρωνεις. Τοσο οσο να επιτελεσει μια αποστολη και μετα συνεχιζει στο αγνωστο. Κι οταν μια μερα φυγω απο εδω, δεν θα παρω μαζι μου τιποτα. Μονο λιγο βιολετι απο το δειλινο κι ενα αστρο απο καποιο παραμυθι, με τη νεραϊδα της δικης μου φαντασιας. Η αλητισσα ψυχη μου θα το νιωσει ετσι οπως θα πεταει ελευθερη κι αερινη.

Η Μαρια ειναι ενα σπανιο πλασμα! Και για αυτο υποφερει απο μια σπανια ασθενεια.
Και υποφερει πολυ! Και υποφερει βουβα, με αξιοπρεπεια! Και ζηταει αγαπη! Την αγαπη μας!

Η Μαρια, καθηλωμενη σχεδον στο κρεβατι με πονους φρικτους, εχει κατορθωσει επιτευγματα που πολλοι απο εμας τους... υγιεις ουτε καν τα τολμαμε.

Kι επειτα, αποφασισε να μας χαρισει την ψυχη της! Σε ενα βιβλιο εκλεισε ολες τις σκεψεις των τελευταιων χρονων και μας τις προσφερει.
Ειναι ενα υπεροχο βιβλιο, που δειχνει καθαρα τον ψυχικο της πλουτο και αξιζει να υπαρχει σε καθε βιβλιοθηκη.
Αξιζει να το αγορασετε και για εναν ακομα λογο. Μερος των εσοδων θα χρησιμοποιηθει απο τη Μαρια για φαρμακευτικους και θεραπευτικους λογους!
Ας μην ξεχναμε οτι μια μακροχρονια νοσηλεια εχει εξοδα τεραστια, δυσβασταχτα για καθε οικογενεια!
Ξερω οτι η ανοικτη αγκαλια των blogger φιλων μου εχει χωρο να κλεισει μεσα κι αυτο το υπεροχο πλασμα!
Για περισσοτερες πληροφοριες για την αγορα του βιβλιου μπορειτε να επικοινωνειτε απευθειας με τη Μαρια εδω: mariademetriou@ymail.com
 
Παλιοτερες αναφορες στο Μαρακι μας:
Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ
ΓΡΑΜΜΑ ΣΕ ΕΣΑΣ

Πεταλουδισια φιλια σε ολους και καλο Σαββατοκυριακο!

υ.γ. Για τους δυσπιστους, η περιπτωση της Μαριας εχει δημοσιευτει πολλακις κι εχει αναφερθει σε τηλεοπτικη εκπομπη. Η ιδια εχει παρουσιασει επανειλλημενως εγγραφα και γνωματευσεις... βλεπετε εχει κληθει συχνα να απολογηθει... που ειναι ακομα ζωντανη!!! Μια απλή ερευνα στο διαδικτυο φτανει...

ΦΟΒΟΣ ΚΑΝΕΝΑΣ

22 χρονια χωρις διακοπη αγοραζα Σοκολατα και γλαδιολες, ωσπου μια μερα ανακαλυψα το Παραφαρμακο το οποιο χαριζε σε οποιον το επαιρνε Υγεια. Πηρα για πωλητη το Ζακ με το κουστουμι, που τον ειχαν απολυσει απο το Εγωστασιο και τον ξαμολυσα στις φαρμακευτικες. Εγινα ζαμπλουτη με την πατεντα κι αποφασισα να δινω Χιλια ευρω το μηνα σε οποιον καταφερνε να κανει το Κιτρινο Μαυρο και να μου φερει ενα Μαυρο μανταρινι. Μαλλον θα περιμενω για πολυ, αλλα δε βαριεσαι... Δε βιαζομαι!

Παει τα εχασε αυτη θα σκεφτεσαι και με το δικιο σου αγαπητε μπλογκοφιλε! Αμ δε!!!!
Εμπνευση για το παραπανω παραλληρημα μου εδωσαν μερικοι τιτλοι απο τη συλλογη διηγηματων του Γιαννη Φαρσαρη, με τιτλο "Φοβος Κανενας".

29 μικρες ιστοριες, λιγο σκοτεινες, λιγο παραξενες, με γερες δοσεις χιουμορ και κρητικη αυρα!
Διαβαζοντας τα ενιωσα λες κι εμπαινα μεσα σε ενα δωματιο, ενα λαβυρινθο, με δαιδαλωδεις διαδρομους και περιεργες φωνες. Λιγο το μυστηριακο του ολου θεματος, λιγο που ειμαι κι εγω λιγακι παραωρη, ηρθε κι εδεσε.
Μου αρεσε και σας το συστηνω ανεπιφυλακτα!

Αν αγαπατε τα εντυπα βιβλια οπως εγω, μπορειτε να το προμηθευτειτε σε βιβλιοπωλεια οπως η Πολιτεια, ο Ιανος, η Βιβλιοτοπια και ο Πατακης.

Για οσους δεν θελουν η δεν μπορουν να το αγορασουν, διανεμεται ελευθερα σε μορφη e-book εδω:

http://www.openbook.gr/2015/11/fovos-kanenas.html 

Γιατι ο πρωταρχικος στοχος ενος βιβλιου ειναι να διαβαστει, οχι να πουληθει! (κλεμμενο Μουστακια! Απο το Γιαννη φυσικα!)

Γιαννη Φαρσαρη, σε ευχαριστω πολυ! Για ολα!

Πεταλουδισια φιλια και καλο ΣΚ!

ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ!!!

