ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ...

η αλλιως πως ενα 4χρονο αγορι μπορει να σε κανει να νιωσεις τοοοοοσο δα μικρη!

 

Το μεγαλειο της παιδικης ψυχης δεν εχει ορια! Εχω την τυχη να μεγαλωνω ενα υπεροχο αγορακι! Πολλες φορες εχω πει πως ειναι ενα ταρζανακι, επιμονο, πεισματαρικο και πολυ ζωηρο... αλλα η ομορφια και η αγνοτητα της παιδικης ψυχης του με αποζημιωνουν για καθε σπασιμο νευρων! Και με το παραπανω!
Θελω σημερα να μοιραστω μαζι σας δυο περιστατικα που εζησα με το μικρο μου Δημητρακη κι η αντιδραση του με εκανε να νιωσω, εκτος απο υπερηφανια, ντροπη για τη δικη μου μικροτητα.

ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ 1
Λιγες μερες πριν, ειχα παρει το μικρο μαζι μου στη δουλεια, καθως δεν ειχα που να τον αφησω. Στο γυρισμο, την ωρα που σταματησα σε ενα φαναρι το αυτοκινητο, ηρθε ενας πιτσιρικας, θα ηταν δεν θα ηταν 10 χρονων, να μου καθαρισει τα τζαμια. Εχω αρχη να μην αφηνω παιδια να το κανουν αυτο, αν εχω καποιο φαγωσιμο να τους το δινω. Παρολα αυτα, ηταν επιμονος ο πιτσιρικας, οποτε του εδωσα 20 λεπτα και του ειπα να μην μου καθαρισει τα τζαμια. Ο Δημητρης παραξενευτηκε και ακολουθησε ο εξης διαλογος:
-Μαμα, γιατι του εδωσες λεφτα αφου δεν σου καθαρισε τα τζαμια;
-Γιατι δεν μου αρεσει να δουλευουν για μενα τα παιδακια.
-Γιατι δεν σου αρεσει;
-Τα παιδια πρεπει να πηγαινουν σχολειο και να μορφωνονται, οχι να δουλευουν στο δρομο.
-Κι αυτο το παιδακι γιατι δουλευει;
-Δεν ξερω αγαπη μου, ισως η οικογενεια του να ειναι πολυ φτωχη και να πρεπει να δουλεψει για να μαζεψει χρηματα για να φαει.
-...........(παυση) Τοτε μαμα, την επομενη φορα που θα περασουμε απο εδω και ξαναδουμε αυτο το αγορακι, θα εχω μαζι μου τον κουμπαρα μου και θα του δωσω οοοοολα τα λεφτα που εχει μεσα, για να μη δουλευει και να παει σχολειο!!!!!!

ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ 2
Την ανοιξη, Μαρτιο νομιζω, ειχαμε παει σε μια παιδικη παρασταση καπου στο κεντρο. Δεν ηξερα που ακριβως ειναι το θεατρο, κατεβηκαμε λοιπον με ηλεκτρικο στο Θησειο και μπηκαμε σε ενα ταξι εκει στην πιατσα. Ο οδηγος περιμενε να παρει καποιον απο τους τουριστες και προφανως να κανει καμια καλη μπαζα, γιατι μολις ειδε οτι ειμαστε Ελληνες και παμε τοσο κοντα αρχισε να εχει μια απαραδεκτη συμπεριφορα, να μας προσβαλει και να λεει διαφορα. Εγω, αν και ηθελα να του πω τιποτα Γαλλικα, ειχα το παιδι μαζι κι ειπα να μην βρισω. Με εφερε στα ορια μου και του ζητησα να σταματησει, να μας αφησει και να μου δωσει τα στοιχεια του να κανω καταγγελια. Ως δια μαγειας, η συμπεριφορα του αλλαξε, ζητησε συγνωμη κι ειπα -παλι λογω του παιδιου- να μη δωσω εκταση. Μολις φτασαμε, πληρωσαμε και βγηκαμε εξω, εβαλε μπρος τρεχοντας, εκανε αναστροφη, ωστε να μην μπορω να δω την πινακιδα κι αρχισε να με βριζει με τον πιο χυδαιο τροπο (πουτανα, καριολα, γαμημενη κλπ) μπροστα στο Δημητρακη!!! Κι επειδη η υπομονη εχει και ορια της, του πεταξα κι εγω ενα μπινελικι, αλλα μετα παγωσα! Δεν θελω να δινω τετοια παραδειγματα στο παιδι! Του ζητησα αμεσως συγνωμη που μιλησα ετσι και λογικα το παιδακι μου, με ρωτησε για ποιο λογο ο ανθρωπος αυτος μας φερθηκε ετσι. Του απαντησα οτι υπαρχουν στη ζωη και καλοι και κακοι ανθρωποι και σημερα συναντησαμε εναν απο τους κακους. Δεν απαντησε και για λιγο εμεινε να προχωραει σιωπηλος, φανερα στεναχωρημενος. Εγω φυσικα εβραζα μεσα μου κι εβριζα θεους και δαιμονες. Ωσπου δυο τετραγωνα μετα, με κοιταει σοβαρα και μου λεει το εξης θεϊκο:


