ΤΟΥΡΛΟΥΜΠΟΥΚΙ 4

Καλημερα!
Σημερα ξυπνησα καπως...μαλλον νευριασμενη και με ενα βαρος στο στηθος...δεν ξερω ακριβως τι φταιει...ισως το αγχος...ισως κατι εφιαλτες που με παιδευουν τελευταια...ισως απλα αυτη η βαθια μελαγχολια, η βαθια απογοητευση απο τον κοσμο και απο το εαυτο μας (μου εστω) για οσα δεν μπορουμε η δεν προσπαθουμε αρκετα να αλλαξουμε...
Ενιωσα την αναγκη να γραψω, μα δεν ηξερα τι ακριβως...ηταν σαν να μην εβρισκα τα λογια η και τη διαθεση να εκφρασω αυτα που νιωθω και σκεφτομαι...Αλλα τελικα, δεν χρειαστηκε. Με μια μικρη βολτα στα μπλογκακια των φιλων μου, βρηκα τα λογια που αρνουνταν να ερθουν σε μενα, βρηκα τα θεματα που με απασχολησαν πολυ και με απασχολουν ακομα (τουλαχιστον αρκετα απο αυτα), βρηκα λυπη, απογοητευση, θυμο, οργη μα και αισιοδοξια. Και την ελπιδα εκεινη που ειναι ζωγραφισμενη στα ματια των παιδιων και της νεας γενιας...

ΠΟΝΟΣ ΚΑΙ ΟΡΓΗ

http://hamomilaki.blogspot.com/2009/11/40000-trafficking.html

Περισσότερα από 1.800.000 παιδιά και νέοι πέφτουν κάθε χρόνο θύματα του trafficking. Το σύγχρονο δουλεμπόριο ανθεί στον 21ο αιώνα, καταλαμβάνοντας την τρίτη θέση στα πιο προσοδοφόρα εγκλήματα μετά το εμπόριο ναρκωτικών και όπλων. Το ετήσιο κέρδος ανά θύμα υπολογίζεται σε 67.200 δολάρια στις βιομηχανοποιημένες χώρες και σε 10.000 σε Αφρική και Ασία.
...........Η Margarita, ένα κορίτσι από την Αλβανία, πωλήθηκε για σεξουαλική δουλεία από τη μητέρα της και τον πατριό της σε ηλικία 13 ετών.
Πέρασε τα σύνορα για την Ελλάδα με τα πόδια. Λίγο μετά την άφιξή της στη χώρα, η μητέρα της την πήγε σ' ένα ξενοδοχείο στο κέντρο της Αθήνας και την εγκατέλειψε.
Εκεί κακοποιήθηκε βάναυσα, εξαναγκάστηκε να δουλέψει ως ιερόδουλη και τελικά συνελήφθη σε μια έφοδο της Αστυνομίας. Ηταν έγκυος, δεν είχε κανένα έγγραφο και ήταν ήδη στη φυλακή όταν την έσωσε η ΜΚΟ Γιατροί Χωρίς Σύνορα.
Την έβαλαν στο καταφύγιο της Αθήνας για τα θύματα της εμπορίας που διατηρούσαν και έζησε εκεί έως ότου το καταφύγιο έκλεισε λόγω έλλειψης κρατικής χρηματοδότησης. Αργότερα, τέθηκε υπό την προστασία ενός Αφγανού μετανάστη που εργαζόταν στο καταφύγιο και της προσέφερε την απαραίτητη εκπαίδευση.

ΠΟΝΟΣ ΚΑΙ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ

http://alba-meta.blogspot.com/2009/11/blog-post_05.html

.....βλέποντας πάλι εικόνες στην τηλεόραση από τις αναταραχές στη Γάζα, η εικόνα ενός μικρού κοριτσιού ΄με τρομαγμένα μάτια δεν έλεγε να φύγει από τη σκέψη μου. Αυτή την εικόνα λοιπόν είχα κάνει ποίημα.

.........Ετούτο το μικρό παιδί είναι απ’ την Παλαιστίνη,που χρόνια τώρα λαχταρά να ζήσει με ειρήνη.Ζει μέσα στον κατατρεγμό δεν έχει που ν’ απλώσει,το παιδικό χεράκι του, ασφάλεια να νοιώσει.

ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ ΚΑΙ ΘΥΜΟΣ

http://simplemangreek.blogspot.com/2009/11/blog-post.html

Η ρυπογόνος ύπαρξή σου δεν καταλαβαίνει ότι η βία που ασκείς δεν εκπορεύεται μόνο από την άρρωστη και βλακώδη κομματική οντότητα που με πάθος υποστηρίζεις.
.....Εσύ κι εγώ. Μόνο δυο άνθρωποι με διαφορετικές αντιλήψεις που ο ένας ασκεί βίαια την εξουσία που του παρέχει η ελευθεριότητα στον άλλον.
Αλήθεια σκέφτηκες ποτέ ότι η υπομονή δεν είναι ανεξάντλητη και έχει ένα τέρμα;....
....Τι ζηλεύεις από την διαφορετικότητά μου;
Τα έχεις όλα και δεν έχω τίποτε. Αυτοκίνητα, σπίτια, τράπεζες, life style εσύ το διάλεξες. Το μόνο που σου ζητώ εδώ και χρόνια είναι να σεβαστούμε την ανθρώπινη υπόστασή μας, τίποτε άλλο.
Τι δεν σε βοηθάει να το καταλάβεις; Μήπως εκτός από τη δόση του δανείου πρέπει να σκεφτείς και τον συνάνθρωπό σου;
Σου το λεω μετά βεβαιότητας ότι είσαι η λύση για την επανάσταση. Η αλλαγή στον τρόπο που με αντιμετωπίζεις μπορεί να φέρει τα πάνω κάτω στην κοινωνία. Προς θεού δεν σου μίλησα για το κόμμα σου. Για σένα και μένα μιλάμε....

