ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΠΕΙΡΑΜΑ

 Καλημέρα στην όμορφη παρέα μας!

Επειδή όλο και περισσότερο ερχόμαστε αντιμέτωποι με το φαινόμενο της χρήσης τεχνητής νοημοσύνης στην τέχνη και στη λογοτεχνία, έχει ακουστεί πολλάκις πως η ΑΙ θα αντικαταστήσει την ανθρώπινη έκφραση. Από την άλλη, πολλοί - ανάμεσά τους κι εγώ- πιστεύουν πως η ανθρώπινη δημιουργία ξεχωρίζει πολύ εύκολα από μια ΑΙ δημιουργία, όχι μόνο γιατί έχει ψυχή και συναίσθημα αυθεντικό, αλλά κυρίως γιατί είναι ατελής. Ναι, αυτό ακριβώς, ατελής. 

Ο κάθε ποιητής ή συγγραφέας έχει το δικό του προσωπικό ύφος. Γράφει με συγκεκριμένη μελωδικότητα, χρησιμοποιεί patterns, φτιάχνει δικές του λέξεις, κάνει λάθη που όμως επιτρέπονται "ποιητική άδεια". Ποιος μπορεί να ξεχάσει τις "μέραις" του Καβάφη, ποιος δε θαύμασε τη γραφή του Καββαδία; Ακόμα θυμάμαι έναν στίχο, δε θυμάμαι το ποίημα ή τον ποιητή, θυμάμαι μόνο ότι ήταν μεταφρασμένο στα Ελληνικά και ο στίχος έλεγε κάτι σαν "της νύχτας η λυγμολαλιά", δεν ήταν καν κάποια επίσημη μετάφραση και πάνε πάνω από 20 χρόνια που την είχα διαβάσει, μα ο στίχος αυτός μου έμεινε στη μνήμη για τη λυρικότητα, τη μουσικότητα, την ευφάνταστη δημιουργία μιας τόσο συναισθηματικής λέξης, γεμάτης ήχο και εικόνα. Δεν πιστεύω ότι η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο.

Αποφάσισα λοιπόν να κάνω ένα μικρό πείραμα. Πήρα τις λέξεις Φωτιά, Πάγος, Αγάπη, Απόσταση και ζήτησα από το ΑΙ να μου γράψει ένα ποίημα ρομαντικό και με έντονα συναισθήματα που να περιέχει αυτές τις λέξεις, σε ελεύθερο στίχο. Ταυτόχρονα, σκάρωσα κι εγώ ένα ποίημα με τα ίδια χαρακτηριστικά. Μάλιστα, για να μου το κάνω πιο δύσκολο, φρόντισα να το γράψω σχεδόν τόσο γρήγορα όσο το ΑΙ, το είχα έτοιμο σε πέντε λεπτά περίπου. Θα ανεβάσω εδώ και τα δύο ποιήματα και θα ήθελα οι φίλοι να μου πουν ποιο από τα δύο πιστεύουν ότι είναι δικό μου και ποιο γραμμένο με τεχνητή νοημοσύνη. Θα ήθελα, αν φυσικά έχετε χρόνο και διάθεση, να μου πείτε ποια χαρακτηριστικά εντοπίσατε που σας έκαναν να επιλέξετε το ένα ποίημα σαν δικό μου και το άλλο σαν ΑΙ generated. Τέλος, θα ήθελα με ειλικρίνεια να μου πείτε ποιο σας άγγιξε περισσότερο, ακόμα κι αν είναι αυτό που θεωρείτε σαν τεχνητή νοημοσύνη. 

Ξεκινάμε λοιπόν:

ΣΑΝ ΌΝΕΙΡΟ 

Μου είπες να μη σε κοιτάξω.

Ήταν τα μάτια σου σκοτάδι βαθύ

κι έτρεμες μήπως μέσα του χαθώ.

Μου είπες να μείνω μακριά σου.

Ήταν μια θάλασσα ανάμεσά μας

κι έτρεμες πως ίσως ναυαγήσω.

Στάθηκα τίμια απέναντι στον πάγο της ψυχής σου.

Γυμνή και απόλυτη, μια ζωντανή φωτιά.

Όρθια κι απροσπέλαστη. 

Έσβησα την απόσταση που χώριζε τα χέρια μας

κι έμπλεξα τα μαλλιά σου στα δάχτυλα μου.

Δε φοβάμαι τα κύματα, σου ψιθύρισα.

Είναι η αγάπη μου καράβι 

κι ο έρωτάς μου λευκό πανί.

Στάσου πλάι μου και κοίτα ψηλά.

Εγώ θα σβήσω τον πάγο από το βλέμμα σου

Εγώ θα λιώσω στη φωτιά το χιόνι απ' την καρδιά σου.

Εγώ θα είμαι το ταξίδι και το λιμάνι σου.

Εσύ αρκεί να μου χαρίσεις ένα όνειρο

και να μου πεις "πιστεύω".

Κατάματα να με δεις καθώς καίγομαι

και σβήνω την απόσταση που μας κρατάει μόνους.

Είναι η αγάπη μου άνεμος 

κι ο έρωτάς μου πεταλούδα.

Πετάω με ορμή προς το άπειρο.

Ζω τη στιγμή για μια αιωνιότητα.

Ζω την αιωνιότητά μου σαν σπίθα που σβήνει.

Κι αν είναι να χαθώ, ας είναι έτσι.

Σαν όνειρο που έσβησε στα μάτια σου.

ΑΝΆΜΕΣΑ ΣΕ ΠΑΓΟ ΚΑΙ ΦΩΤΙΑ

Δεν σε έμαθα ποτέ με όρους.

Ήσουν θύελλα,

μπήκες από ρωγμή και με διέλυσες.

Κάθε βλέμμα σου,

σαν σπίθα πάνω σε βενζίνη.

Καιγόταν η σάρκα,

όχι από πόθο,

από ανάγκη.

Μίλαγες για αγάπη

με φωνή που έσταζε αμφιβολία,

κι όμως πίστευα.

Ίσως γιατί η πίστη

είναι ο έρωτας των τυφλών.

Η απόσταση έγινε θρησκεία.

Την προσκυνήσαμε

με σώματα ακόμα ζεστά

απ’ την τελευταία αγκαλιά.

Πόσες φορές ο πάγος

σε πήρε απ’ τα χέρια μου;

Και πόσες η φωτιά

με γύρισε σε στάχτη,

περιμένοντάς σε;

Δεν είναι όλα για να σωθούν.

Ούτε όλοι οι έρωτες για να πεθάνουν.

Μερικοί καίνε για πάντα,

χωρίς να λιώνουν τίποτα.

Ούτε τον πάγο.

Ούτε την απόσταση.

Ούτε την αγάπη.

Μόνο εμάς.

ΤΕΛΟΣ ΕΠΟΧΗΣ, ΤΕΛΟΣ ΨΥΧΗΣ

 Μια λέξη εδώ, μια διαμαρτυρία πιο πέρα.