Ξερεις μαμα, ο κυριος αυτος δεν ηταν κακος. Απλα μπερδευτηκε... Ειμαι σιγουρος οτι δεν το ηθελε, κατα λαθος το εκανε...

Δεν εχω σχολια! Ενιωσα απλα τοσο μα τοσο μικρη μπροστα στο μεγαλειο της παιδικης καλοσυνης κι αθωοτητας!

Καλοι μου φιλοι, κρατηστε ζωντανο το παιδι μεσα σας παση θυσια! Μονο αν γλιτωσει το παιδι, υπαρχει ελπιδα!!!

ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΗ ΜΕ... ΔΩΡΟ ΕΚΠΛΗΞΗ!

Καλημερα διαδικτυακοι μου φιλοι!

Πριν απο λιγο καιρο κερδισα στην κληρωση της Αριστεας για το 8ο Συμποσιο ποιησης και με ανυπομονησια περιμενα τα δωρακια που με τοση αγαπη ετοιμαζει με τα χερακια της για τους φιλους της! Ειχα ξανα την τυχη να κερδισω κατι δικο της στο παρελθον και ξερω ποσο ομορφα ειναι οσα φτιαχνει!

Τα ελαβα λοιπον και ναι, ειναι πανεμροφα!!!!!

Σας τα παρουσιαζω με μεγαλη χαρα!

Το δεξι σαπουνακι με τα βατομουρα κοσμει το μπανιο μου! (οι φωτο απο το κινητο μου ηταν απλα ελεεινες, οποτε δανειστηκα τις φωτο της δημιουργου, που τα ειχε ανα δυο τα σαπουνακια) Καιρο εβλεπα και ζαχαρωνα τα σαπουνακια της, οποτε τωρα, οσο κι αν λεει οτι προοριζονται για χρηση, εγω εχω επιβαλει απαγορευση να το αγγιξει κανεις και θα μεινει εκει ως στολιδι!

Το ιδιο φυσικα θα ισχυσει και για το υπεροχο ασορτι μπουκαλι, το οποιο κοσμει την κουζινα μου! Δε διακινδυνευω με τιποτα να μου χαλασουν, οχι μονο γιατι ειναι ομορφα, αλλα κυριως γιατι ειναι ενα δωρο που θελω να το εχω παντα για να θυμαμαι την καλη μου φιλη, εστω κι αν χωρισουν οι δρομοι μας καποτε!

Αριστεα μου σε ευχαριστω πολυ πολυ, μεσα απο την καρδια μου!

Θα σας αφησω τωρα με ενα τραγουδακι που αγαπω πολυ, με ξεσηκωνει και το βρισκω σουπερ καλοκαιρινο! Και πρωτα ο Θεος θα τα πουμε τελος Αυγουστου!




Καλο υπολοιπο καλοκαιριου σε ολους!!!!

Πεταλουδισια φιλια!

ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΠΟΥ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙΣ ΜΑΚΡΙΑ ΜΑΣ!...

Ηρθες στην Ελλαδα πριν απο 20 περιπου χρονια για πρωτη φορα. Ησουν ενα τοσο δα πλασματακι, Ελληνικα φυσικα δεν μιλουσες. Ειχες ομως το πιο ομορφο χαμογελο που εχω δει και την πιο ζεστη αγκαλια! Θυμαμαι οτι καθε φορα που σου προσπαθουσα κατι να σου πω με νοηματα η ζωγραφιες, ανοιγες διαπλατα τα ματακια σου και με αγκαλιαζες σφιχτα σφιχτα! Τη θυμασαι αραγε αυτη την επισκεψη την πρωτη;

Μετα απο λιγες μερες εφυγες, για να ξαναρθεις μονιμα λιγους μηνες μετα. Εσυ βρηκες μια οικογενεια που τοσο την ειχες στερηθει κι εγω τη μικρη αδερφη που παντα ηθελα! Γιατι οσο κι αν αγαπαω τη μεγαλη μου αδερφη παντα ηθελα και μια μικροτερη, να την προσεχω!