ΕΛΠΙΔΑ

http://skount.blogspot.com/2009/11/blog-post.html

....Γύρισα πίσω σπίτι. Η βροχή ξέπλυνε κάθε βρωμιά μέσα στην ψυχή μου. Έφτιαξα ένα ζεστό καφέ, έβαλα τις ζεστές μου πιτζάμες και άπλωσα τα βρεγμένα ρούχα. Έβαλα να ακούσω όμορφη ήρεμη μουσική και άνοιξα όλα τα παράθυρα της ψυχής μου μέχρι που πνίγηκα στο φως.Μία σκέψη μου έμεινε, η πιο φωτεινή, η πιο αγνή...
.....Είμαστε εγωιστές. Οι περισσότεροι φοβούνται να πουν το πιο απλό πράγμα. Το «σ’ αγαπάω». Το κάνουν πολύπλοκο. Φοβούνται να ζητήσουν συγχώρεση ακόμα και όταν παραδέχονται τα λάθη τους. Όμως δε φοβούνται να μαλώσουν με τον άλλο και να εκτοξεύσουν τις δηλητηριώδεις σφαίρες τους. Αν νιώσει ο άλλος ότι του σπας τα νεύρα θα τσακωθεί μαζί σου από την πρώτη μέρα αλλά αν σε αγαπάει θα περιμένει να περάσουν μήνες για να στο πει.Φαντάσου… Μόνο τόλμα να φανταστείς…Πως θα ήταν ο κόσμος αν εξωτερικεύαμε πιο εύκολα τα όμορφα συναισθήματα μας και πιο δύσκολα τα άσχημα;....

Ειναι αραγε τοσο δυσκολο; Και γιατι; Γιατι να ειναι τοσο δυσκολο;
Πως μπορουμε να βγουμε απο το μικροκοσμο μας και να αλλαξουμε την κοινωνια; Τον κοσμο ολοκληρο; Ειναι λαθος να νιωθουμε τυψεις που επιτρεπουμε να υπαρχουν ανθρωποι που υποφερουν, που επιτρεπουμε ανθρωποι να πουλανε η να σκοτωνουν η να βιαζουν ανθρωπους; Που δεν το αλλαζουμε αυτο; Μηπως ειναι ματαιες αυτες οι ενοχες, μηπως τελικα δεν εχουμε εμεις επιλογη κι αυτες οι σκεψεις μονο μπορουν να μας τρελανουν; Μα πως; Πως θα γυρισουμε το βραδυ σπιτι, να χουχουλιασουμε, να αγκαλιασουμε τους δικους μας ανθρωπους, αλλος το συντροφο και αλλος τα παιδια του, να φαμε το βραδινο μας...ξεροντας οτι καπου εκει κοντα ενα παιδι πεφτει θυμα βιασμου; Μια γυναικα κακοποιειται; Ενας ανθρωπος πεθαινει απο την πεινα; Και λιγο πιο μακρυα,καποιος πληρωνεται για να πουλησει σκλαβους, μια βομβα σκαει και διασκορπιζει ανθρωπινα μελη στον αερα; Πως θα κοιμομαστε χωρις εφιαλτες; Και πως θα ηταν, αν ολα αυτα αλλαζαν; Πως θα μπορουσαν ολα αυτα να αλλαξουν; Με ποιες διεργασιες, με ποιες πραξεις, πως; Πως;
Κοιτα λιγο μεσα σου..εσυ..κι εσυ...βοηθησε με κι εμενα να καταλαβω...Εγω θελω εναν αλλο κοσμο....νιωθω συχνα πως δεν ανηκω εδω...δεν ειμαι ανθεκτικη στον πονο, στην κακια, στη βια...θελω να βλεπω παιδια να γελανε, η εστω να κλαινε μα μονο απο χαρα....θελω να βλεπω λουλουδια να ανθιζουν και το ηλιοβασιλεμα κι η ανατολη να βαφουν τον ουρανο κοκκινο...κοκκινο, οχι μαυρο απο τους καπνους των εκρηξεων....θελω να κοιταζω τη θαλασσα ασημενια απο την πανσεληνο, θελω να βλεπω γοργονες να κολυμπανε πλαι στα δελφινια και τις νεραϊδες και τα ξωτικα να χορευουν μαζι μας στα ξεφωτα...θελω να μπορω να σε κοιταξω στα ματια και να χαμογελασω, να σε αγγιξω και να σου πω σ'αγαπω...κι εσενα, κι εσενα κι εσενα...θελω να μη φοβαμαι, θελω να ελπιζω, θελω να ονειρευομαι και να πιστευω σε μενα...σε σενα... σε εμας, θελω μια μεγαλη ζεστη αγκαλια, κανεις να μην πειναει η να μην κρυωνει και δεν με νοιαζει αν αυτο σημαινει πως πρεπει να αλλαξω εγω πρωτη τροπο ζωης...θελω να μπορω να πεταξω, θελω να επικοινωνουμε μονο με τη σκεψη η με το βλεμμα, σε θελω εδω....παντα...θελω το σ' αγαπω να κραταει για παντα η εστω μια στιγμη, μα να ειναι μαγικη...Αληθεια, τολμας να το φανταστεις;;;













Τα τραγουδακι ασχετα και με το θεμα και μεταξυ τους, αλλα πολυ τα γουσταρω!!!
Και αλλα δυο, αφιερωμενα εξαιρετικα!!!





Καλο ΣΚ! Πεταλουδισια φιλια σε ολους!

ΜΑ ΕΧΕΙ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟ ΑΠΟΨΕ...