Φραση δανεικη! Απο το μοναδικο Γιαννη Φαρσαρη, χωρις τη βοηθεια του οποιου τιποτα δεν θα ειχε συμβει!
Πριν απο μερικους μηνες, ξεκινησε μια ιστορια αγαπης απο τον Πετρο. Στη συνεχεια, μας πεταξε το μπαλακι να τη συνεχισουμε. Η Αριστεα οπως παντα ανελαβε τα διαδικαστικα και ετσι προεκυψε ενα συνεργατικο διηγημα, μια ιστορια αγαπης με 16 κεφαλαια, γραμμενα καθε φορα απο διαφορετικο συγγραφεα. Με ολες τις τεχνικες δυσκολιες, τις διαφορες στο λογο και στην εκφορα του, τα καταφεραμε! Αφησαμε τη φαντασια μας να τρεξει ελευθερη και αγαπησαμε πολυ τους ηρωες μας, το Στελλιο, τη Βασια και τον γλυκυτατο καφετζη τον κυρ- Μιχαλη.
Η προσπαθεια μας τοτε ανεβαινε σε συνεχειες στο μπλογκ του καθενα μας και αγαπηθηκε πολυ απο ολους τους φιλους.
Σημερα, με μεγαλη χαρα σας παρουσιαζουμε ολοκληρωμενο το εργο σε μορφη e-book, το οποιο θα μπορειτε να κατεβαζετε δωρεαν απο αυτο το συνδεσμο.

 http://www.openbook.gr/2014/10/openbloggers.html

Ελπιζουμε να το αγαπησετε οσο και εμεις!

1) Ο Γιάννης Φαρσαρης και οι συνεργατες του εργαζονται συστηματικα και αφιλοκερδως για την ελευθερη διαδοση λογοτεχνικων και μη βιβλιων στο διαδικτυο, μεσα απο το www.openbook.gr. Ειναι συγγραφεας κι ο ιδιος και μπορειτε να τον γνωρισετε μεσα απο το υπεροχο Johnnie Society.

2) Στο πλαϊ δεξια στο μπλογκ θα υπαρχει μονιμα ο συνδεσμος για να κατεβάσετε το e-book μας.

ΜΙΡΑΛ, Ο ΔΡΟΜΟΣ ΜΕ ΤΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ

Καποιες φορες στην ερημο, μετα απο μια σπανια βροχη, ανθιζει μια ξεχωριστη τουλιπα, με εντονο κιτρινο χρωμα και αλικη καρδια. Το αρωμα της, λεπτο και μεθυστικο, γινεται εντονο και δυνατο καθως το λουζει ο καυτος ηλιος της ερημου. Το ονομα της ειναι Μιραλ.
Ενα κοριτσι, στην πολυπαθη Παλαιστινη, χανει τη μητερα του. Ο πατερας της αποφασιζει να βαλει την ιδια και την αδερφη της στο οικοτροφειο Νταρ Ελ Τιφλ της Ιερουσαλημ, για να λαβουν την καλυτερη δυνατη μορφωση και φροντιδα. Καθως μεγαλωνει, ο πολεμος στην Παλαιστινη μαινεται. Ισραηλινοι Εβραιοι και Αραβες Παλαιστινιοι κοντραρονται μετωπικα, σε μια ενστικτωδη προαιωνια μαχη. Η εφηβικη καρδια σκιρταει, η επανασταση χτυπαει την πορτα της...το ιδιο και ο ερωτας. Η νεαρη γυναικα, αψηφα τον κινδυνο και θετει τον εαυτο της στην πρωτη γραμμη. Το ονομα της ειναι Μιραλ.
Ιερουσαλημ, 1948. Ο Β' Παγκοσμιος τελειωνει και τα δεινα της Παλαιστινης ξεκινουν. Μια γυναικα βρισκει στο δρομο 55 παιδια, ορφανα ενος ακυρηχτου πολεμου, επιζωντες μιας ανευ προηγουμενου σφαγης. Τα παιρνει μαζι της, τα φροντιζει στο σπιτι της και με τη στηριξη των αρχων αλλα και απλων πολιτων, δημιουργει για αυτα ενα ορφανοτροφειο, που αργοτερα γινεται σχολειο θηλεων, αλλα και κολλεγιο. Τα σωζει απο βεβαιο θανατο και αφιερωνει τη ζωη της στην παροχη μιας σωστης μορφωσης για τις γυναικες της Παλαιστινης. Το ονομα της εναι Χιντ Χουσεϊνι.
"Στασου με το κεφαλι ψηλα". Το συνθημα για να πολεμησει καποιος για την αξιοπρεπεια του. Μια ορμητικη χειμαιρρα, με θυτες και θυματα, με αθωους και ενοχους, με αρωμα επανασταστασης ξεσπαει στην Παλαιστινη. Το ονομα της ειναι Ιντιφαντα.

Σπανια ενα βιβλιο σε φερνει αντιμετωπο με τον εαυτο σου. Διαβαζοντας την ιστορια της Μιραλ, περα απο τη συγκινηση που ενιωσα, το κυριο συναισθημα που αντιμετωπισα ηταν το σοκ. Με βαση τα βιβλια που εχω ως τωρα διαβασει και τις ταινιες που εχω δει, πιστευα οτι ο Αραβικος κοσμος ηταν σκληρος, οτι η μουσουλμανικη θρησκεια ηταν απανθρωπη, οτι ολες οι γυναικες αντιμετωπιζονταν χειροτερα και απο αντικειμενα, οτι δεν ειχαν καμια ελευθερια επιλογης καμια βουληση, οτι οι αντρες απλα συμπεριφερονταν με βαση τα κτηνωδη ενστικτα τους, οτι τα παιδια και δη τα κοριτσια αντιμετωπιζονται απο τους μπαμπαδες τους σαν προϊοντα αγοραπωλησιας. Στο βιβλιο αυτο συναντησα χαρακτηρες εντελως διαφορετικους, μια κοινωνια μουσουλμανικη μεν, καθολου απανθρωπη δε, γυναικες με εντονη προσωπικοτητα, αντρες με μεγαλη αγαπη και κατανοηση και εναν τοπο που εδινε και δινει ευκαιριες, που δεν εμποδιζει την αγαπη ουτε τον ερωτα και μαλιστα σε μια ιστορια αληθινη! Κι επιασα τον εαυτο μου να δυσπιστει, να μην μπορει να δεχτει αυτα που αντικριζει. Συνειδητοποιησα με πονο ψυχης πως ειχα κι εγω μεσα μου ριζωμενα στεροτυπα, οτι τελικα, κατα καποιο τροπο ημουν κι εγω ρατσιστρια κι ας μην το ειχα ποτε σκεφτει ετσι...