Ένα εμβατήριο και μια διακήρυξη.

Ένα ποίημα θρήνος.

Γράφω, γράφω, κλαίω, ξαναγράφω

και τίποτα δεν αλλάζει.

Γιατί γράφω δεν ξέρω.

Ίσως για να πω ότι κάτι έκανα κι εγώ.

Σκατά! Τίποτα δεν έκανα!

Κρύφτηκα πίσω από ένα καλοκαίρι,

μια μυρωδιά θάλασσας, ένα ηλιοβασίλεμα.

Έπαιξα με το κύμα σαν παιδί,

κράτησα τα κοχύλια στο αυτί μου,

κοκκίνησαν τα μάγουλά μου από τον ήλιο.

Κρύφτηκα και προσπάθησα να ξεχάσω.

Να μη μυρίζω το αίμα που χύνεται καυτό.

Να μη θυμηθώ την αδικία, να μη δω την πείνα.

Να μη θυμώσω, να μην ουρλιάξω, να μη μισήσω.

Και τώρα που ο Αύγουστος τελειώνει,

ποια κρυψώνα θα με χωρέσει;

Τέλος εποχής, τέλος ψυχής.

Κι όσο το καλοκαίρι θα γίνεται ανάμνηση,

όσο δε θα φτάνει ο ήλιος να φωτίσει τα σκοτάδια,

η δική μου κραυγή πού θα χωρέσει;

Ο καθρέφτης μου πώς θα με ανεχτεί;

Πώς θα κυλάνε οι μέρες κι εγώ θα ξέρω

πως τίποτα δεν άλλαξε, τίποτα δεν έκανα;

Πού θα φωλιάσω τώρα τις ενοχές κι εκείνα

τα άδεια από εξαθλίωση παιδικά ματάκια;

Μαζί με το καλοκαίρι, 

χάνεται κι η τελευταία ψευδαίσθηση μου.

Ο χειμώνας θα πέσει βαρύς.

Κι η συνείδηση βαρύτερη ακόμα.

Χωρίς το καλοκαίρι, 

να ρίχνει την αλισάχνη του,

κρύβοντας την ασχήμια,

η αναζήτηση της ομορφιάς

θα γίνει εισιτήριο για την τρέλα.

Όλα θα γίνουν καθαρά, σκληρά.

Τέλος εποχής, τέλος ψυχής.

Για την Αριστέα μας και το δρώμενο για το καλοκαίρι.

LITTLE THINGS

Πριν από 4 χρόνια και κάτι έκανα μια πολύ απλή κίνηση. Ένα swipe right σε μια εφαρμογή γνωριμιών, από αυτές που κορόιδευα. Είδα δύο καταγάλανα μάτια και το πιο αυθεντικό χαμόγελο που έχω δει!

4 χρόνια μετά, η αγάπη μετουσιώνεται ακόμα κάθε μέρα σε πράξεις, μικρές μα τόσο μεγάλες! Ένα φιλί, ένα ζεστό σεντόνι το χειμώνα, ένα κούμπωμα του φερμουάρ γιατί φυσάει, ένας χορός στη μέση του δρόμου, ένα «θα μείνω εγώ με τα παιδιά, μην ανησυχείς». Μικρά τεράστια κομματάκια ενός ΜΑΖΙ κι ενός Σ’ ΑΓΑΠΩ. Αυτά κι άλλα τόσα και άλλα τόσα.

Κι ας μας γοητεύουν οι πομπώδεις λέξεις κι οι εντυπωσιακές χειρονομίες, ο έρωτας για να ζήσει θέλει παρουσία κι επιλογή κάθε μα κάθε μέρα και ελευθερία να χωράει ο ένας τον άλλο ακριβώς όπως είναι.

Αυτό το τραγούδι γράφτηκε (στίχοι μουσική δικά μου ) για να μην ξεχάσω πως η αγάπη κρύβεται στα μικροπράγματα.

Το ερμηνεύω και σας το παρουσιάζω με μεγάλη χαρά στο κανάλι μου στο YouTube.

ΚΑΘΕ ΑΥΓΟΥΣΤΟ

Το παρακάτω ποίημα συμμετέχει στο καλοκαιρινό δρώμενο της γνωστής και αγαπημένης μας Πυργοδέσποινας, "Ένα ποίημα για το καλοκαίρι".

ΚΑΘΕ ΑΥΓΟΥΣΤΟ

Κάθε Αύγουστο μετράω τ αστέρια 

σ' ενα ξέφωτο δίπλα στο αμπέλι.

Σ αγαπώ με πλεγμένα τα χέρια

και δυο χείλη που στάζουνε μέλι.

Κάθε Αύγουστο με ξελογιαζουνε

τα καπέλα από ψάθα φτιαγμένα

και κοιτώντας ψηλά όλα μοιαζουνε

από αρμυρα και φως καμωμένα.

Τι αρχέγονο θαύμα  ο έρωτας!

Οι θεοί τον κοιτάζουν με φθόνο.

Εφηβεία γλυκειά προσφέροντας,

μ' ένα βέλος γελάει το χρονο.

Της γυναίκας το στήθος, η θάλασσα.

Η θηλη του αιώνιος δεσμώτης

Είτε ρεοντας γάλα θηλάζουσα, 

ειτε ως έρωτας ο ζωοδοτης.

Του ανδρός οι ωμοπλάτες το απειρο.

Ιδρωμενος της ηδονής μοχθος.

Σπερμοδοτης αέναος του αύριο

και φωλιά να κουρνιάσει ο ποθος

Το κορίτσι, με μαλλιά ξέπλεκα,

χαϊδεύει απαλά τις παρυες του.

Το αγόρι φιλά τις παλάμες της

και τις κλείνει μες στις δικές του.

Δε χωρά ανάμεσα τους ο θάνατος.

Μόνο ο ήλιος του Αυγούστου που καίει 

Ειναι ο έρωτας θεός αθάνατος. 

Μελτεμακι και κύμα που ρέει.

Κάθε Αύγουστο σε ερωτεύομαι  

δυνατά, απ' την αρχή του χρόνου.

Σα για χάρη μας να ναι το γευομαι

το κρασί της γεννήσεως του κόσμου. 

Τι αρχεγονο θαύμα ο έρωτας!

Πώς κινεί της ζωής μας το νήμα!

Πώς μωρό ξαναγίνεται ο γέροντας!

Πώς ορίζει το κάθε μας βήμα!

Τα ακρογιαλια κοχύλια γεμιζουνε.

Κάστρα με όνειρα πάνω στην άμμο.

Κι αν τα κύματα μας τα γκρεμίζουνε,

κάθε Αύγουστο τα ξανακανω.

Στα βότσαλα πάλι ας ξαπλώσουμε, 

τρυφερά να μου πιάσεις το χέρι

Μια ευχή παιδική ας ξεδιπλώσουμε,

κάθε που θα πέφτει ένα αστέρι.