Ο Ανθρωπος στο Φεγγαρι

Τι αραγε να βλεπει κι ειναι παντα θλιμμενο
αυτο το προσωπο το μελαγχολικο;
Πως γινεται σκοταδι κι ερημια να 'ναι ντυμενο
το βλεμμα που την νυχτα λουζει με φως;
Ειναι βραδιες που το θαρρω πως μ' εχει μαγεμενο,
σαν ξαγρυπναμε συντροφια στον ουρανο.
Στα χναρια του με σερνει σαν υπνωτισμενο
και δεν μ' αφηνει στου Μορφεα την αγκαλια να βυθιστω.
Ψιθυριστα μου εξιστορει ατελειωτα ταξιδια,
τη ζαλη και τη μεθη του καθως τη γη γυριζει,
ανεστραμμενο πώς θωρει τ' αστερια ωσαν παιχνιδια
κι οταν φλερταρει με τον ηλιο παλι πώς γεμιζει.
Του τραγουδαω τον ερωτα, κλαιμε-γελαμε ανταμα
και γι' αλλους τοπους ομορφους μου λεει συνεχως.
Μα δε μου εκμυστηρευεται με γελιο, ουτε με κλαμα
τι αντικρυζει απο ψηλα κι ειναι ετσι σκυθρωπο.
Ταχα να φταει ο πολεμος και τα παιδια που κλαινε;
Οι βομβες που σφυριζουνε σαν ουρλιαχτα μωρου;
Να 'ναι τα αψυχα κορμια που την ψυχη του καινε;
Να 'ναι οι φωνες των οπλων και του σπαραγμου;
Η μηπως βλεπει πώς γερνα στα χερια μας η πλαση,
σαν κακοφορμισμενη πώς μολυνεται πληγη;
Πώς οσα η φυση θαυμαστα σαν μανα που 'χει πλασει
κατασπαραζουμε με ζηλο κι αλλαζονεια περισση;
Μηπως ακομα αραγε το εφημερο εχει νιωσει;
Πώς ξεγλιστρα σαν ανεμος στα χερια μας η ζωη;
Κι ισως ακομη για καθεναν μας να το 'χει μετανιωσει,
που για τριαντα αργυρια πουλαμε τη στιγμη.
Ειν' ομορφος ο ουρανος και το φεγγαρι ξερει
πως τη γαληνη πο 'χει οταν το συμπαν ησυχαζει
κι οταν η θαλασσα γροικα ν' ακουσει ενα αστερι,
μ' ολους τους θησαυρους της γης κανεις δεν τ' αγοραζει.
Μου λεει συχνα στα χερια της η καθε νεα μερα
του κοσμου ολου το χρυσαφι πως κρατα.
Κι οσο ρωτω δακρυα γιατι σκορπιζει στον αερα,
τα ματια μονο χαμηλωνει κι απαντα:
"Του φεγγαριου ειμαι ο ανθρωπος κι οσες αληθειες ξερω
δεν τις χωρα ο νους, μητε και τις αντεχει.
Γι' αυτο σου λεω, ασε με μοναχος να υποφερω.
Ο πονος της επιγνωσης παρηγορια δεν εχει.
Ελα να ταξιδεψουμε, να ξομολογηθουμε
καποιαν αγαπη αφταστη, καποιου ερωτα καημο.
Και οταν, φιλε μου καλε, για παντα χωριστουμε,
στα συννεφα ν' αφησεις ενα στεναγμο."
Τετοια μιλω με το χλωμο προσωπο στο φεγγαρι,
λογια ψυχης, λογια καρδιας, αιωνια, αληθινα.
Κι οπως σιμωνει τελικα ο υπνος να με παρει,
το βλεπω μελαγχολικα να μου χαμογελα...



Ειναι ομορφη και η φθινοπωρινη πανσεληνος...
Καλο βραδι σε ολους!
Μην ξεχνατε να ονειρευεστε...
Πεταλουδισια φιλια!

ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΜΑΡΜΑΡΩΝ ΤΟΥ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ

Καλημερα και καλο μηνα!! Γινεται σημερα 1 Νοεμβριου μια πολυ ομορφη προσπαθεια για την επιστροφη των μαρμαρων του Παρθενωνα στη χωρα μας.

Τα μέλη του Keep on Blogging σε μια προσπάθεια να στηρίξουν την επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα στο φυσικό τους χώρο αποφάσισαν να δράσουν όλοι μαζί ενωμένοι ανεβάζοντας την ίδια ημέρα Κυριακή 1 Νοεμβρίου το παρακάτω κείμενο:

Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε επισκεφτεί ή θα επισκεφτούμε το νέο μουσείο Ακρόπολης.Κάποιοι έχουμε επισκεφτεί και τα κομμάτια που είναι στο Βρετανικό Μουσείο.
Επειδή τα έργα τέχνης αξίζουν περισσότερο όταν είναι ολοκληρωμένα.
Επειδή τα κενά στις μετώπες του Παρθενώνα αποτελούν παραφωνία στο υπέροχο αυτό δημιούργημα.
Επειδή πλέον υπάρχει ζεστός και φιλόξενος χώρος που μπορεί να τα φιλοξενήσει.
Επειδή αυτός ο χώρος βρίσκεται σε αρμονία και άμεση οπτική επαφή με την ίδια την Ακρόπολη.
Επειδή ο αγώνας της αείμνηστης Μελίνας Μερκούρη και η προσδοκία όλων των Ελλήνων είναι καιρός να ευοδωθούν.Για όλα αυτά λέμε ΝΑΙ στην επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα.

The members of Keep on Blogging , in an attempt to support the return of the Parthenon Marbles to their natural space, have decided to act together by posting on the same day, Sunday November 1st, the text below:

Most of us have already or will visit the New Acropolis Museum.Some of us have also visited the pieces held at the British Museum.
Since works of art are more valuable when they are complete.
Since there now exists a warm and hospitable place to host the marbles.
Since it’s high time that Melina Mercouri’s battle and the expectations of all Greeks were realized.
We say YES to the return of the Parthenon Marbles to Greece.

Αντιγραφη απο http://keeponblogging.forumotion.com/forum-f50/topic-t908.htm

και η ιδεα της αναρτησης απο τον Ρομποτακο.

Και για να κλεισουμε, ας θυμηθουμε την αειμνηστη Μελινα στις προσπαθειες της για την επιστροφη των μαρμαρων, αλλα και στην καλλιτεχνικη της προσφορα...







Πεταλουδισια φιλια σε ολους!