Το βιβλιο Μιραλ, της Ρουλα Τζεμπρεαλ, νομιζω με στιγματισε. Με αλλαξε... Με εκανε να ψαξω να βρω περισσοτερες πληροφοριες για ολα οσα διαβασα, με εκανε να νιωσω θαυμασμο για τις γυναικες της Παλαιστινης. Ενα βιβλιο γεματο ενταση, ανατροπες, γεματο θυσιες και ανθρωπια, αλλα και διαστικτο απο τη βια και την ανοησια των ανθρωπων οταν φανατιζονται η οταν αναγκαζονται να μεγαλωσουν πολυ πολυ προωρα. Και μου ενισχυσε για αλλη μια φορα την πεποιθηση πως ποτε κανενας λαος δεν εχει κατι να χωρισει με καποιον αλλο. Πολιτικη και πολιτικοι, συμφεροντα, παντου και παντα μονο αυτα. Οι Εβραιοι, μετα το Ολοκαυτωμα, μπορουσαν πολυ καλα να νιωσουν και να καταλαβουν τους Παλαιστινους, για αυτο και ηταν οι ιδιοι οι Ισραηλινοι πολιτες που συχνα τους συνετρεξαν, τους βοηθησαν και τελικα διαδηλωσαν μαζι τους για μια ελευθερη, ειρηνικη, κοινη πατριδα.

Το βιβλιο ειναι αυτοβιογραφικο και εκδοθηκε το 2003. Εντεκα χρονια μετα η κατασταση στην Παλαιστινη ελαχιστα εχει αλλαξει στην ουσια και η χωρα ακομα φλεγεται. Λιγα χρονια αργοτερα το βιβλιο μεταφερθηκε στη μεγαλη οθονη με την ομοτιτλη ταινια.


Η ιστορια της Μιραλ ειναι ενα αναποσπαστο κομματι της Παλαιστινιακης ιστοριας, που εγω προσωπικα δεν την ηξερα καθολου. Ειναι ενα εξαιρετικο εναυσμα για να ψαξει κανεις πιο βαθια και να μαθει περισσοτερα. Για μενα, συγκαταλεγεται πλεον στη λιστα με τα αγαπημενα μου και σας το συστηνω ανεπιφυλακτα.

Την ταινια δεν την εχω δει, αυτο ειναι το τρεϊλερ. Φαινεται ενδιαφερουσα και θα τη δω σιγουρα, καθως σηκωσε θυελλα αντιδρασεων η προβολη της στην Αμερικη.



Πεταλουδισια φιλια σε ολους! Καλο Σαββατοκυριακο!

ΘΕΑΝΩ, Η ΛΥΚΑΙΝΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

Οταν εχω αγχος και τρεξιμο διαβαζω. Με ηρεμει οσο το να γραφω κι ισως ακομα περισσοτερο. Βεβαια, αναγκαζομαι να θυσιασω τον πολυτιμο υπνο μου γιατι διαβαζω συνηθως νυχτα κι αν ενα βιβλιο με συνεπαρει, δεν το αφηνω αν δεν κλεισουν τα ματια μου απο τη νυστα.

Το συγκεκριμενο βιβλιο της Λενας Μαντα το φλερταρα εδω και πολυ καιρο. Ειναι απο τα πρωτα της βιβλια κι ειχα ακουσει τα καλυτερα απο ολους. Επιπλεον, εμπιπτει στην κατηγορια του ιστορικου μυθιστορηματος που ειναι το αγαπημενο μου. Ανυπομονουσα λοιπον να το διαβασω. Το αποτελεσμα με δικαιωσε.

Προκειται για ενα πολυ καλογραμμενο βιβλιο, γεματο ανατροπες, με εντονη πλοκη και καθαρους χαρακτηρες. Το βασικοτερο ομως για μενα, προκειται για ενα εντονα συγκινησιακο βιβλιο, βαθια ηθοπλαστικο. Ειναι η ιστορια της Θεανως, μιας γυναικας που γεννηθηκε στην Κωνσταντινουπολη.

Απο παιδι ολοι την θεωρουσαν παραξενη, ειδικα για θηλυκο. Στο σχολειο εδερνε τα αγορια, αλλα παρεμενε αριστη μαθητρια. Η ζωη της γεμισε με ερωτα, αγαπη και ευτυχια. Στο πογκρομ του 1955, στην πιο ευτυχισμενη της εποχη, ειδε τα παντα γυρω της να καταρρεουν και μονη εκεινη να παλευει με καθε λογης θηρια. Κι εγινε και εκεινη θηριο, μια λυκαινα ετοιμη να κατασπαραξει οποιον τολμουσε να απειλησει την ιδια η τους δικους της ανθρωπους.

Λιγα χρονια αργοτερα κι ενω ολα εμοιαζαν ηρεμα, εζησε ξανα τη φρικη. Ασυμβιβαστη με το προτυπο της γυναικας της εποχης της, ξυπνησε και παλι μεσα της τη λυκαινα και αρχισε ξανα να παλευει. Και καθε φορα που πιστευε πως το θηριο μεσα της μπορουσε να το κοιμισει, νεες φουρτουνες το ζωντανευαν και παλι.

Δεν ηταν κακια ουτε προστυχη. Ηταν απλα πολυ δυνατη. Καθε ανθρωπος που την πλησιαζε με οποιοδηποτε τροπο απλα χανοταν, εκμηδενιζοταν μπροστα στη δυναμη του χαρακτηρα της. Πληγωσε πολλους ανθρωπους. Καποιους αθελα της αμυνομενη. Αλλους παλι σε μια κουρσα επιθεσης, σαν το πληγωμενο ζωο που επιτιθεται. Αγαπησε και αγαπηθηκε πολυ και με καθε τροπο.