Αγκαλιά να μας βρίσκουν οι Αυγουστοι,

με ρυτίδες γέλιου στα μάτια 

και στεφάνια αγάπης ηλιόλουστα

να φωτίζουν μας τα μονοπάτια.

Κάθε Αύγουστο να σε ερωτεύομαι.

Να με σφίγγεις με αρμυρα και πάθος.

Σαν σύκο γλυκό να σε γευομαι 

κι η ζωή να γελάει στο βάθος.

ΝΑ ΚΛΕΨΩ ΕΝΑΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ

 Το παρακάτω ποίημα συμμετέχει στο καλοκαιρινό κάλεσμα της Αριστέας μας, να γράψουμε "Ένα ποίημα για το καλοκαίρι"

ΝΑ ΚΛΕΨΩ ΕΝΑΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ

Θελω να κλέψω εναν Αυγουστο.

Να ζωγραφισω πανω του μια πανσέληνο κι ενα καραβι.

Στα δυο πανια του να χαραξω το βλεμμα σου και μια υπόσχεση

πως κάθε ολογιομο φεγγάρι του Αυγούστου θα σε ταξιδευω στον ερωτα. 

Με πανια ορθανοιχτα και ματια κλειστά. 

Με ενα αλμπουρο κοκκινο και τρεις γλαρους στο κατοπι μας.

Να γελάς, ριχνοντας πισω το κεφάλι, να φωλιάζει η θαλασσα σ'αυτο το μικρο λακακι του λαιμου σου.

Να πινω αχόρταγα την αρμύρα σου και στα μαλλια σου να κρυβω τους πιο δικους μου στεναγμους.

Εναν Αύγουστο θελω να κλεψω.

Ενα πανι και μια πανσεληνο να αφησω πανω στο χαμογελο σου. 

Να ξεπληρωσω κάθε χρεος μου πανω στα χειλη σου...

ΕΚΕΙΝΕΣ ΟΙ ΜΕΡΕΣ

Ηταν εκείνες οι μερες,
οι πρωτες της άνοιξης.
Αυτές που πρωτοσυλλαβιζουν το σ' αγαπω αναμεσα στις ανθισμένες νεραντζιές.  Θροίζουν τ' άνθη τα λευκά.
Μοσχομυρίζει αγαπη ο τόπος.
Οι μέρες που ο ουρανός διεκδικεί ξανά
το γαλάζιο του χρωμα.
Ο ήλιος παίρνει θριαμβευτικά το θρόνο του στο στερέωμα του κόσμου. 
Κρυφτουλι παίζουν οι αχτίδες με τα συννεφα κι ακούγονται τα γέλια των αγγέλων.
Ήταν εκείνες οι μέρες
που ένας μικρούλης Έρωτας
 κρύβεται πισω από τις τριανταφυλλιές στο πάρκο.
Σημαδεύει τις μισερές καρδιες,
δανείζεται το κοκκινο απ' το αιμα τους
κι άλικη χρωματίζει τη μοναξιά.
Οι μέρες οι παράξενες, οι απόλυτες
που όλα φωνάζουν την ανάσταση.
Η ζωη το θάνατο για αλλη μια φορα ξεγελα και κοροϊδευτικά του βγάζει τη γλώσσα.
Ήταν εκείνες οι μέρες
που η θάλασσα ανταριάζει κρυφά.
Και γαληνεύει κι αφήνει το θυμό της
να γίνει λευκό ανθάκι.
Κύμα το κανει απαλό.
Στην αγκαλιά της νανουρίζει
τους αποκαμωμένους εραστές. 
Οι μέρες που εναστρες νύχτες ξημερώνουν. Που μπλεκεται το φως με το σκοτάδι
κι οι ευωδιές των γιασεμιών συναγωνίζονται εκείνες των κορμιών που ερωτεύονται. Κλαδιά δάφνης στεφανώνουν τα μαλλιά
 και ολα τα δάκρυα γίνονται
βροχή από αστέρια.
Ήταν εκείνες οι μέρες
που τα βράδια τις κρυσταλλώνουν.
Τις κανουν σταλαγμίτες.
Στάζουν μικρά κοφτερα διαμαντάκια.
Τα δροσερά όνειρα των κοριτσιών στολίζουν, ματώνοντάς τα.
Οι μέρες της φωτιάς και του αέρα. 
Που το βλέμμα μου ακούμπησα σε δυο μάτια. Βαρκούλα τα έκανα
και τολμησα ενα ταξίδι
στα πιο βαθιά σκοτάδια μου. 
Φάρο τα έκανα
και με οδήγησαν πίσω στο φως.
Ηταν εκείνες οι μερες
που σ' αγιασμένα ύδατα
γυμνή έπλυνα τις πληγές μου.
Μυστήριο μεγαλο κι ιερό, 
εξαγνίστηκα.
Αυτή την Άνοιξη,
Έρωτα  τη βάφτισα.
Βαφτίστηκα κι εγώ ξανά,
Γυναίκα.