Και σε προσεξα και σε αγαπησα παρα παρα πολυ! Εφτασα να ανησυχω για σενα σαν να ησουν παιδι μου! Ελπιζω πως δεν στο εδειξα ποτε, πως ημουν αρκετα διακριτικη ωστε να σε αφηνω να κανεις τα λαθη σου και να ειμαι εκει να σε συμβουλεψω και να σε βοηθησω να σηκωθεις. Ελπιζω να μη σε εκανα ποτε να νιωσεις ασχημα η οτι σε κρινω. Κι αν το εκανα αθελα μου, πιστευω πως με εχεις συγχωρησει. Ησουν η ιδανικη προβα τζενεραλε για το Δημητρακη μου- αν και ομολογω μου εχει βγει πολυ πιο ζορικος απο σενα!

Ζησαμε πολλα μαζι. Απο νωρις το ενιωσα οτι μας δενει κατι εντελως ξεχωριστο. Εσυ με ξερεις καλυτερα απο τον καθενα! Εισαι ο ανθρωπος που θα ρωτησω "τι σκεφτομαι τωρα;" και εννια στις δεκα φορες θα πεσεις μεσα! Εισαι αυτη που θα παρω πρωτη οταν ειμαι καλα και οταν ειμαι χαλια! Εισαι αυτη που δεν θα χρειαζεται να μιλησουμε για ολα, γιατι απλα τα καταλαβαινεις πριν στα πω. Αυτη που μπορουμε να αραζουμε ωρες χωρις να λεμε τιποτα απολυτως, χαλαραααααα!

Ξερω ποσα περασες. Και ξερω οτι ελειπα σε δυσκολες στιγμες. Οσο κι αν εχεις κανει λαθη, οσο κι αν εχεις βρεθει σε ασχημες καταστασεις, οσο κι αν οι επιλογες σου σε πονεσαν και σε εκαναν να χασεις την αυτοεκτιμηση σου, εγω στο εχω πει και θα στο ξαναπω χιλιες φορες.

ΕΙΜΑΙ ΠΟΛΥ ΠΕΡΗΦΑΝΗ ΓΙΑ ΣΕΝΑ!!!! ΣΕ ΘΑΥΜΑΖΩ ΓΙΑ ΟΣΑ ΠΕΡΑΣΕΣ, ΟΣΑ ΞΕΠΕΡΑΣΕΣ, ΟΣΑ ΤΟΛΜΗΣΕΣ ΚΙ ΟΣΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕΣ!

Το ξερεις οτι το εννοω, πιστευω πολυ σε σενα! Κι εχω δικιο, γιατι οσα πιστευες πως δεν τα μπορουσες τα μπορεσες και μολις πιστεψες στον εαυτο σου καταφερες κι αλλα τοσα!

Και τωρα να που τα καταφερες να κανεις ενα ονειρο σου πραγματικοτητα! Και χαιρομαι πολυ πολυ πολυ για σενα, παρολο που το ονειρο σε πηρε μακρια και ουτε ξερω ποτε θα σε δω ξανα, ουτε καν ποτε θα σου μιλησω! Ομως ξερω πως η κριση δεν θα μας χωρισει, πως παντα θα ειμαστε αδερφες ψυχες, ο,τι κι αν γινει, αυτο δεν θα αλλαξει! (Περιττο να σου πω οτι ο Νικος ακομα με κοροϊδευει και μου λεει "κανενα μηνυμα απο την αντιζηλο μου;" και γελαμε!)


Αλλα μου λειπεις κοριτσακι μου! Οταν ειμαι χαρουμενη, οταν θυμωνω, οταν στεναχωριεμαι μου λειπεις! Και ανησυχω λιγο για σενα, αν εισαι καλα, αν τρως, αυτα τα χαζα... Και λεω λιγο, γιατι πιστευω πως τωρα πια ΜΠΟΡΕΙΣ να τα καταφερεις μονη σου, δεν με εχεις αναγκη, δεν εχεις κανεναν αναγκη!