Το τελος του βιβλιου με προβληματισε αρχικα, οσο ομως το σκεφτομουν το βρηκα κατι παραπανω απο δικαιο και λυτρωτικο. Ναι, τελικα πηρε ο καθενας ο,τι του αξιζε... η εστω σχεδον ο,τι του αξιζε...

Και βρεθηκα να αναρρωτιεμαι, μετα απο πολλες σκεψεις, εγω τι θα ειχα κανει στη θεση της;
Ελπιζω ποτε να μη χρειαστει να το μαθω.

Την αγαπησα αυτη την ιστορια, αγαπησα και τη Θεανω, με ολα τα παθη και τα λαθη της.
Αν θελετε να συγκινηθειτε και να θυμωσετε, να σοκαριστειτε, να βρισετε αλλα και να χαρειτε και να μπειτε σε μια διαδικασια σκεψης και αυτοκριτικης, διαβαστε το οπωσδηποτε.

Στο μεταξυ, διαβαστε σημερα τη συμμετοχη της Κικης στο

 "Η επανασταση της καλοσυνης στην πραξη"

Συμμετεχουν τα μπλογκ:

http://toapagio.blogspot.gr/ της Μαριας Κανελλακη
http://lisaandothers.blogspot.gr/ της Λιζας
http://miakalimera.blogspot.gr/ της Ελενας Λ.
http://mamadesekrisi.blogspot.gr/ της destzav
http://pistos-petra.blogspot.gr/ της Joan-Petra
http://swanocean.blogspot.gr/ της Μαριας Νακα
http://dimiourgiesstoxeri.blogspot.gr/ της Nικολ
http://ginamegoneis.blogspot.gr/ της Μαρθας
http://logokrisiaikostuprotueona.blogspot.gr της Βερονικα
http://texnistories.blogspot.gr της Φλωρας
http://princess-airis.blogspot.gr/ της Αριστεας
http://mytripssonblog.blogspot.gr/ της Μαριας
http://smaragdenia-roula.blogspot.gr/ της Ρουλας
http://monopatistasteria.blogspot.gr/ της Τονιας
http://ekfrastite.blogspot.gr/  της Κικης
http://antithetoikosmoi.blogspot.gr/  του Νικου

http://maria23f.blogspot.gr  της Μαριας Φε
http://katitimou.blogspot.gr/ της Μαριλίζ

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ!ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΤΙΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΕΣ ΣΑΣ! ΤΟ ΘΕΜΑ ΘΑ ΤΡΕΧΕΙ ΜΟΝΙΜΑ! 

Πεταλουδισια φιλια σε ολους!

Τ' ΑΧΝΑΡΙΑ ΤΩΝ ΞΥΠΟΛΗΤΩΝ ΠΟΔΙΩΝ

"Ο Αλκης κοιταζε με ανοιχτα ματια τη νυχτα εξω απο το παραθυρο. Κανενας ηχος δεν προδωσε την ξαγρυπνια του στον πατερα του, τιποτα δεν φανερωσε πως κι οι δικες του σκεψεις ετρεχαν σαν αγριεμενα αλογα. Εφερε στο μυαλο του τη Νεα Σμυρνη, τη Λενα, τα κοριτσια, το φιλο του το Βασιλη. Ζωντανεψαν εμπρος του οι ομορφες βραδιες στα θερινα σινεμα, με το αγιοκλημα και το γιασεμι να πλημμυριζουν τα ρουθουνια, που ειχαν χαθει πια για παντα... Νοσταλγια τον πλημμυρισε. Κι ολα αυτα για να κερδισει κατι που δεν ειχε ποτε. Μια μανα. Κι ας ηταν η Λενα που αφησε πισω σαν μανα του. Δεν ηταν κι αυτο φαινεται μετρουσε, αφου ποτε του δεν την ειχε αποκαλεσει με αυτη τη λεξη. Οταν ο πατερας συζητησε μαζι του την αποφαση του, αυτο του ειπε: πως ολα τα παιδια πρεπει να εχουν μια μανα κι εκει που θα πηγαιναν θα αποκτουσε κι αυτος μια. Ετσι κι ο Αλκης συμφωνησε. Μα δεν το εκανε για τον ιδιο, το εκανε για τον πατερα του. Για τη λαχταρα που διεκρινε στη φωνη του, γιατι καταλαβε οτι αυτη την απαντηση προσδοκουσε απ' τα χειλη του.
-Μανα, κουνηθηκαν και ψελλισαν τα χειλη του αηχα, διχως να φτασει στ' αυτια του Θεμη το ψιθυρισμα του. Μανα...
Δοκιμασε τη λεξη σαν αγνωστο εξωτικο φρουτο στο στομα του. Τι γευση ειχε; Δεν μπορεσε να καταλαβει..."

"Ο Αλκης εμεινε για μια στιγμη ετσι, με το μαστιγιο σηκωμενο κι ετοιμο να κατεβει στο κεφαλι του ασπλαχνου αντρα. Δαγκωσε με λυσσα τα χειλη του και τα αισθανθηκε να ματωνουν. Ο γυφτος ξεθαρρεμενος που δεν ειχε νιωσει ακομα στη σαρκα του το χτυπημα, κατεβασε τα χερια ριχνοντας του κλεφτες ματιες. Σαν τιμωρος θεος του φανηκε, που ειχε σταλει απο τα αρχαια χρονια σε τουτο τον παραξενο τοπο, για να τον συνετισει.
-Θα σου αξιζε να νιωσεις εστω μια φορα τουτο το πετσι να σου ξεσκιζει το δερμα, ετσι οπως υποχρεωνεις το ατυχο ζωο να το νιωθει. Να αισθανθεις κι εσυ για μια φορα πως ειναι να σου στερουν την ελευθερια, να σε ταπεινωνουν, να σε χτυπουν ανανδρα...
-Ελεος, αφεντικο, ελεος... κλαψουρισε ο γυφτος, χωρις να τολμαει να σηκωθει. Διπλα του η χτυπημενη αρκουδα μουγκριζε προσπαθωντας να κινηθει. Το τραβηγμα της αλυσιδας ειχε σχεδον ξεσκισει τη μυτη και το χειλος της.
-Δεν αξιζεις ουτε να σε χτυπησουν μωρε! Θρασυδειλος εισαι οπως ολοι οι βασανιστες, εφτυσε τελικα ο Αλκης τις λεξεις και, πετωντας το μαστιγιο πανω του, εσκυψε ν' ακουμπησει ενα φευγαλεο χαδι στο δυστυχο ζωντανο. Αμοιρη αρκουδα, συλλογιστηκε, η ζωη σου βορα στους αχορταγους ανθρωπους."