ΜΕΙΝΕ ΨΥΧΗ ΜΟΥ

Μείνε ψυχή μου.
Μείνε απόψε ασαλευτη.
Δεν έχω χώρο στη ζωή μου,
μην πεις ψέμματα.
Ο καιρός πέρασε.
Τα ζουμπουλια στη γλάστρα
ανθισανε.
Και μαραθηκαν κι άνθισαν πάλι.
Άλλαξαν οι εποχές,
κυλάνε τα χρόνια.
Κι είναι κι αυτά τα λόγια
που δεν μπορώ να πω.
Μείνε ψυχή μου.
Έχω τετράδια πολλά,
κάτι θα βρω να γράψω.
Μείνε ασαλευτη απόψε.
Αφουγγρασου .
Τα γόνατα μου μάτωσαν.
Τα χέρια μου ξεραθηκαν.
Τα χείλη μου διψασαν.
Μόνο στα μάτια μου μπορείς να δεις
εκείνο τον ήλιο.
Δύο λαμπεροί κατάμαυροι ήλιοι
τα μάτια μου.
Μαύρες πηχτες αχτίδες
τα βλέφαρα μου.
Μείνε ψυχή μου.
Μείνε απόψε ασαλευτη.
Αταλάντευτη περπατώ
στων οριζόντων την αρένα.
Κρατώ μονάχα δύο γαρδένιες
και μια χούφτα χωμα
απ' το μνήμα του πατέρα.
Άγρια τα χωματα
που τις  ζωές σκεπάσαν.
Μείνε ψυχή μου.
Ασαλευτη μείνε απόψε.
Διαταράσσεται η γαλήνη
των νεκρών.
Ονείρων, οχι ανθρώπων.
Ονείρων που κοιμήθηκαν
στην ακροθαλασσιά.
Τα πήρε το κύμα
και τα ξεβρασε στα πόδια μου.
Γλύφουν τις γάμπες μου
και τις γδέρνουν.
Μείνε ψυχή μου.
Απόψε μείνε ασαλευτη.
Το φεγγάρι μου ψιθυρίζει
ένα παλιό τραγούδι.
Γλυκειά φωνή, μελωδική φωνή.
Σπασμένη φωνή, ραγισμένη.
Των ερώτων ακούω το κάλεσμα.
Σειρήνες μάγισσες
κάπου ανάμεσα στ' αστέρια.
Βουλωσα με κερί τ' αυτιά μου
στην άμμο κάρφωσα τα πόδια μου.
Μα είναι η άμμος μαλακή
κι εγώ θέλω να τρέξω.
Μείνε ψυχή μου.
Μείνε απόψε ασαλευτη.
Θα ξαναγεννηθουμε.
Τα μαλλιά θα στολίσουμε
με κλωνάρια γιασεμί.
Θα φυσάει ο μπατης
και θα μοσχοβολάει ο τόπος.
Θα ξημερώνει, θα νυχτώνει
κι όλο θ' ανθίζει το γιασεμί.
Θα γίνει στεφάνι.
Θα γίνει φουστάνι αναρριχωμενο
να καλύψει τη γύμνια μας.
Μικρά λεπτά πράσινα φύλλα
θα μας ντύσουν.
Λευκά αστεροσχημα ανθάκια
τα δάχτυλα, τα νύχια,
το χαμόγελο μας.
Μείνε ψυχή μου.
Απόψε ασαλευτη μείνε.
Εγώ θα εξομολογούμαι
κι εσύ θα ακούς.
Όλα θα σου τα πω.
Κι αυτά που πάντα ήξερες
κι εκείνα τ' άλλα
τα χιλιοκρυμμενα.
Εκείνα που φύλαξα
μες στους καθρέπτες
κι έπειτα τους σκέπασα.
Για να μη σκονιζονται- είπα.
Για να μη σκονιζομαι- λέω.
Θα τους σπάσω τους καθρέφτες.
Τα γερασμένα είδωλα
θα ελευθερωσω.
Θα έρθει το χάραμα
κι εγώ δεν θα είμαι εγώ.
Θα είμαι πεταλούδα.
Θα ζήσω μια μέρα μοναχά
και μια αιωνιότητα.
Στα αλικα  χείλη του πόθου
θα αποκοιμηθώ.
Για αυτό σου λέω,
μεινε ψυχή μου.
Μείνε απόψε ασαλευτη.

ΦΕΤΟΣ

Φέτος δε θα σε βρω

ούτε στις χρυσοκόκκινες μπάλες του δέντρου

ουτε στης φάτνης τη ζεστή αγκαλιά.

Φέτος δε θα σε βρω

ούτε στης άχνης ζάχαρης τη γλύκα

ούτε στο φως απ'τα λαμπιόνια που αναβοσβήνουν γιορτινά.

Φέτος δε θα με βρω

στο αχνιστό σαλέπι που θα με κερνούσες

ούτε στου καστανά τη φουφού που αργοκαίει.

Φέτος δε θα με βρω

ούτε στις χαρούμενες παιδικές φωνές

ούτε στα μελομακάρονα που ποτέ δεν πέτυχα.

Φέτος δε θα μας βρω

ούτε στα ερωτικά χριστουγενιάτικα τραγούδια

ούτε στο φιλί κάτω από το αστέρι μας.

Φέτος δε θα μας βρω

ούτε στα χουχουλιάσματα κάτω από το βαρύ πάπλωμα

ούτε στους περιπάτους στη γιορτινή πόλη.

Φέτος γύρω από το τζάκι θα κρεμάσω καλτσες πολλές.

Θα τις γεμίσω με γράμματα στον Άγιο Βασίλη.

Φέτος, ένα μόνο θα ζητήσω μια ευχή θα κάνω μόνο.

Κάπου εκεί έξω να με ξαναβρώ.

Μέσα στους ήχους του σαξόφωνου

τους μελαγχολικούς.

Κάπου εκεί έξω να σε ξαναβρείς.

Στη γεύση του γλυκόπιοτου κρασιού.

Κι ισως κάποτε βρούμε ξανα ο ένας τον άλλο

κι ο ήχος με τη γεύση ξαναγίνουν ένα.

Με αυτό το ποίημα συμμετείχα στο 22ο  ΣΥΜΠΟΣΙΟ ΠΟΙΗΣΗΣ που άψογα διοργανώνει η γνωστή σε όλους μας Πυργοδέσποινα Αριστέα.
Το αγαπήσατε και το φέρατε στην πρώτη θέση μαζί με το εκπληκτικό "Σβήσε το σπίρτο να κοιμηθούμε" της Μαρίας Κανελλάκη.
Σας ευχαριστώ πολύ για την τιμή και τη χαρά.

24 ΛΕΞΕΙΣ: ΑΘΟΡΥΒΑ

Σ εκείνο το γερανι δίπλα στην αυλόπορτα έγειρα να ξαποστάσω.
Άπλωσα τα χέρια μου κι άγγιξα τα πέταλα.
Θαρρείς πως άγγιζα τα μαλλιά της.
Αγάπη; φώναξα
Αγάπη είσαι εδω;
Που κατοικείς που μενεις;
Απόκριση καμία...
μόνο ένα θρόισμα γλυκό ανάμεσα στα φύλλα,
σαν πέταγμα ψυχής.
Στο πεζουλακι στάθηκα.
 Κοίταξα τα παραθυρόφυλλα.
Γαλάζια, ξεβαμμενα από τον ήλιο και την βροχη.
Κάποτε γυάλιζαν και θύμιζαν ουρανό.
Το βλέμμα μου ταξίδεψε στην ξύλινη πόρτα
με τη σπασμένη κλειδαριά.
Αγάπη; ξαναφωναξα.
Αγάπη που χαθηκες; που ταξιδευεις;
Απόκριση καμία...
Μονάχα μια αυρα θαλασσινή
χάιδεψε απαλά το πρόσωπο μου.
Τόλμησα ένα βήμα δειλό.
Έτριξαν οι σανίδες στο φθαρμένο πατωμα.
Μια σκιά ανάμνησης πέρασε και χάθηκε το ίδιο ξαφνικά.
Αγαπη! ούρλιαξα.
Αγάπη! Γιατί με εγκατελειψες;
Απόκριση καμία.
Μια σιωπή απόλυτη με τύλιξε
από τα ακροδάχτυλα ως βαθιά στην καρδιά.
Ύπουλα χώθηκε κάτω από το δέρμα μου
κι από τα σφαλιστα μου μάτια
καθώς η σκόνη που τρυπώνει μέσα από τις χαραμάδες.
Υποδόρια χάραξε στίγματα
και σταλαξε πίκρα κι αρμύρα.
Ανύποπτα σύρθηκε μέχρι τον πυρήνα μου
και στραγγιξε από μέσα μου το αίμα.
Καπως έτσι λενε οτι έρχεται κι ο θάνατος.
Αθόρυβα...