ΠΟΛΛΑ ΓΙΑΤΙ ΚΙ ΕΝΑ ΘΥΜΗΣΟΥ

UPDATE: Μεγαλη μου παραλειψη που ξεχασα χτες να το γραψω...Αυτη η αναρτηση ειναι αφιερωμενη στη μανουλα μου, που υπηρξε εκπαιδευτικος για πανω απο 30 χρονια και που λατρεψε, ερωτευτηκε θα ελεγε κανεις τη δουλεια της! Η μαλλον, δεν το ειδε ποτε σαν δουλεια. Τη θυμαμαι να ξενυχταει μεχρι τις 2 τη νυχτα, διαβαζοντας, προετοιμαζοντας το μαθημα της επομενης μερας, σημειωνοντας, βρισκοντας εξτρα υλικο, προσπαθωντας να κατεχει απολυτα αυτο που προσπαθουσε να διδαξει. Θυμαμαι στη γιορτη της τα τηλεφωνα και τα δωρα απο τις μαθητριες της. Ακομα και σημερα, 10 χρονια περιπου απο τη συνταξιοδοτηση της, την παιρνουν τηλεφωνο, την καλουν στους γαμους τους, της στελνουν γραμματα και φωτογραφιες των παιδιων τους! Μπορει ολα αυτα να σημαιναν οτι ο χρονος της μαζι μου ηταν καπως περιορισμενος, αλλα αξιζε τον κοπο, γιατι μου εδωσε ενα προτυπο ζωης κι ενα προτυπο αγαπης! Και τωρα ειμαι μια περηφανη χαζοκορη!
Σ' αγαπαω μαμα! Μακαρι να ηταν πολλοι ακομα δασκαλοι σαν εσενα!!!

Καλημερα, καλημερα!

Σημερα, ηθελα να ανεβασω αναρτηση για εναν ποιητη που μολις αρχισα να γνωριζω, τον Νικο Καρουζο. Μου ηρθε ομως το παρακατω e-mail και μου αλλαξε τα σχεδια. Διαβαστε το ολο, αξιζει τον κοπο, για πολλους λογους, για να θυμηθουμε τα βασικα.
Νικολη, σε ευχαριστω!

Αυτά τα λόγια απηύθυνε ένας δάσκαλος (καθηγητής ) στους µαθητές του, στο 2ο ΕΠΑΛ Αχαρνών για την επέτειο της 25ης Μαρτίου:

"Σκέφτηκα να σου µιλήσω για τον Καραϊσκάκη.
Αλλά το µυαλό σου θα πάει στο γήπεδο.
Σκέφτηκα να σου µιλήσω για το 21.
Αλλά ο νους σου θα πάει στην Ορίτζιναλ.
Συλλογίστηκα πολύ,
για να καταλήξω αν αξίζει
να σε ταλαιπωρήσω για κάτι τόσο µακρινό, τόσο ξένο.
Δύο αιώνες πίσω κάποια γεγονότα.
Τι να λένε σε σένα;
Σε εσένα που ßιάζεσαι να φύγεις.
Να πας για τσιγάρο, για καφέ ή για κάτι άλλο.
Θα σου µιλήσω λοιπόν προσωπικά.

Εγώ ο δάσκαλος που δούλεψα
ένα χρόνο σε αυτό το σχολείο.
Και σε δεκαπέντε µέρες φεύγω για αλλού.
Σε εσένα που είσαι εδώ ένα, δύο, τρία.
Ή και περισσότερα χρόνια.
Θα σου µιλήσω σταράτα.
Για να σου εκφράσω δυο σκέψεις µου.
Οι µαθητές που συνάντησα µέσα στις τάξεις,
οι µαθητές που δίδαξα φέτος
στην συντριπτική τους πλειονότητα µε σεßάστηκαν.
Αν και δεν ανταποκρίθηκαν στις απαιτήσεις του µαθήµατος.
Πολλοί όµως από τους υπόλοιπους µαθητές
δε µε σεßάστηκαν,
µε προσέßαλαν κατ' επανάληψη.
Με έργα, µε λόγια, µε ύßρεις.
Δείχνοντας ένα χαρακτήρα και ένα ήθος
που µε σόκαρε, που µε έßαλε σε µελαγχολικές σκέψεις.
Αυτό το φαινόµενο αποδεικνύει
πως κάτι σάπιο υπάρχει σε αυτό το σχολείο.
Πως εκτός του γνωστικού ελλείµµατος
το συγκεκριµένο σχολείο χωλαίνει δραµατικά
και στο ηθικοπλαστικό του έργο,
στη διαµόρφωση δηλαδή των µαθητικών ψυχών και πνευµάτων.
Και η ευθύνη για αυτήν την αποτυχία
είναι ευθύνη αποκλειστικά δική µας
των δασκάλων σας και των γονιών σας.
Δεν έχουµε κατορθώσει να σας δείξουµε
πως χωρίς αρχές η ζωή σας αύριο θα είναι µια κόλαση.
Πως χωρίς όνειρα και στόχους θα χρειαστείτε υποκατάστατα.
Θα καταφύγετε πιθανόν σε επιλογές που θα σας ξεφτιλίσουν,
θα σας κάνουν να σιχαίνεστε τον εαυτό σας,
θα σας γεµίσουν τη ζωή πλήξη και κούραση,
θα σας γεράσουν πρόωρα.

Αν όµως θέλετε µια συµßουλή από ένα δάσκαλο,
σκεφτείτε το παράδειγµα του Μακρυγιάννη,
που έφτασε αγράµµατος µέχρι τα πενήντα σχεδόν,
για να καταλάßει τότε πως η µόρφωση, η καλλιέργεια
ηταν το όπλο που έλειπε από την προσωπική του θήκη.
Και κάθισε µε πολλή δυσκολία και χωρίς δάσκαλο
και έµαθε πέντε κολλυßογράµµατα,
για να µας πει την ιστορία του ßίου του,
το παραµύθι της επανάστασης των υπόδουλων Ρωµιών.
Αυτό το παράδειγµα είναι για σένα το πιο κατάλληλο.
Και µπορείς τριάντα χρόνια νωρίτερα από το στρατηγό Μακρυγιάννη
να ακολουθήσεις το δρόµο που εκείνος έδειξε,
το µονοπάτι της καλλιέργειας, το δρόµο της παιδείας,
τη λεωφόρο της προσωπικής σου προκοπής.
Δεν είστε σε τίποτε λιγότερο ικανοί από
τον µπάσταρδο γιο της καλογριάς, τον Αρßανίτη Γιώργη Καραϊσκάκη.
Ήταν κι αυτός αθυρόστοµος σαν κι εσάς.
Αλλά είχε αυτό που από τα αλßανικά µάθαµε σαν µπέσα.
Ήταν πάνω απ´ όλα µπεσαλής.
Αυτό θα 'θελα να έχετε κι εσείς.
Υπευθυνότητα, µπέσα, τσίπα.
Να αναλαµßάνετε τις ευθύνες σας.
Να απεχθάνεστε την υποκρισία, να σιχαίνεστε το συµφέρον.
Να µισείτε το ψέµα και την ευθυνοφοßία.
Η αγάπη για τον τόπο του, η λατρεία για την πατρίδα του
ηταν αυτό που χαρακτήριζε τη ζωή του Νικήτα Σταµατελόπουλου,του Νικηταρά.
Αγωνίστηκε στη διάρκεια της επανάστασης,
συνέßαλε στην απελευθέρωση της πατρίδας του.
Κι έπειτα φυλακίστηκε,
για να χαθεί σ' ένα στενοσόκακο του Πειραιά,
σχεδόν τυφλωµένος, πάµπτωχος και εγκαταλειµµένος από όλους.
Δε ζήτησε τίποτε από την ελεύθερη Ελλάδα.
Κι όταν οι γύρω του τον παρακινούσαν να απαιτήσει
από την κυßέρνηση µια πλούσια σύνταξη,
απαντούσε πως η πατρίδα τον αµείßει πολύ καλά,
λέγοντας ψέµατα, για να µην προσßάλει την πατρίδα του.