"Απλωσε τα χερια, ενω εκεινη περιμενε ασαλευτη το αγγιγμα του να σβησει απο πανω της τα ιχνη του αλλου, να τα ξεπλυνει, να της χαρισει πισω την αθωοτητα της, εκεινην που ειχε στο παρελθον κι ειχε χαθει στο μελλον. Να κανει παλι τον ερωτα γιορτη, λαχταρα, παθος. Ν' αναστησει τον ποθο της, να της χαρισει πισω τη γυναικεια της φυση.
Κι αυτος τα εκανε ολα. Με καθε χαδι, καθε φιλι στην επιδερμιδα της, που ζωντανευε ριγωντας, ξεπλυνε το ξενο αγγιγμα. Τα χειλη της ρουφηξαν απ' τα δικα του την πνοη της ζωης, τα χερια της αυλακωσαν το κορμι του, καθως εγερναν πανω στο παλτουδενιο τους στρωμα. Μια τελευταια ματια δικη του στο εκστατικο της προσωπο κι υστερα της σκεπασε το ανατριχιασμενο σωμα με το δικο του. Ενωθηκαν με ενα βαθυ βογγητο που ραγισε την αποκοσμη σιωπη. Εναν υμνο που εκανε το φεγγαρι να κρυφτει. Τους αφησε μονους να ερωτευονται, οπως μοναχα οσοι αγαπουν γνωριζουν."

Κρατωντας για πρωτη φορα στα χερια το βιβλιο της Σοφης Θεοδωριδου, διαβαζοντας το οπισθοφυλλο, ο ανυποψιαστος αναγνωστης δεν μπορει με τιποτα να μαντεψει τι τον περιμενει. Που να φανταστει οτι θα βρεθει μπλεγμενος στη δινη μιας ιστοριας που ξετυλιγεται σαν χαδι και σαν χαστουκι πανω στην ψυχη του; Ο Θεμιστοκλης, η Αλκινοη, η Ελενη, η Θαλεια, η Ελλαδα που πληγωνει και πληγωνεται... Κι ενας Αλκης συγκλονιστικος, ενας Αλκης που κοβει την ανασα!
(Μεταξυ μας, ερωτευτηκα! Που λεει ο λογος δηλαδη, αλλα αν υπαρχουν εκει εξω αντρες σαν τον Αλκη, κοριτσια τρεχατε να προλαβετε!)
Ξεκινησα να διαβαζω και καθε φορα που επρεπε να αφησω το βιβλιο απο τα χερια μου με κυριευε μια στεναχωρια, μια αγωνια για το παρακατω. Το διαβασα, το ρουφηξα και χαρακτηκε μεσα μου. Οι χαρακτηρες τοσο απλα και μεστα δωσμενοι κι οι περιγραφες βελουδινες, απολυτα φυσικες, κομματι του εαυτου τους, του τοπου τους. Ακομα βασανιζει το μυαλο μου, με ολα τα αισθηματα που γεννηθηκαν κατα την αναγνωση.
Ενα βιβλιο εκπληκτικο, που το συνιστω ανεπιφυλακτα! Ενα βιβλιο, που χωρις να εμπιπτει στο ιστορικο μυθιστορημα, αγγιζει την ιστορια μεσα απο τις ξεχωριστες ιστοριες των ηρωων, ευλαβικα, με φροντιδα και σεβασμο στην ευθραυστη φυση της.