ΛΙΓΑ ΣΤΙΧΑΚΙΑ...ΣΚΟΡΠΙΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ...

 

Εκεί κατοίκησα.
Στις άκρες των ματιών σου.
Εκεί, που οι βλεφαρίδες τις παρειές σου ακραγγίζουν απαλά.
Στην κάθε ρυτίδα γεννήθηκα,
μωρό, κορίτσι, γυναίκα.
Υψώθηκα στης κόρης τη γλαυκή ίριδα.
Κατακρημνίστηκα από των ζυγωματικών τις κορυφογραμμές.
Κύλησα αργά, δάκρυ από θαλασσινό νερό.
Γλυκόπικρο φίλημα απαίτησα να κλέψω.
Κι εκεί, στα άλικα χείλη σου, σεμνά και ταπεινά αποκοιμήθηκα.

Ψέμα ήταν..
Ο Οδυσσέας δε βρήκε ποτέ την Ιθάκη.
Μόνο το ταξίδι του έμεινε.
Και μια καρδιά λαβωμένη από νοσταλγία.
Παραιτούμαι.
Από όλες του κόσμου τις Ιθάκες παραιτούμαι
και ταξιδεύω την καρδιά μου στους αιώνες.

ΑΛΙΣΑΧΝΗ

Δύο ολόκληρα χρόνια περίμενε υπομονετικά στο συρτάρι. Έτοιμη, καλοντυμένη με το υπέροχο εξώφυλλο της Έλλης Οικονόμου, αναρρωτιόταν... "Καλά αυτή τι με ετοίμασε και με σημαιοστόλισε; Για να με βλέπει μόνη της και να με καμαρώνει;" Και δώστου γκρίνια και δωστου μπούρου μπούρου και "Βγάλε με από εδώ!" και " Θα σκάσω εδώ κλεισμένη" κλπ κλπ τελικά με έψησε και την έβγαλα στο φως.
Η δεύτερη ποιητική μου συλλογή με τίτλο ΑΛΙΣΑΧΝΗ κυκλοφορεί και οπλοφορεί. Κι είναι αφιερωμένη στον έρωτα! Στη δύναμη, στο πάθος, στον πόνο, στην απώλεια, στην απελπισία στην ίδια τη ζωή! Γιατί ο έρωτας είναι ζωή!
Με χαρά, αγάπη και υπερηφάνεια λοιπόν σας την παραδίδω.
Θα ειναι μεγαλη μου τιμή να στηρίξετε αυτή μου την προσπάθεια και να μου στείλετε τα ειλικρινή σας σχόλια!
Μπορείτε να την προμηθευτείτε ακολουθώντας το παρακάω λινκ:

http://www.easywriter.gr/ebooks/item/2723

ή πατώντας πάνω στο εξώφυλλο στο δεξί πάνω μέρος του μπλογκ.

Σας ευχαριστώ προκαταβολικά για την υποστήριξη και για το χρόνο που θα αφιερώσετε σε άλλη μια κατάθεση ψυχής!

Πεταλουδίσια φιλιά σε όλους!

ΤΟ ΔΕΚΑΝΙΚΙ

Δυο ξένοι...
Εγώ κι εσύ,
που μεγαλώσαμε μαζί
και κόψαμε
τα όνειρα στα δύο.

Δυο ξένοι...
Δεν το φαντάστηκα ποτέ
ότι θα έφτανε η στιγμή
για να σου πω αντίο.

Μα η καρδιά μου τώρα πια
δε σου ανήκει
και δεν την κάνεις να χτυπάει
δυνατά.
Δε θέλω να ΄σαι ούτε να 'μαι
δεκανίκι
και να ΄ναι ο φόβος που μαζί
θα μας κρατά.

Θυμάμαι...
Τα μάτια μου
μέσα στα μάτια σου να ζουν,
δυο σπίθες
και δυο κάρβουνα αναμμένα.

Θυμάμαι...
Μια θάλασσα η αγκαλιά,
που δε χωρούσε
τίποτ' άλλο, μόνο εμένα.

Μα η καρδιά σου τώρα πια
δε μου ανήκει
και δεν την κάνω να χτυπάει
δυνατά.
Δε θέλω να 'σαι ούτε να 'μαι
δεκανίκι
και να ΄ναι ο φόβος που μαζί
θα μας κρατά.

Με μια δική μου μπαλάντα, σας εύχομαι Καλή Σαρακοστή!

Πεταλουδίσια φιλια!

ΣΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ ΤΟ ΔΡΟΜΟ...THE MOVIE!!!!

Kαλησπερα και καλη εβδομαδα αγαπημενοι μπλογκοφιλοι!

Σημερα ειμαι ιδιαιτερα χαρουμενη!
Ο φιλος blogger Νικος Μους, με το εξαιρετικο ιστολογιο Αντιθετοι Κοσμοι και συνεργατης μου στην Επανασταση της Καλοσυνης, εχει τελευταια αναδειξει μια πτυχη του χαρακτηρα του που δεν γνωριζαμε, ενα ταλεντο! Και αυτο δεν ειναι αλλο απο την δημιουργια εκπληκτικων βιντεο!

Η πρωτη φορα που ειδα τη δουλεια του ηταν στο βιντεο που εφτιαξε για την Κικη μας, για Τα Λαφυρα Της Ψυχης της! (click it!!!)
Εντυπωσιαστηκα κι ειπα οτι "θελω κι εγωωωωωω"!!!

Κι επειδη ο Νικος ειναι φιλος αληθινος, δεν θελησε να με κακοκαρδισει.
Διαλεξε υπεροχες φωτογραφιες, εκανε μια εξαιρετικη επιλογη στιχων απο τα ποιηματα μου, τα εντυσε με μια μελωδια μοναδικη που σε ταξιδευει! (Τhe Winter, by Balmoreah 2008) και το αποτελεσμα με μαγεψε!

Σημερα λοιπον, με μεγαλη χαρα και υπερηφανεια, το μοιραζομαι μαζι σας!!!



Ακολουθει η αποψη του Νικου για την ποιητικη μου συλλογη:

Περιέχει αποσπάσματα από 16 ανθρωποκεντρικά ποιήματα γραμμένα σε ελεύθερο στίχο κι έμμετρο λόγο. Εκπέμπουν έντονα συναισθήματα όπου ιδιαίτερη φροντίδα έχουν η αγάπη κι η καλοσύνη. Αποτυπώνουν αυτήν την αέναη κατάσταση, όπου μέσα απ' την αδιάκοπη πάλη στο μόχθο της ζωής, κερδίζει πόντους στο τέλος η ελπίδα κι η αισιοδοξία. Εξυμνούν την ίδια τη ζωή... εκείνη που χάνεται μπροστά στα μάτια μας, αλλά κι αυτήν που ονειρευόμαστε. Η προσωπικότητα κι η επιρροή της συγγραφέως από πράξεις και γεγονότα είναι εμφανή και γι' αυτό δεν ήταν δυνατόν να ξεφύγουν απ' όσα μ' έχει συνηθίσει. Η αίσθηση που αφήνει τελικά σταλιά-σταλιά σε κάθε στίχο είναι η νοσταλγική δραπέτευση στην επ-Ανάσταση της ζωής.  