Αν μπορουσες μονο να δεις τον εαυτο σου πως εχει εξελιχθει, πως εχει αλλαξει τα τελευταια χρονια, θα ενιωθες το ιδιο περηφανη οσο νιωθω εγω! Και θα καταλαβαινες ποσο πολυ δυνατη εισαι!

Τα 29α γενεθλια σου σε βρισκουν σε εναν μακρινο τοπο, διαφορετικο τελειως, χωρις δικους σου ανθρωπους, να κυνηγας ενα ονειρο. Ευχη μου, περα απο το να εχεις πολλα και καλα χρονια μπροστα σου, ειναι να εχεις παντα ενα ονειρο για να κυνηγησεις! Να μην παψεις ποτε να ονειρευεσαι και ποτε να μην το βαλεις κατω! Να τα πραγματοποιεις το ενα μετα το αλλο! Εισαι ενας πανεμορφος ανθρωπος, εξωτερικα και εσωτερικα, μην το ξεχασεις ποτε αυτο!

ΧΡΟΝΙΑ ΣΟΥ ΠΟΛΛΑ, ΔΥΝΑΤΑ ΚΙ ΕΝΤΟΝΑ ΟΠΩΣ ΤΑ ΘΕΛΕΙΣ!

Σ' ΑΓΑΠΑΩ ΠΟΛΥ!

ΘΑ ΣΑΣ ΠΩ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ

Καλημερα διαδικτυακοι μου φιλοι!

Αποχη εκανα οχι λογω εξελιξεων ουτε και λογω διακοπων, απλα λογω ελλειψης χρονου...

Μεσα σε ολα τα υπολοιπα, ξεκλεψα λιγο χρονο να μιλησω στο τηλεφωνο με την κουμπαρουλα μου στην επαρχια, της οποιας ο αντρας ειναι αγροτης. Εχουν δυο παιδακια και εκεινη δεν εργαζεται.
Χρονια τωρα ακουω ιστοριες -ξερετε τωρα πως ειναι στην επαρχια- για συναδερφους η ακομα και συντοπιτες του κουμπαρου μου που, ενω επαιρναν κανονικα επιδοτησεις για αναπτυξη της αγροτικης τους επιχειρησης, ετρωγαν τα χρηματα αλλου, με αποτελεσμα να μην εχουν τα καταλληλα μηχανηματα και να ζητανε απο τον κουμπαρο να αναλαβει τα κτηματα τους.... και σε πολλες περιπτωσεις να τον φεσωνουν κιολας! Την εποχη του μεγαλου παρτυ, οταν οι επιδοτησεις γινονταν Πορσε καγιεν και λουλουδια στα μπουζουκομαγαζα της Εθνικης, ο κουμπαρος εστηνε την επιχειρηση του, δουλευε νυχθημερον, εχτιζε το σπιτι του και γενικα εφτιαχνε το μελλον του, με αποτελεσμα σημερα να εχει ενα σταθερο εισοδημα και ενα καλο επιπεδο ζωης. Πληρωνε τους φορους του κανονικα και δουλευε με τιμολογιο, εκανε τις επαφες του ωστε να διαθετει ολη του την παραγωγη και ουτω καθ' εξης.

Σημερα λοιπον, με τα μετρα που ενδεχομενως να ληφθουν για τον ΟΓΑ και τη φορολογια των αγροτων, ειναι σαφως και θιγμενος και αδικημενος. Πηρα λοιπον την κουμπαρα μου, αναμενοντας ενα ξεσπασμα οργης. Αντι αυτου, πηρα την απαντηση πως απλα θα πρεπει να μαθουν να ζουν με λιγοτερα, να δουλεψει ισως κι εκεινη αν χρειαστει στο χωραφι. Ναι, μου ειπε, ειναι αδικο να την πληρωνουμε κι εμεις που δεν τα φαγαμε, αλλα καποια στιγμη πρεπει το φαγοποτι να σταματησει, καποια στιγμη πρεπει να μπει σε αυτον τον τοπο μια ταξη! Μου μιλησε για πολλους, κατα κυριο λογο υπαλληλους του δημου- που ειχαν ενα παρατημενο χωραφακι που κανεις δεν καλλιεργουσε, γραφτηκαν στον ΟΓΑ, δηλωσαν οτι το χωραφι ηταν σε "αγραναπαυση" και επωφελουνταν για χρονια απο ολα τα προνομια και τις επιδοτησεις των αγροτων, χωρις να εχουν πιασει στα χερια τους τσαπα! Μου ειπε επισης οτι και η ιδια θα μπορουσε αν ηθελε να βγαλει συνταξη απο τον ΟΓΑ, αλλα δεν παει να κανει τα χαρτια της, γιατι δεν το θεωρει σωστο! Και μου δηλωσε ευθαρσως οτι ολα αυτα δεν θα την κανουν να το βαλει κατω και να παει τη ζωη της πισω, αντιθετα σχεδιαζει να αποκτησει και τριτο παιδακι!