Είναι δύσκολο, το κατανοώ, το παράδειγµα του Νικηταρά.
Αλλά νοµίζω πως κι εσείς είστε ικανοί για τα δύσκολα.
Μπορείτε να ακολουθήσετε το δρόµο της αξιοπρέπειας.
Να προσπαθήσετε τίµια και µε αγωνιστικότητα
για εσάς και για το µέλλον της οικογένειας που
αύριο θα κάνετε.
Ξέρω, καταλαßαίνω, αντιλαµßάνοµαι
πως σας προτείνω µια διαδροµή ζωής δύσκολη και απαιτητική.
Όταν δίπλα σας κυριαρχεί ο εύκολος δρόµοςτων γονιών,
των δασκάλων, των πολιτικών,της εποχής στην οποία µεγαλώνετε.
Όµως κάθε εποχή ελπίζει στους νέους της.
Περιµένει από αυτούς να σηκώσουν ψηλά
και µε επιτυχία τη σηµαία του αγώνα
και να οδηγήσουν την πατρίδα τους, τον τόπο τους
σε καλύτερες µέρες, σε πιο φωτεινές σελίδες.
Κι όταν ßλέπω την εποχή µας
να µαραζώνει χωµένη στην αλλοτρίωση,
να ξεψυχά από την τηλεοπτική ανία,
να µουχλιάζει από το κυνήγι της ευκολίας,
μόνο σε εσάς ελπίζω.
Στην ειλικρινή σας διάθεσηνα αγωνιστείτε,
να αντισταθείτε,να πολεµήσετε,να νικήσετε.
Μη µας απογοητεύσετε."

Δεν ξερω πως να περιγραψω τις μυριαδες σκεψεις που μου γεννησε αυτο το κειμενο.

Πρωτα για τον εκπαιδευτικο, που οφειλει να ειναι πρωτα και κυρια ανθρωπος, που μπορει αν θελει να γινει το χερι που θα οδηγησει το μαθητη απο το σκοταδι στο φως. Με εκανε να νιωσω συγκινηση, αλλα και υπερηφανεια που -εστω κι απο σποντα- ανηκω κι εγω κατα καποιο τροπο σε αυτον τον κλαδο και συναναστρεφομαι με παιδια, που ειναι σαν σφουγγαρια και που ενα τους δινεις, 100 παιρνεις. Και να νιωσω μικρη, γιατι δεν εχω φτασει στο επιπεδο αυτου του καθηγητη-καθοδηγητη θα λεγαμε...

Μετα, για τον κοσμο, για το πως μεγαλωνουμε τα παιδια μας, μεσα στην αποξενωση, στην νοοτροπια του βολεματος, χαριζοντας υλη για να κατευναζουμε τις τυψεις μας, οταν τα παιδια πλεον με τους γονεις τους εχουν γινει ξενα, δεν γνωριζονται καλα καλα...

Τελος, ηρθε συνειρμικα στο μυαλο μου η τρομοκρατικη ενεργεια στο τμημα Αγ. Παρασκευης, που ευτυχως-απο θαυμα κυριολεκτικα- δεν ειχε νεκρους. Κι αναρρωτιεμαι...γιατι καλλιεργουμε το μισος, οταν μπορουμε να καλλιεργησουμε την αγαπη; Γιατι ανοιγουμε εναν κυκλο φαυλο που δεν θα κλεισει ποτε; Μισος οι τρομοκρατες, τυφλο μισος απεναντι σε οποιον φοραει στολη, καθως για εκεινους αντιπροσωπευει την εξουσια. Μισος και προς τους συμπολιτες τους και ασεβεια, αφου θα μπορουσαν καλλιστα να εχουν τραυματισει η και σκοτωσει πολιτες που ηταν εκεινη τη στιγμη στο αστυνομικο τμημα. Μισος μετα και απο τους τραυματισμενους αστυνομικους. Μετα απο μια τετοια εμπειρια, αν αυτοι οι ανθρωποι βγουν οργισμενοι στο δρομο, μισωντας αυτους που τους χτυπησαν και ο,τι αντιπροσωπευουν, αν εχουν απωθημενα ξεσπασματα βιας, ποσο τελικα θα φταινε; Ποιος θα ειναι ο θυτης και ποιος το θυμα; Γιατι να ζουμε μια ζωη γεματη φοβο, οταν μπορουμε να ζουμε ειρηνικα και με αδελφοσυνη; Γιατι να δηλητηριαζουμε τις ψυχες των παιδιων μας με τετοια αθλια παραδειγματα και ανανδρα (ναι, ειναι ανανδρο να κρυβεσαι πισω απο μια κουκουλα και μια κλεμμενη μηχανη και να χτυπας στα τυφλα, αν εισαι αντρας και μαγκας καντο φανερα και πληρωσε τις συνεπειες!), οταν μπορουμε να τους δινουμε το παραδειγμα του Μακρυγιαννη, του Καραϊσκακη, του Νικηταρα; Οταν μπορουμε εμεις οι ιδιοι να γινουμε το παραδειγμα, με την αξιοπρεπεια μας, την αγωνιστικοτητα μας, τα ονειρα και τους στοχους μας, κρατωντας ζωντανο το παιδι που κρυβουμε μεσα μας; Και πως να τους ζητησουμε να μην μας απογοητευσουν, οταν εμεις οι ιδιοι ειμαστε σκετη απογοητευση;

Πολλα τα γιατι...κι απεριοριστος ο θαυμασμος προς αυτον τον καθηγητη, που τολμησε να βγει απο τα στενα ορια που οι θεσμοι συχνα επιβαλουν και να μιλησει στις καρδιες των παιδιων. Και ξερετε κατι; Εστω και ΕΝΑ παιδι να ακουσε πραγματικα αυτα που ειπε και να τα ενστερνιστηκε, το κερδος ειναι τεραστιο!