Τ' αχναρια των ξυπολητων ποδιων
Εκδοσεις Ψυχογιος, 2012, τιμη: 16 ΕΥΡΩ

ΑΓΓΕΛΟΣ, ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΚΑΙ ... ΓΙΩΤΑ

Θυμαμαι ποσο ειχα ενθουσιαστει οταν η φιλη πλεον Γιωτα Παπαδημακοπουλου μου ειχε ανακοινωσει οτι το ονειρο πολλων χρονων θα γινοταν πλεον πραγματικοτητα και οι Ξεπεσμενοι Αγγελοι της θα εβγαιναν στα ραφια!
Εχοντας επικοινωνια μαζι της μεσα απο την μπλογκογειτονια τεσεερα και πλεον χρονια, εχοντας δει ποσο η ιδια αγαπαει το διαβασμα- που για μενα ειναι πολυ βασικο για να γινει καποιος καλος συγγραφεας- ανυπομονουσα να δω τη δικη της δουλεια, τη δικη της ιστορια αποτυπωμενη στο χαρτι.
Και τη διαβασα, αμεσως μολις βγηκε, τι τη διαβασα δηλαδη τη ρουφηξα!
Ειναι ενα βιβλιο που δεν το αφησα απο τα χερια μου! Επρεπε να το τελειωσω! Κι ενω αρχικα, διαβαζοντας, η ιστορια του Αγγελου και της Αγγελικης μοιαζει σαν μια απλη ερωτικη ιστορια, οταν εκλεισα πια το βιβλιο, συνειδητοποιησα πως μου ειχε δωσει τροφη για σκεψη. Με ειχε τοποθετησει στη θεση των πρωταγωνιστων- που παρεπιπτοντως ηθελα τη μια να τους αγκαλιασω και την αλλη να τους πνιξω- και με ειχε αναγκασει να εμβαθυνω, να δω καποια πραγματα απο διαφορετικη σκοπια, να θεσω στον εαυτο μου δυσκολες ερωτησεις και απαιτητικες.
Και για μενα αυτο και μονο ειναι το κριτηριο ενος καλου πραγματικα βιβλιου! Η διεργασια που γινεται μεσα μας οταν πλεον εχουμε τελειωσει την αναγνωση. Δεν ειναι καλο ενα βιβλιο που απλα για λιγες ωρες σε ψυχαγωγει, σε ταξιδευει, σε βαζει εστω σε εναν αλλο κοσμο, αν την ιδια στιγμη που το αφησεις απο τα χερια σου το βγαλεις και απο το μυαλο σου. Αν δεν αγγιξει ενα ιδιαιτερο κομματι της ψυχης σου και δεν σε κανει να σκεφτεις πεντε πραγματα. Η λογοτεχνια, σε καθε μορφη της, εχει ως στοχο να μας δωσει μια ωθηση, ενα μικρο βηματακι παραπανω, ως προς την καλυτερευση μας.
Ειναι κατι που συνηθιζω παντα, να μη μιλαω για ενα βιβλιο μεχρι αυτο να κατασταλλαξει μεσα μου, να περασει ο καιρος και να εχω βγει εντελως εξω απο την ιστορια του και τους ηρωες του, να μπορω να δω ξεκαθαρα τι μου αφησε. Τοτε και μονο αποφασιζω αν μου αρεσε τελικα η οχι. Οπως καταλαβατε, το λατρεψα το βιβλιο της Γιωτας! Και το μαθαινει σημερα μεσα απο αυτο το ποστ, γιατι δεν το συζητησα μαζι της ουτε οταν ειχα τη χαρα να τη συναντησω. Και περιμενω με ανυπομονησια το επομενο!
Γιωτακι σε ευχαριστω για την υπεροχη αφιερωση! Ηταν ενας απο τους λογους που αργησα τοσους μηνες να γραψω και να σου πω την αποψη μου, ηθελα να εχω την ιδιοχειρη αφιερωση σου, να την δειχνω και να καμαρωνω!

Πεταλουδισια φιλια σε ολους και ενα ξεχωριστα στη Γιωτα!

ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ

"Αγγέλα, Μέλπω, Αριάδνη. Η μια απέναντι από την άλλη μέχρι χτες. Η μια δίπλα στην άλλη τώρα. Γυναίκες και μάνες του Εμφυλίου, τραγικές μορφές, σύμβολα και σημεία των πικρών καιρών, Ιστορία ζωντανή, αργασμένη στα πρόσωπα, στα βλέμματα, στις καρδιές τους.
Μετά τον εμφύλιο σπαραγμό στα πεδία των μαχών, ένας εμφύλιος σπαραγμός στις ζωές των ανθρώπων˙ στις σχέσεις, στις φιλίες, στις οικογένειες. Μαύρες μαντίλες και χιλιάδες απουσίες απ’ τη μια μεριά. Κόκκινες σημαίες κι εκατοντάδες εκτελέσεις απ’ την άλλη. Σκύλλα και Χάρυβδη. Μετεμφυλιακή δεξιά εξουσία και αυταρχικά κομμουνιστικά καθεστώτα, παρακράτος, προσφυγιά, κόμμα, παιδομάζωμα, διώξεις, φυλακές κι εξορίες.
Ένας λαός χωρισμένος στα δυο, ματωμένος, γονατισμένος. Ένας λαός θυσία, μια παράλογη θυσία χωρίς νικητές και ηττημένους, χωρίς θύτες και θύματα. Μα κι ένας λαός που πορεύεται στους καιρούς της μνήμης παλεύοντας να σταθεί όρθιος, ν’ αντικρίσει ήλιο κι ελπίδα. Ο λαός μας."

Μια τραγωδια, μια ιστορια περα για περα αληθινη, για παντα χαραγμενη στο dna μας, αιματοκυλισμα ανευ προηγουμενου, παραλογο, ανουσιο, βορα οι ζωες στις επιταγες μεγαλων και ενδοξων αγωνων, ιδεων, ατσαλι οι ψυχες, απαγορευεται να λυγισουν, απαγορευεται να σπασουν, αδερφια εξαναγκαζονται να στρεψουν την καννη στα αδερφια τους, φιλοι γινονται κατ' αναγκη εχθροι, πεινα, εξαθλιωση, ενα ντροπιαστικο παιδομαζωμα, φοβος απεραντος φοβος, μερα και νυχτα αγκαλια με το φοβο και πανω απο ολα προδοσια! Μια οικτρη προδοσια για οσους πιστεψαν πραγματικα πως μπορει ο κοσμος να αλλαξει, να ομορφυνει. Τραγικες φιγουρες οι Ελληνες, θυτες και θυματα ενα συνοθυλευμα, αδυνατον να ξεχωρισεις, μια μαζα αμορφη σαν σωμα διαλυμενο απο ναρκη.

ΟΙ ΚΟΡΕΣ ΤΗΣ ΛΗΣΜΟΝΙΑΣ

Ανοιγει η μπουκαπορτα ανοιγει.Του πλοιου και της ψυχης μου.Σπαρταρουν τα ματια μου απ'τη λαχταρα, σαρωνουν το πληθος, το ξεψαχνιζουν. Ο,τι απομεινε απ' το ρημαγμενο μου εαυτο το νιωθω, για πρωτη φορα εδω και χρονια, να σαλευει, ν' ανασαινει...

...Καθως αγκαλιαζω σφιχτα αυτη τη νεαρη γυναικα, καθως νιωθω το στηθος της ν' ανεβοκατεβαινει λαχανιασμενο και το μαγουλο της να μ' ακουμπαει μουσκεμενο, ακουω ενα γλυκο ψιθυρο στο αυτι μου, στην καρδια μου. Το σημαδι που γυρευα. Μια λεξη της ολη κι ολη. την πιο γλυκια του κοσμου.