Και μετα απο ολα αυτα, τα υπεροχα που με εκαναν περηφανη για την καρδιακη μου φιλη, εχω μια ερωτηση;
Ποσο διαφορετικος θα ηταν αυτος ο τοπος αν ολοι σκεφτομασταν ετσι; Αν κοιτουσαμε το κοινο καλο περισσοτερο απο την παρτη μας; Αν ημασταν ΠΟΛΙΤΕΣ κι οχι ΠΕΛΑΤΕΣ; (Φυσικα, δεν αναφερομαι σε ολους, αλλα σε μια γενικοτερη κατασταση που τη γνωριζουμε λιγο πολυ...)
Τελικα, αναλογιζομενη την νοοτροπια μας, την ελλειψη κοινωνικης αλληλεγγυης, αναρρωτιεμαι...μας φερονται οι πολιτικοι σαν πολιτες γ' κατηγοριας η μηπως τελικα κατα καποιο τροπο ειμαστε;

Με αυτη τη σκεψη σας αφηνω και σας στελνω πεταλουδισια φιλια!

Στην Επανασταση της καλοσυνης στην πραξη διαβαζουμε την ιστορια μιας ΜΑΝΑΣ με ολα τα γραμματα κεφαλαια και ολη την αγαπη του κοσμου στην ψυχη της!

Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ - ΜΕΡΟΣ 7ο (ΤΕΛΟΣ)

 

 

 

ΓΙΑ ΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΜΕΡΗ ΚΛΙΚ ΕΔΩ

 

 (Φτασαμε αισιως στο 7ο και τελευταιο μερος του ταξιδιου της αγαπης. Και παλι σας ευχαριστω που συνταξιδεψαμε...)

 

Τη θάψαμε κάτω από μια αμυγδαλιά, στον κήπο του σπιτιού μας στο χωριό. Μαζί της θάψαμε και την καρδιά μου, τη μέρα εκείνη έπαψα να ζω, νέκρωσα από αισθήματα. Το παιδί δεν το πλησίαζα καν. Ήξερα κατά βάθος πως δεν έφταιγε, πως ήταν ένα άτυχο πλάσμα που ορφάνεψε από μάνα τόσο μικρό, πως με είχε ανάγκη… μα δεν μπορούσα καταλαβαίνεις; Για μένα, αυτό το κοριτσάκι είχε κλέψει από κοντά μου τη μοναδική μου αγάπη, το λόγο της ύπαρξής μου. Δεν μπορούσα ούτε να την κοιτάξω χωρίς να σκεφτώ πως αν δεν ήταν εκείνη η Κατίνα μου θα ζούσε ακόμα. Και το άτιμο, μου τη θύμιζε τόσο πολύ! Ίδια η μάνα της ήταν, από μένα είχε πάρει μόνο τα γαλάζια μου μάτια, τα μαλλιά, τα χείλη, οι εκφράσεις, τα ζυγωματικά, το λευκό δέρμα, όλα μου θύμιζαν εκείνη. Δεν άντεξα… θα ‘ταν δεν θα ‘ταν έξι μηνών όταν έπιασα τον Ανέστη και του ανακοίνωσα πως εγώ δεν μπορούσα να τη βλέπω πια να μεγαλώνει. Αν ήθελε εκείνος με τη γυναίκα του να την υιοθετήσουν καλώς, αλλιώς θα την έδινα σε κάποια άλλη οικογένεια. 