Σημερα δεν εχει τραγουδακι...αντ' αυτου, σας θυμιζω το τελος μιας απο τις πιο αγαπημενες μου ταινιες, που αν δεν την εχετε δει, να το κανετε οπωσδηποτε! Μια ταινια που δειχνει τον αντικτυπο που μπορει να εχει ενας σωστος εκπαιδευτικος στη ζωη των μαθητων του, αλλα και τον αντικτυπο της υποκρισιας και της στενομυαλιας, που αποβαινει καποτε μοιραιος.
"Ο κυκλος των χαμενων ποιητων", λοιπον και η συκλονιστικη τελικη σκηνη του αποχαιρετισμου και της δικαιωσης! Απολαυστε το!

Απο μενα, φιλια πεταλουδισια!

Ο ΛΑΘΡΕΠΙΒΑΤΗΣ

Καλησπερα και καλη εβδομαδα.

Σημερα, αφιερωνω την αναρτηση αυτη στους ανθρωπους που τους εχει χτυπησει μια ασθενεια σοβαρη, ανιατη κατα καποιον τροπο, στους φορεις του HIV, aka AIDS.
Οχι, δεν θα συζητησουμε για μετρα προληψης και προφυλαξης.
Οχι, δεν θα μιλησουμε για το ποσο εχει προχωρησει η επιστημη και ποσο καλυτερα και περισσοτερο ζουνε πλεον οι φορεις.
Οχι, δεν θα μιλησουμε ουτε για το ρατσισμο απεναντι στα ατομα αυτα.

Θα μιλησουμε για την ανευθυνοτητα. Θα σας παρουσιασω μια ιστορια, που δειχνει ξεκαθαρα πως, οταν καποιος ειναι απελπισμενος, τα πραγματα πολυ ευκολα μπορουν να παρουν λαθος τροπη. Ειδικα οταν καποιοι, δηθεν ειδικοι, προσπαθουν να υποκαταστησουν τους γιατρους, να ακυρωσουν χρονια και χρονια επιστημονικων μελετων και ερευνων και να παρουσιαστουν ως σωτηρες, ορμωμενοι ΜΟΝΟ απο τη δικη τους προσωπικη εμπειρια...

Σας παραπεμπω λοιπον σε αυτην την εξαιρετικη αναρτηση, μια αληθινη ιστορια, στο blog του Αρκουδου, διαβαστε την, αξιζει τον κοπο:
Ο Λαθρεπιβατης

Σκεφτειτε μετα ποσο ευκολο ειναι ολοι μας να γινουμε λαθρεπιβατες. Ποσο απλο ειναι να πιστεψουμε, πανω στην απογνωση μας, ο,τι μας πουνε, επειδη απλα αυτο θελουμε να ακουσουμε!
Ποσο ανευθυνος ομως, εγκληματικα ανευθυνος, μπορει να γινει ενας ανθρωπος, ισως οχι επιτηδες,ισως απλα επειδη εχει πειστει οτι εχει δικιο!...
Ομως, δεν ειναι ετσι! Δεν παιζουν ετσι με τις ζωες των αλλων!
Ναι, σε αυτες τις περιπτωσεις ολοι αναζητουν καπου να πιαστουν, το παραμικρο δεκανικι, φανταζει σανιδα σωτηριας, αλλα ο καθε οργανισμος ειναι διαφορετικος.
Ναι, η θετικη σκεψη, η ανεβασμενη ψυχολογια κανουν θαυματα, αλλα σε συνδυασμο με την καταλληλη αγωγη!
Και μονο οταν καποιος εχει δοκιμασει τα παντα, μονο οταν καθε θεραπεια εχει αποτυχει, ΜΟΝΟ τοτε εχει λογο να αρνηθει καθε αλλη παρεμβαση και να στηριχτει στο μυαλο του αποκλειστικα, γιατι τοτε το ρισκο ειναι σχεδον ανυπαρκτο, γιατι ΜΟΝΟ τοτε δεν εχει κατι να χασει...Ο στρουθοκαμηλισμος, το "δεν βλεπω το προβλημα, αρα δεν υπαρχει προβλημα", δεν οδηγει πουθενα. Το προβλημα ειναι εκει και το πρωτο βημα για τη λυση του ειναι η παραδοχη του...
Μην παιζετε παιδια με τη ζωη σας! Δεν τελειωνουν ολα επειδη εχετε ΕΙΤΖ, ο κοσμος προχωραει, η ζωη προχωραει, η επιστημη προχωραει! Δωστε στον εαυτο σας μια ευκαιρια να ζησετε φυσιολογικα, να ζησετε αληθινα!
Κι εσεις, που εχετε κοντα σας εναν ανθρωπο που πασχει ειτε απο ΕΙΤΖ, ειτε απο αλλη "ανιατη" ασθενεια, σταθειτε διπλα του, στηριξτε τον και προς Θεου, ΜΗΝ τον αφησετε να εγκαταλειψει τη μαχη!

Σας αφηνω με μουσικη φθινοπωρινη!
Πεταλουδισια φιλια σας στελνω!

ΔΙΕΘΝΗΣ ΗΜΕΡΑ ΔΡΑΣΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΚΛΙΜΑ

Καλημερα!
Ελαβα το παρακατω μεηλ, σε συνεχεια της Blog Action Day 2009, με θεμα την κλιματικη αλλαγη και το παραθετω (μεταφρασμενο):

Γεια σας, μπλογκερς!