Νικο, για αλλη μια φορα, ευχαριστω απο καρδιας!!!! Για ολα!!!!

Την ποιητικη συλλογη Στου Ονειρου το Δρομο μπορειτε να κατεβασετε δωρεαν εδω:

http://www.ideostato.gr/2016/02/e-book.html?m=1

Πεταλουδισια φιλια σε ολους!

ΣΕ ΕΙΔΑ...

 

Σε είδα...
Στο γαλάζιο ουρανό
και στα ολόλευκα σπίτια.
Στις βουκαμβίλιες και στα γεράνια
και σ' εκείνη τη γάτα, που πήδηξε βιαστικά
απ' το ανθισμένο περβάζι.

Σε άκουσα...
Στο τραγούδι της βροχής.
Στους ψιθύρους και στα ουρλιαχτά του Αιόλου.
Στο θρόισμα των αμπελόφυλλων
τις νύχτες του Αυγούστου.

Σε μύρισα...
Στο αγιόκλημα που αγκάλιαζε
τη σιδερένια αυλόπορτα.
Στην πασχαλιά που προϋπάντησε την άνοιξη.
Στη ρίγανη και στο θυμάρι.
Στο δυόσμο και στο δεντρολίβανο
και στο βασιλικό.

Σε γεύτηκα...
Στη δροσερή αρμύρα
που μαστίγωνε το πρόσωπό μου.
Στο γλυκό κρασί της νιότης μας.
Στη μαστίχα και στον ανθό της λεμονιάς
κι εκείνο το γλυκό τριαντάφυλλο,
που ακόμα μου γαργαλάει τη γλώσσα.

Σε άγγιξα...
Απαλή σα λεπίδα, κοφτερή σα βελούδο.
Χνούδι λευκό απ' τον κλέφτη
που έκλεισα στη χούφτα μου
και φύσηξα μακριά.

Σε ένιωσα...
Τρυφερή και ζεστή,
να μου χαϊδεύεις τα πόδια.
Λευκά ανθάκια γιασεμιά να σκορπάς
σε αγκαλιασμένα με τη λάβα
όνειρα ερώτων.

Σε ένιωσα...
Σε άγγιξα...
Σε γεύτηκα...
Σε μύρισα...
Σε είδα...
Να σκαλίζεις την ελπίδα πάνω σε ξύλινα,
φαγωμένα απ' το χρόνο, παγκάκια.

Αυτο το ποιημα γραφτηκε για τον Πανελληνιο Διαγωνισμο Ποιησης της Εταιρειας Λογοτεχνων με θεμα: "Μεσόγειος: Από την αχλύ της προϊστορίας έως σήμερα".
Όμως ξεπέρασα τελικά τους 30 στίχους που ήταν το όριο. Κι έτσι αποφάσισα να το μοιραστώ εδώ μαζί σας.
Για όποιον ενδιαφέρεται, ο διαγωνισμός τρέχει μέχρι 20 Ιουνίου.

Εμείς εν τω μεταξύ, δεν ξεχνάμε το Μαράκι!

 

Επίσης, το παζάρι αλληλεγγύης της Αλεξάνδρας μας, για την κοινωνική κουζίνα "Ο Άλλος άνθρωπος".

ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ.... (11ο ΣΥΜΠΟΣΙΟ ΠΟΙΗΣΗΣ)

 

ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ...

Παιδί μου!

Γέμισα τον κόσμο σου με χρώματα,

το μάυρο μην κοιτάξεις και τρομάξεις.

Με τραγούδια έντυσα τις μέρες σου,

γλυκά να κοιμάσαι, γλυκά να ξυπνάς.

Παιδί μου!

Την αγάπη ζεστά σου ψιθύρισα

κι έκρυψα μέσα μου όλους τους φόβους,

δικούς σου και δικούς μου.

Στα όνειρά σου σκόρπισα χρυσόσκονη

κι αρώματα από αγιόκλιμα και γιασεμί.

Παιδί μου!

Σου δίδαξα πώς να κερδίζεις δίνοντας

πράγματα και κομμάτια του εαυτού σου.

Πώς να ζητάς την ευτυχία στα μικρά,

αλλά να ονειρεύεσαι μεγάλα.

Παιδί μου!

Σ'αφησα να πιστέψεις πως έχεις το δικαίωμα

φτερά να ανοίξεις και στα αιθέρια να πετάξεις,

μα και την υποχρέωση και τη δύναμη

όλα έσυ τριγύρω να ομορφύνεις.

Συγχώρα με, παιδί μου...

Σ' άφησα ανυπεράσπιστο

μέσα σε μια αγέλη λύκων.

Άοπλο κι ανερμάτιστο σε έστειλα

σε έναν πόλεμο που δεν είναι δικός σου.

Σε έμαθα να αγαπάς

σε έναν κόσμο που ξεχειλίζει από μίσος.

Αλληλεγγύη και καλοσύνη σου έταξα,

εδώ, που ατομισμός κι αδιαφορία βασιλέυουν.

Κι όταν σου μίλησα για το Θεό,

δεν είπα ότι σήμερα θεός είναι το χρήμα.

Ντρέπομαι και συγνώμη σου ζητώ.

Σου ζήτησα να αλλάξεις έναν κόσμο,

που στον παρέδωσα χειρότερο

από ό,τι εγώ τον βρήκα.

Ντρέπομαι...

Παιδί μου!

Δείξε επιείκια στο γονιό σου

και συγχώρα με!

Δεν ξέρω... δεν μπορώ...

λιγότερο Άνθρωπος να γίνω...

Mε το ποιημα αυτο συμμετειχα στο 11ο Συμποσιο Ποιησης, που διοργανωσε η Αριστεα απο το μπλογκ Η Ζωη Ειναι Ωραια!

Θελησα ετσι να εκφρασω αλλα και να ξορκισω την ανησυχια μου για το παιδι μου, για τον τροπο που το μεγαλωνω, για τον κοσμο που το μεγαλωνω...

Για μια εκρηξη συγκινησης και συναισθηματων, πατηστε εδω:

http://princess-airis.blogspot.gr/2016/04/11-11o-Symposio-Poiisis.html

Νικητρια στο Συμποσιο η Μαρια Κανελλακη, με ενα ποιημα γροθια στο στομαχι!

Σημερα στην Επανασταση της Καλοσυνης μαθαινουμε να περπαταμε ελευθεροι μεσα απο  το Walk Free.