'Μανα'...λεει μοναχα...

ΟΙ ΜΑΝΕΣ ΤΗΣ ΑΔΕΙΑΣ ΑΓΚΑΛΙΑΣ

Η Μελπω ειχε μεινει αποσβολωμενη απο τον φοβο, μαρμαρωμενη σαν αποπληκτη, προσπαθωντας να συλλαβει με το ταραγμενο μυαλο της το μεγεθος της κτηνωδιας, μα τωρα συνερχεται αποτομα, κινειται προς τη φιλη της, να ριχτει πανω της να την προστατευσει.

Το χτυπημα τη βρισκει στην κορυφη του κεφαλιου, μελετημενα, σπουδαγμενα. Ο Πεχλιβανης εχει μαθητευσει με τις τσατσαδες και τους νταβατζηδες, απο μικρος ηταν θαμωνας των ευαγων ιδρυματων τους, ξερει πως τις πουτανες τις χτυπας παντα στο τριχωτο της κεφαλης για να μη χαλασεις το εμπορευμα. Δεν εχει παραιτηθει ολοσδιωλου απο το γλεντι που σκοπευει να στησει με την ομορφουλα. Κουμουνα ξεκουμουνα, νοστιμη ειναι, μια χαρα μπορει να τους βολεψει ολους τους...

...Μια δυο τρεις, το χερι του αντρα ανεβαινει και κατεβαινει με μανια, το πετσι σφυριζει ανατριχιαστικα κι επειτα πεφτει στην πλατη, στα ποδια, στη μεση της γυναικας, που μαζευεται ενα κουβαρι στο χωμα για να προστατευτει. Αιμα, το μπαμπακερο φουστανι της γεμιζει κοκκινες γραμμες, η τρυφερη γυναικεια σαρκα σκιζεται.

ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ

'Κι ομως αντετεινε η Αριαδνη με αγανακτιση. 'Ξερω! Σας θυμαμαι πολυ καλα! Στα χρονια της κατοχης ερχομουν σε επαφη με τις προδοτικες κατοχικες κυβερνησεις, προσπαθωντας να εξασφαλισω λιγα ψιχουλα για το χειμαζωμενο λαο μας και τους αναπηρους πολεμου που νοσηλευονταν στα νοσοκομεια.Σας θυμαμαι λοιπον! Εκεινα τα τραγικα χρονια της κατοχης, της πεινας και των εκτελεσεων και παλι σε υπουργικο γραφειο υπηρετουσατε, προσφεροντας! Στο γραφειο του κατοχικου υπουργου Τσιρονικου, που συνεργαζοταν με τους Γερμανους και που καταδικαστηκε σε θανατο απο το δικαστηριο δωσιλογων!'

  

'Ε.. ημουν απλος υπαλληλος τοτε...δεν μπορουσα...'

'Ουτε και τοτε μπορουσατε ουτε και τωρα μπορειτε! Ωρες ωρες απορω για ποια πατριδα και ποια δημοκρατια πολεμαει ο στρατος μας με τους ανταρτες. Εκεινοι τουλαχιστον εχουν μια ιδεολογια...Στραβη, κουτση, ματωμενη, ολοκληρωτικη, οπως θελετε πειτε την, αλλα εχουν μια ιδεολογια. Δεν εχουν μονο μια τσεπη!' του πεταξε επιτιμητικα και εκανε να φυγει.

ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ

Δυο φωνες να ταξιδευουν μεσα στη μαυρη νυχτα, πανω απ' τη μαυρη γης, πανω απο φλογες κι απο συνορα. Πρωτα της Αριαδνης, αργοσυρτη, λυπητερη. Κι επειτα της Αγγελας μαζι, θρυμματισμενη, χιλια κομματια:

'Τι να σου στειλω κορη μου, αυτου στα ξενα που' σαι;

Να στειλω γραμμα, χανεται, δε βρισκει το παιδι μου,

να μαθει οσα να του πει διψαει η καρδια μου.

Τινος τα ματια βλεπουν την και τα δικα μου κλαιγουν;

Τινος τα χειλη της μιλουν και τα δικα μου τρεμουν;'

Βουβαμαρα κι ερημια στο τελος.

Σιωπη, ολος ο τοπος μια απεραντη σιωπη.

Ολη η πατριδα μια θανατερη σιωπη.

Οποιος δεν εχει διαβασει αυτη την τετραλογια του Θοδωρη Παπαθεοδωρου, δεν εχει ιδεα τι θα πει εμφυλιος σπαραγμος, τι θα πει σπαραγμος ενος εθνους, τι θα πει παρανοια! Θελει κοτσια, δυναμη να διαβασεις αυτα τα βιβλια, αντοχη στις μεγαλες και επιπονες αληθειες, ειδικα σε καποιες πολυ ειδεχθεις σκηνες, ειδικα οταν διαβαζεις τα ιστορικα στοιχεια και τις παραπομπες στο παραρτημα...και η λυτρωση, αυτη η τοσο πολυποθητη και αναγκαια, δεν ερχεται, οπως ακριβως και στη ζωη, στις μεγαλες κτηνωδιες...Κι αυτες οι μανες, αχ οι μανες!...με αδεια αγκαλια, καρδια γεματη ελπιδα για ενα γυρισμο που ποτε δεν ερχεται, που ποτε δε φτανει, με δακρυα και μαυροφορεμενα κορμια, μαυροφορεμενες ψυχες για τα παιδια τους που χαθηκαν για παντα...

Οσο διαβαζω τοσο μεγαλωνει μεσα μου η πεποιθηση πως αυτος ο κοσμος, θα ηταν ενα αληθινο κοσμημα, οπως λεει και το ονομα του, ενα στολιδι, αν δεν υπηρχε ο ανθρωπος να τον ασχημαινει με την ευτελεια και τη μικροτητα του...