Προσφατα συμμετειχατε σε ενα γεγονος ανευ προηγουμενου: με 500% αυξηση των αναρτησεων με θεμα την κλιματικη αλλαγη, την περασμενη Πεμπτη εγινε η μεγαλυτερη ολων των εποχων συντονισμενη επικοινωνια για το κλιμα! Ηταν εκπληκτικο να εισαι μελος σε κατι με τοσο ευρεια απηχηση και τωρα εχουμε την ευκαιρια να χρησιμοποιησουμε τις διαδικτυακες μας φωνες, για να κινητοποιησουμε την παγκοσμια δραση εκτος διαδικτυου!
Οπως πολλοι γνωριζετε, αυτο το Δεκεμβρη οι ηγετες παγκοσμιως θα συναντηθουν στην Κοπεγχαγη της Δανιας, με σκοπο να συνταξουν μια καινουργια οικουμενικη συνθηκη για το κλιμα-μια συνθηκη που εχει τη δυναμικη να αλλαξει τα δεδομενα για την υπερθερμανση του πλανητη και να ανοιξει ενα πιο φωτεινο μονοπατι. Το προβλημα ειναι οτι οι περισσοτεροι ηγετες του κοσμου και οι διαπραγματευσεις τους δεν καταλαβαινουν τη σοβαροτητα της καταστασης. Δεν σκοπευουν να κανουν αρκετα ωστε να αντιστρεψουν την κλιματικη κριση!
Πολλοι απο εσας ρωτατε τι θα μπορουσατε να κανετε για να βοηθησετε να αλλαξει αυτη η πραγματικοτητα. Το μοναδικο πραγματικα σημαντικο πραγμα που θα μπορουσατε να κανετε τωρα ειναι να συνεχισετε τη συμμετοχη σας στην Blog Action Day, στηριζοντας την International Day of Climate Action, που διοργανωνεται απο τους φιλους μας στο 350.org, αυτο το Σαββατο, 24 Οκτωβριου.
Ηδη, πανω απο 4000 δημιουργικα δρωμενα διοργανωνονται σε πανω απο 170 χωρες! Απο τους προποδες του Εβερεστ μεχρι τους υποθαλασσιους υφαλους των Μαλδιβων, μεχρι τα παρκα και τους δρομους της δικης σας γειτονιας. Ο ακτιβιστες θα ανεβαζουν φωτογραφιες απο τα δρωμενα ζωντανα και στην ιστοσελιδα του 350.org και στις γιαγαντο-οθονες στην Times Square του Λονδινου. Στο τελος της ημερας, θα εχει δημιουργηθει μια απαραμιλλη παγκοσμια γκαλερι εικονων και ιστοριων, αρκετη ωστε και τα παλια και τα νεα ΜΜΕ να αναγκαστουν να βροντοφωναξουν το νουμερο!
Η 24η Οκτωβρη εχει τις προδιαγραφες για να γινει η πιο διαδεδομενη μερα δρασης για το περιβαλλον στην ιστορια του πλανητη. Ολα τα δρωμενα εχουν σχεδιαστει με εναν στοχο: να δειξουν υποστηριξη στον σημαντικοτερο αριθμο του κοσμου, το 350.
Μα τι το τοσο σπουδαιο εχει το 350; Το 350 ειναι το νουμερο που εχουν ορισει οι κορυφαιοι επιστημονες του κοσμου ως το ανωτατο ασφαλες οριο μερων διοξειδιου του ανθρακα ανα ενα εκατομμυριο μερη στην ατμοσφαιρα μας. Το 350 ειναι το νουμερο απο το οποιο πιο κατω πρεπει να πεσει η ανθρωποτητα για να αποφυγει την ανυπολογιστη κλιματικη αλλαγη. (δειτε αυτο). Πιο αμεσα, το 350 ειναι το νουμερο που οι παγκοσμιοι ηγετες πρεπει εχουν ως στοχο, καθως ετοιμαζονται για τη συνοδο της Κοπεγχαγης το Δεκεμβριο, για μια καινουργια οικουμενικη κλιματικη συμφωνια.
Μονο 3 ημερες μενουν ως τις 24 Οκτωβρη, πρεπει να δρασουμε τωρα, ωστε αυτη η μερα να κανει πραγματι τη διαφορα.
Οποτε, να τι μπορειτε να κανετε σαν μπλογκερ για να το πετυχουμε: Χρησιμοποιειστε σημερα τα μπλογκ σας και τις επομενες ημερες, ωστε να δημιουργηθει το απαραιτητο κυμα για την 24η Οκτωβριου, Παγκοσμια Ημερα Δρασης του 350.org. Στο 350.0rg/bloggers υπαρχει μια ολοκληρη σειρα εργαλιων που μπορειτε να χρησιμοποιησετε στις αναρτησεις σας: κωδικες για παραπαπομπη, με τους οποιους οι αναγνωστες σας μπορουν μεσα απο το ιστολογιο σας να αναζητησουν δρωμενα, μπανερακια, εργαλεια του twitter και πολλα ακομα.
Καλεστε τους αναγνωστες σας να λαβουν δραση, συμμετεχοντας σε δρωμενα σε ολο τον κοσμο. Και συνεχιστε να χρησιμοποιειτε τις αναρτησεις σας τις ερχομενες εβδομαδες για να διαδωσετε παντου τον σημαντικοτερο αριθμο του πλανητη. Αν παλι θελετε να διοργανωσετε εσεις καποιο δρωμενο, υπαρχει ενας ευκολος και γρηγορος οδηγος.
Την περασμενη εβδομαδα, οι αναρτησεις σας απεδειξαν τη δυναμη που μπορουν να εχουν οι μπλογκερς για την ευαισθητοποιηση και ενημερωση πανω σε πολυ σημαντικα θεματα. Αυτη την εβδομαδα, οι αναρτησεις σας μπορουν να βοηθησουν να κινητοποιησουμε αμεση δραση, να παρασυρουν κοσμο σε αυτην την πρωτοφανη παγκοσμια κινηση και να αλλαξουν την πορεια της ιστοριας για το κλιμα.
Σας ευχαριστουμε που μας δανειζετε τη φωνη σας.