Και για να αλλαξουμε λιγακι κλιμα, ας θυμηθουμε μια παλια ιστορια μυστηριου απο το Butterfly's stories:

Ματια απο Καρβουνο

Πεταλουδισια φιλια σε ολους και καλη Μεγαλη Εβδομαδα! 

ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΜΙΑ ΓΕΙΤΟΝΙΑ

Δεν ηταν ακριβως η δικη μου γειτονια...

Ηταν δηλαδη, αλλα εγω δεν την ειχα εξερευνησει. Δεν μου επιτρεποταν να φυγω απο το οριο των 2- 3 τετραγωνων απο το σπιτι μου... κι αυτο πολυ ηταν...

Η γειτονια των παιδικων μου χρονων περιοριζοταν σε μερικα γειτονικα σπιτια, μερικα μαγαζια, ελαχιστο ελευθερο παιχνιδι... η μανουλα φοβοταν... θυμαμαι να βλεπω απο το παραθυρο τα αλλα παιδια να παιζουν και εγω να μην μπορω... αλλα αυτο ειναι αλλη αναρτηση!

Στην εφηβεια μου λοιπον, εκει στα 14 περιπου, ειπα κι εγω να επαναστατησω και να παω ... και 5 στενα πιο κατω μη σας πω! (την αντιδραση της μανας μου λεω να την παραλειψω!)

Με φωναξε μια συμμαθητρια μου να παμε στη δικη της γειτονια και να γνωρισω την παρεα της. Μαζευονταν ολοι σε μια παιδικη χαρα και ενα αλσακι με πευκακια και σκαλακια. Ενα τσουρμο παιδια απο 12 ως 15 ετων. Παιζαν βολευ, αμπαριζα και κρυφτο. Τη γνωρισα την παρεα της... και γνωρισα και τον ερωτα!

Σε δυο πρασινα ματια, σε ενα ζεστο χαμογελο και κατι που αρχισε σαν... πλακα, αστειακι, να πειραξουμε την νεοφερμενη, που ηταν και αβγαλτη και πολυ μικροσκοπικη και εμοιαζε μετα βιας 12 χρονων!

Απο τη γειτονια αυτη, καπου στο Κερατσινι θυμαμαι πολλα. Θυμαμαι τα παιχνιδια μας, τα γελια μας τα μεσημερια του καλοκαιριου, που δεν αφηναν τους γειτονους να κοιμηθουν... θυμαμαι και μια γειτονισσα ηλικιωμενη που μας πεταγε νερο!

Θυμαμαι οτι καθε Σαββατο σχεδον ολο το καλοκαιρι σε καποιο σπιτι καναμε παρτυ! Παρτυ κανονικο οχι σαν τα σημερινα τα ξενερωτα! Θυμαμαι οτι ολοι περιμεναμε την ωρα να χαμηλωσουν τα φωτα και να αρχισουν τα μπλουζ! Κι εκει ολα γινονταν μαγικα! Θυμαμαι τα δυο πρασινα ματια -ως τζεντλεμαν- να χορευουν εναν χορο με καθε κοριτσι του παρτυ, απο τις πιο ομορφες και αδυνατες ως τις πιο παχουλες, να μη μεινει καμια παραπονεμενη... Και μετα, το υπολοιπο βραδυ ηταν δικο μου... δικο μας! Χορευαμε ολους τους επομενους χορους μαζι...

Θυμαμαι, 2 χρονια σχεδον μετα, το πρωτο μας φιλι και παλι σε αυτην τη γειτονια! Τα ραντεβου μας, αρχικα κρυφα κι επειτα φανερα.

Θυμαμαι τους πρωτους μας καυγαδες και χωρισμους και μετα τα φιλιωματα. Θυμαμαι κυριως ομορφα καλοκαιρινα βραδια, αλλα και βολτες στη χειμωνιατικη βροχη.

Εχω πολυ γλυκες αναμνησεις απο αυτη τη γειτονια και για ολα φταινε τα πρασινα ματια!

Κι ολες οι αναμνησεις γυριζουν στο μυαλο μου σαν να τις εζησα μολις τωρα, σαν να ειμαι παλι 16 χρονων, καθε φορα που απο την ιδια γειτονια, την ιδια παιδικη χαρα περναω με το Δημητρακη μου και του εξιστορω πως: "καποτε εδω η μαμα γνωρισε τον μπαμπα"...

Η βουτια στις αναμνησεις μιας γειτονιας, ιδεα κι εμπνευση της Πετρας:
http://pistos-petra.blogspot.gr/2016/03/mia-fora-mia-geitonia.html

ΦΥΣΙΚΑ, ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΟΝ ΠΑΥΛΟ! 

Αν δεν εχεις κατεβασει ακομα την πρωτη μου ποιητικη συλλογη με τιτλο 

ΣΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ ΤΟ ΔΡΟΜΟ... 

τρεχα καλε να το κανεις εδω:

http://www.ideostato.gr/2016/02/e-book.html

ΣΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ ΤΟ ΔΡΟΜΟ...

Έρχεται μια στιγμή που απλά μοιάζουν τα κομμάτρια του παζλ να ενώνονται, μοιάζουν οι συνθήκες να είναι ευνοϊκές και η στιγμή κατάλληλη για να τολμήσεις κάτι που μόνο σαν σκέψη το γυρόφερνες χρόνια. Και φτάνει μια αφορμή, κάτι που θα σε εμπνεύσει. Για μένα η αφορμή ήρθε με τη μορφή μιας ομιλίας του Γιάννη Φαρσάρη στο TEDx, για την ανοικτή κυκλοφορία και διάδοση της δημιουργίας.
Κι έτσι ανοίχτηκαν τετράδια, ξεσκονίστηκαν παλιές σημειώσεις και ζωντάνεψαν στίχοι που γράφονται εδώ και πάνω από 20 χρόνια. Κάποιους τους έχω ήδη μοιραστεί μαζί σας μέσα από αυτό το μετερίζι. Κάποιο άλλοι κάνουν ντεμπούτο σήμερα κι έρχονται να πετάξουν ανάμεσά σας. Με την ελπίδα κάθε ένας από εσάς να βρει έστω μια λέξη που θα τον αγγίξει, ένα στίχο που θα τον εκφράσει, ένα συναίσθημα που θα κάνει την καρδιά του να σκιρτήσει και με πολλή μα πάρα πολλή αγάπη, σας παρουσιάζω την πρώτη μου ποιητική συλλογή με τίτλο "Στου ονείρου το δρόμο...", που διανέμεται ελέυθερα στο διαδίκτυο σε μορφή e-book.

Ιδιαίτερες ευχαριστίες στον Γιάννη Φαρσάρη για την έμπνευση αλλά και την πολύτιμη βοήθειά του!
Και στη δική μας Έλλη Οικονόμου (aka Funky Monkey) για την πραγματικά ανεκτίμητη υποστήριξή της, τόσο στην επιμέλεια και στην δημιουργία του εξωφύλλου, όσο -και περισσότερο!- για την ψυχολογική και ηθική υποστήριξη!