ΤΟ ΤΑΓΚΟ ΤΗΣ ΔΑΝΑΗΣ

Δεν ξερω τι με εκανε να μην μπορω να αφησω το βιβλιο της Μαρινας Πετροπουλου "Το ταγκο της Δαναης". Το αρχισα εχτες στις 8 το απογευμα και το τελειωσα στη 1 μετα τα μεσανυχτα, σχεδον χωρις διακοπη.
Δεν ειναι η ιστορια που με καθηλωσε. Ειναι το κλασικο τριπτυχο Ερωτας-Προδοσια-Καθαρση, οχι κατι το διαφορετικο...
Ειναι ο τροπος που ξετυλιγονται οι χαρακτηρες, με τις ανατροπες και τις αδυναμιες τους.
Ο Οδυσεας...ο μεγαλος γιος της Δαναης, μεσηλικας σχεδον, ευνουχισμενος κατα καποιο τροπο απο την αγαπη μια μητερας που στο προσωπο του εβλεπε τον πατερα του, ευσεβης μα οχι θρησκος, γεματος απο μια καλυμμενη ευαισθησια και τρυφεροτητα και απο ανιδιοτελη αγαπη...ο,τι αγαπησε το αγαπησε για παντα.
Ο Αχιλλεας, ο μικροτερος γιος, ο ερωτυλος επαναστατης, που αλλαζε τις γυναικες σαν τα πουκαμισα, ωσπου πιστεψε πως βρηκε το μεγαλο ερωτα στα αθωα και αδολα ματια μις καστανης φοιτητριας απο την επαρχια. Ο Αχιλλεας που πιστευε πως η επανασταση του ηταν η εκδικηση προς μια αυταρχικη μητερα, ενω στην ουσια δεν αποζητουσε αλλο απο την αποδοχη και τη ζεστασια της.
Ο Μιγκελ, ο Αργεντινος οικονομος που η Δαναη μεγαλωσε και σπουδασε σαν δικο της παιδι. Ερωτευμενος απο μωρο ακομα με ενα απιαστο ονειρο, μια σκια που τον καταδιωκε σε ολη σχεδον την ενηλικη ζωη του, που τον κρατουσε σκλαβο της ανημπορο για καθε αντιδραση. Εγκλωβισμενος σε μια αγαπη αρρωστημενη, αλλα και απολυτα αγνη, μια προσφορα ανιδιοτελη και ολοκληρωτικη.
Η Μαρια, η νεαρη συζυγος του Μιγκελ. Μια ερωτευμενη γυναικα, που βιωνει την αρνηση, την απορριψη και την προδοσια, αλλα καταφερνει ακομα και να αγαπησει τελικα τη γυναικα που το φαντασμα της μπαινει αναμεσα σε κεινη και τον αγαπημενο της, καταφερνει να κανει τον πονο δυναμη και να σταθει πανω και περα απο ολα στυλοβατης του γαμου της.
Η Νανα, η πορνη που εγινε φιλη, συμβουλατορας, αποδεκτης ολης της στοργης της Δαναης, αλλα και αγρυπνο ματι που φυλαγε τους γιους της. Μια δυνατη φιλια, που εμεινε κρυφη για πολλα χρονια, λογω κοινωνικων επιταγων, που ομως αντεξε σε ολες τις δοκιμασιες.
Η Μελινα, το κλασικο κοριτσι απο την επαρχια, που ερωτευτηκε τον πλουσιο γοητευτικο αντρα, εκλεψε την καρδια του με την ευθυτητα και τις αξιες της, μοιραστηκε αναμεσα σε δυο αντρες, εχασε καπου το δρομο της και τα ονειρα της θαμπωμενη απο τη μεγαλη ζωη και στο προσωπο της Δαναης βρηκε αρχικα μια αντιζηλο και στη συνεχεια το μεντορα της, το δρομο της επιστροφης της σε οσα αληθινα αξιζουν.
Το μεγαλο μυστηριο, η πρωταγωνιστρια, αυτος ο χαρακτηρας που με αφησε ωρες ολοκληρες μετα να σκεφτομαι και να αναρρωτιεμαι, το πιο αμφιλεγομενο προσωπο ειναι η Δαναη.
Ποια ειναι τελικα η Δαναη; Απο τη μια, μια γυναικα αδιστακτη, σκληρη επιχειρηματιας, ιντριγκαδορα, υαινα που αρνειται να απογαλακτισει τα παιδια της, με τα οποια τη δενει ενα αδιορατο Οιδιποδειο συμπλεγμα, που γινεται εντονα φανερο μονο μια φορα το χρονο, μεσα απο ενα παθιασμενο Αργεντινικο ταγκο, το "ταγκο της Δαναης". Μια πανεμορφη γυναικα, που η ομορφια αποτελει για εκεινη μεσο και αυτοσκοπο, αρνειται να γερασει και για να επιβεβαιωσει τη θηλυκοτητα της δεν δισταζει να κανει το ο,τιδηποτε, αδιαφορωντας για το ποιον πληγωνει.
Πληγωνει...ομως μηπως πληγωνεται περισσοτερο η ιδια; Γιατι κατω απο το αδιστακτο περιτυλιγμα ξετυλιγεται μια πολυ ευαλωτη και πληγωμενη γυναικα, προδομενη απο τον ερωτα, γεματη ευαισθησιες, μια πανταχου παρουσα μητερα, μια εξαιρετικη φιλη, υπερπροστατευτικη με οσους αγαπαει, αλλα ικανη να τους αγαπαει μεχρι τελους, μια τρυφερη ψυχη, δοτικη, διορατικη και μοναδικα δυνατη. "Καθε μερα ειναι μια αρχη, οχι μια συνεχεια..."
Τι ειναι τελικα η Δαναη; Αγγελος η δαιμονας; Η οπως ολοι μας, ενας συνδυασμος και των δυο, που ομως το παθος της για ζωη, η αναγκη της για ομορφια και η προσπαθεια της να δειχνει ατρωτη δυναμωνουν τις αντιθεσεις;