Το βρισκω υπεροχο! Δυστυχως, στην Αθηνα η μονη μεγαλη διοργανωση ειναι απο το Βρετανικο Συμβουλιο και απευθυνεται μονο σε σπουδαστες και τους γονεις τους...
Αν υπαρχουν παντως ιδεες...προλαβαινουμε!

Τρομακτικο δεν ειναι;


Ασχετο μεν, τελειο δε...


Πεταλουδισια φιλια σας στελνω!

ΟΧΙ ΑΝ ΜΠΟΡΕΙΣ, ΜΗΝ ΤΑ ΠΑΡΕΙΣ!!!

Τι να πω τωρα! Οτι προκειται για ιεροσυλια; Για ασεβεια; Για αλλη μια ξεφτιλα των θεσμων, των αξιων, των ιερων και των οσιων; Δεν ξερω ειλικρινα πως να εκφραστω, χωρις να βρωμισω το χωρο μου!

Μιλαω για το πορισμα σχετικα με τις ευθυνες για τις καταστροφικες φωτιες στην Ηλεια το καλοκαιρι του 2007. Δυο ολοκληρα χρονια το ψαχνουν, διαβουλευονται, ξανα-μανα-διαβουλευονται, πληρωνονται απο τα λεφτα του φορολογουμενου για τις ερευνες αυτες, για να μας πουν τελικα τι; ΟΤΙ ΔΕΝ ΦΤΑΙΕΙ ΚΑΝΕΙΣ!
Καμια ποινικη ευθυνη λεει δεν βρεθηκε! Ουτε στο δημαρχο Ζαχαρως, κο (ο Θεος να τον κανει) Χρονοπουλο, που ειχε λαβει επιχορηγηση για να διανοιξει αντιπυρικες ζωνες και δεν το εκανε ποτε, ουτε στην πολιτικη ηγεσια (καλα, τωρα κατι ειπαμε!), ουτε στο πυροσβεστικο σωμα, ουτε καν στους υπευθυνους της Πυροσβεστικης Υπηρεσιας για το θανατο των 3 εποχικων δασοπυροσβεστων!
Κατα την αποψη του πορισματος- που σημειωτεον εκδοθηκε την 27η Σεπτεμβριου, αλλα δεν δοθηκε στη δημοσιοτητα παρα μονον μετα τις εκλογες (τωρα να θεωρησω την ημερομηνια που εκδοθηκε τυχαια; αντε να τη θεωρησω, μια και ειμαι καλοπροαιρετος ανθρωπος)- οι ακραιες καιρικες συνθηκες των ημερων εκεινων ειναι υπευθυνες για το ολοκαυτωμα που βιωσαμε! Εξαλλου, βρεθηκαν και μηχανισμοι εκρηκτικοι σε διαφορα σημεια, που παραπεμπουν σε εμπρησμο, οποτε αυτο το γεγονος σε συνδυασμο με τον "στρατηγο ανεμο", οδηγησαν στα τραγικα γεγονοτα που ολοι θυμομαστε!
Οχι! Δεν φταιει ο κρατικος μηχανισμος, ο οποιος λειτουργησε αψογα!!!
Οχι! Δεν φταιει η αναλγησια της τοτε, αλλα και των προηγουμενων κυβερνησεων, που δεν εχουν κανει τιποτα στον τομεα της προληψης!
Οχι βρε!!! Δεν φταιει κανεις λεμε, ηταν εξω απο ανθρωπινους παραγοντες ολο αυτο, δεν θα μπορουσε να αποφευχθει!!!

Για του λογου το αληθες, για να δειτε ιδιοις ομασοι το πορισμα, μπειτε εδω: http://ellines-energoi-polites.blogspot.com/2009/10/blog-post_9682.html.

Καλα, δεν υπαρχει ιχνος ντροπης;;;!!!! Εκει, εκτος απο τις ανθρωπινες περιουσιες και τους κοπους μιας ζωης που καταστραφηκαν, εκτος απο το πολυτιμο οξυγονο που στερουμαστε, εκτος απο την λεηλασια του περιβαλλοντος, ΧΑΘΗΚΑΝ ΖΩΕΣ!!!! Ε Ξ Η Ν Τ Α Τ Ρ Ε Ι Σ συνανθρωποι μας αφησαν την ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ τους πνοη σε εκεινη την κολαση και μας λετε οτι ΔΕΝ ΦΤΑΙΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ;;!!! Δεν εχω λογια να εκφρασω το αισχος σας!!!! Αφηστε ρε ρεμαλια και κατι ορθιο! Αφηστε μας και λιγη πιστη, λιγη ελπιδα! Ολα τα ρημαξατε, θα μας ρημαξετε και την αξιοπρεπεια τωρα;;;!!!

Ε ΟΧΙ!!!! ΑΡΝΟΥΜΑΙ! Εγω θα επιμεινω...καπου, μεσα σε ολο το βαλτο, θα υπαρχει καποιος τιμιος δικαστης, καποιος αξιολογος εισαγγελεας, καποιος εντιμος δικηγορος! Κι αν τους βρω, αν τους βρουμε δηλαδη με τα παιδια τα υπολοιπα-γιατι εγω μονη μου δεν..., οι μηνυσεις που συζητουσαμε εδω, θα γινουν και οποιος εχει τα κοτσια ας ακολουθησει! Δεν εχει ξεχαστει το θεμα, επειδη δεν το αναφεραμε ξανα, απλα χρειαζεται χρονος και προσεκτικα βηματα. Αν τελικα μπορεσουμε να το προχωρησουμε, εννοειται οτι θα ενημερωσω και απο εδω... και οσοι πιστοι προσελθετε!

Τωρα αντε να βρεις τραγουδι να ταιριαζει με αυτην την κατασταση! Εμενα το μονο που μου ερχεται ειναι εκεινο το συνθημα "ενα μπ----ε...ενα μπ-----λο ειμαστε"!!
Τεσπα...δεν μπορω να μη βαλω musica...

Παλιο, αλλα επικαιρο...δυστυχως!




Επισης...


Αθανατε Στελιο!!...


Αυτα! Απο μενα...πεταλουδισια φιλια!