Το δικό μου όνειρο, ένα από αυτά, βρήκε σήμερα το δρόμο του κι εύχομαι να το αγκαλιάσετε και να στηρίξετε αυτό το νέο μου βήμα!

Καλό σας ταξίδι στα μονοπάτια της ψυχής μου!
http://www.ideostato.gr/2016/02/e-book.html
 

ΤΟ ΠΙΟ ΓΛΥΚΟ ΣΟΥ ΨΕΜΜΑ

Σε στίχους σκοτεινούς,
ψάχνω να βρω τα λόγια εκείνα
που ίσως σε πλανέψουν.
Πάει καιρός που ξέχασα
να υφαίνω το παιχνίδι των σκιών.
Ξάπλωσε...
Στο σεντόνι να τυλίξω όλα αυτά
που ίσως σε πονέσουν.
Να ταξιδέψω μόχθησα
στη φλόγα δυο ματιών.

Στο πιο ψυχρό σου βλέμμα,
άγγελέ μου,
ξέρω θα χαθώ.
Το πιο γλυκό σου ψέμμα
χάρισέ μου
μ' ένα "Σ' αγαπώ".

Μου κρύφτηκες προτού
με γρίφους μυστικούς να σε μαγέψω,
παίζοντας με τις λέξεις.
Σάμπως να το φοβήθηκες
πως τρύπωνα κρυφά στα όνειρά σου.
Αλάργεψες...
Στην κάμαρη άφησες το άρωμα
απ' τις χιλιάδες σκέψεις.
Κι εγώ, που μόνο θέλησα
να κλέψω την καρδιά σου...


Στο πιο ψυχρό σου βλέμμα,
άγγελέ μου,
ξέρω θα χαθώ.
Το πιο γλυκό σου ψέμμα
χάρισέ μου
μ' ένα "Σ' αγαπώ".

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ Β: ΑΛΛΟ ΕΝΑ ΛΑΘΟΣ

Η δευτερη συμμετοχη μου στο δρωμενο Ιστοριες της Νυχτας, ειναι ενα ζεϊμπεκικο, αρκετα βαρυ, που εχω γραψει πριν πολλα χρονια αλλα ποτε δεν εχω δημοσιευσει. Ελπιζω καποτε να καταφερω να βαλω και τη μουσικη ολων αυτων των τραγουδιων....
Τις υπολοιπες ιστοριες μπορειτε να βρειτε στο μπλογκ της αεικινητης Αριστεας μας!

 

ΑΛΛΟ ΕΝΑ ΛΑΘΟΣ

Μη μου ζητας λογια μεγαλα.
Γι' αγαπη τωρα μη μου λες.
Παρεα κανε μου μια σταλα,
γιατι τα ονειρα μου γινονται πληγες.

Μη με ρωτας για που πηγαινω.
Τι ξημερωνει μη ρωτας.
Συγνωμη, δεν καταλαβαινω
αυτον τον τροπο που στα ματια με κοιτας.

Η μοιρα σ' εφερε αποψε στο πλευρο μου,
που ειναι ολα τοσο μελαγχολικα,
να πιεις γουλια γουλια το δακρυ το δικο μου,
να ημερεψεις της ψυχης μου τον νταλκα.
Δεν το αντεχω υποσχεσεις να σου δωσω.
Ερωτας ειμαι που θα μεινω μια βραδια.
Κι αν ερθει η ωρα καποτε να μετανιωσω,
αλλο ενα λαθος θα χρεωσω στην καρδια.
Αλλο ενα λαθος θα χρεωσω στην καρδια.

Μην απορεις που δεν με νοιαζει
που θα με βρει το πρωινο.
Εμαθα πια, οταν χαραζει,
να μενω μονη σε δωματι σκοτεινο.

Κερνα πιοτο, βαλε να πιουμε
τσιγαρο σερτικο, βαρυ.
Κι ενα ζεϊμπεκικο ν΄ακουμε,
να γρατζουναει της ζωης μας την πληγη.

Η μοιρα σ' εφερε αποψε στο πλευρο μου,
που ειναι ολα τοσο μελαγχολικα,
να πιεις γουλια γουλια το δακρυ το δικο μου,
να ημερεψεις της ψυχης μου τον νταλκα.
Δεν το αντεχω υποσχεσεις να σου δωσω.
Ερωτας ειμαι που θα μεινω μια βραδια.
Κι αν ερθει η ωρα καποτε να μετανιωσω,
αλλο ενα λαθος θα χρεωσω στην καρδια.
Αλλο ενα λαθος θα χρεωσω στην καρδια.

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ Α: ΝΥΧΤΕΣ ΑΛΗΤΙΚΕΣ

 

ΝΥΧΤΕΣ ΑΛΗΤΙΚΕΣ

Τοτε που περπατουσα
συχνα στα μονοπατια σου
και καθε βημα
πιο μακρυα σου με τραβουσε,
σχοινια οι στιγμες,
που τυλιγαν τα ματια σου,
για να ξεχνας τη θαλασσα
που χωρια μας κρατουσε.
Ηταν φορες που χαραζε
χωρις να πουμε λεξη.
Ηταν κοντα σου οι νυχτες μου
γοργες, λαχανιασμενες.
Κι απ' το κλειστο παραθυρο
κρεμοντουσαν οι σκεψεις.
Νυχτες αλητικες, γυμνες,
νυχτες παραδομενες.
Εκει, που, δεμενη πισθαγκωνα,
ανασαινα τον ερωτα.
Που σαν αγριμι αχορταγο
ρουφουσα την ουσια σου,
φυλακισμενη σ' ονειρα
και σε στοιχεια ανημερωτα,
ν' αρπαξω ενα κομματι σου
στην καθε συνουσια σου.
Κρυφες ματιες που εριχνα
στου νου τις διαδρομες σου
και με τα νυχια ξεσκιζα
κρυφα τα κυτταρα σου.
Απαγκια σου 'φτιαχνα ζεστα
να δενεις τις πληγες σου,
να μην μπορεσει αλλος κανεις
να κλεψει την καρδια σου.
Ηταν θυμαμαι Κυριακη
στα συννεφα ντυμενη.
Να ταξιδεψω ζητησα
σε οσα μου αρνηθηκες.
Σαν ανεμος σε τυλιξα,
σαν μπορα μανιασμενη.
Νυχτες αλλιωτικες, μαβιες.
Νυχτες αλητικες...

Ειναι η πρωτη μου συμμετοχη στις Ιστοριες της Νυχτας, ενα ομορφο δρωμενο στο μπλογκ της Αριστεας. Το εχω δημοσιευσει και παλιοτερα, αλλα νομιζω πως ταιριαζει απολυτα κι εδω. Τις υπολοιπες ιστοριες μπορειτε να τις διαβασετε εδω:
http://princess-airis.blogspot.gr/2015/04/blog-post_20.html