-Τι έκανες κυρ- Στέλλιο; Πώς το ‘κανες αυτό; Παιδί σου ήταν!... μου ξέφυγε χωρίς να το σκεφτώ…

-Το ξέρω. Έχω πικρά μετανιώσει αγόρι μου, αλλά είναι αργά…

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

H ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ - ΜΕΡΟΣ 6ο

 

(ΓΙΑ ΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΜΕΡΗ ΚΛΙΚ ΕΔΩ)

Ευχαριστω απο καρδιας οσους αγαπησατε αυτη την ιστορια. Σε λιγες μερες το 7ο και τελευταιο μερος.

Πέρασαν χρόνια πολλά ευδαιμονίας και αγάπης, δεκαέξι τον αριθμό. Στο διάστημα αυτό δεν μας έλειψε τίποτα, ούτε φαγητό ούτε αγαθό ούτε και χαρές. Ο Ανέστης είχε παντρευτεί μια νεαρή κοπέλα από το διπλανό χωριό, είχε κάνει ένα κοριτσάκι και μέναμε όλοι μαζί στο σπίτι. Η Κατίνα μας φρόντιζε όλους και ειδικά το μωρό σαν να ήταν δικό της. Μόνο που με όλες αυτές τις ευθύνες, δεν είχαμε ακόμα καταφέρει να πάμε εκείνο το ταξίδι στον κόσμο που ονειρευόμασταν. «Δεν πειράζει Στέλλιο μου, έχουμε καιρό. Όταν θα είμαστε πια μεγάλοι και δεν θα μπορούμε να ασχολούμαστε με τις δουλειές, τότε θα δρέψουμε τους καρπούς των κόπων μας, τότε θα πάμε παντού» με παρηγορούσε η Κατίνα μου.

 Όλα έμοιαζαν τέλεια, ώσπου ένα μεσημέρι γύρισα από τα κτήματα και τη βρήκα σωριασμένη στο πάτωμα. Είχε χάσει τις αισθήσεις της για μερικά μόνο λεπτά, μα εγώ έχασα δέκα χρόνια από τη ζωή μου μέχρι να συνέλθει. Φωνάξαμε γιατρό από τη Θεσσαλονίκη να την εξετάσει. Στο άκουσμα της διάγνωσης τα ματάκια της έλαμψαν και το χαμόγελο φώτισε το πρόσωπό της. «Είστε έγκυος κα Στεργίου».

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ - ΜΕΡΟΣ 5ο

ΓΙΑ ΤΑ  ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΜΕΡΗ ΚΛΙΚ ΕΔΩ

Είχα καμιά βδομάδα στο νησί. Έγραφα κάθε μέρα στην Κατίνα μου, αλλά είχα μέσα μου το φόβο πως τα γράμματα δεν έφταναν ποτέ… Καθόμουν κατσούφης σε ένα βράχο, λερός και μουσκίδι ως το κόκαλο, αφού το προηγούμενο βράδυ είχαμε «γυμνάσια». Ξάφνου ακούω μια φωνή νεαρού αγοριού «μπας και σου βρίσκεται κανένα τσιγαράκι μπάρμπα;» Γυρνάω και βλέπω ένα αγόρι 14-15 χρονών το πολύ. «Τι το θες βρε νιάνιαρο το τσιγάρο;» του είπα χαριτολογώντας. «Νιάνιαρο να πεις το γιο σου! Εγώ είμαι αντάρτης! Λέγε τώρα έχεις για δεν έχεις;» «Όχι αγόρι μου, δεν καπνίζω…» Με κοίταξε με απογοήτευση. Κάθισε δίπλα μου και άρχισε να αγναντεύει. «Σε περιμένει κανείς εκεί απέναντι;» με ρώτησε. «Ναι, η γυναίκα μου. Εσένα;» «Μπα… ορφάνεψα μικρός και ο θετός μου πατέρας σκοτώθηκε πέρυσι το χειμώνα»

 Όσο μιλούσαμε ένιωθα μια ανεξήγητη έλξη για το αγόρι αυτό και μια οικειότητα, σαν να τον γνώριζα από παλιά, οι κινήσεις του, η κορμοστασιά του, το σχήμα του προσώπου του, όλα μου ήταν γνώριμα κατά έναν παράξενο τρόπο. Κάποια στιγμή, γύρισε και κάρφωσε το βλέμμα του στο δικό μου. Η αναπνοή μου σταμάτησε… αυτά τα μάτια, αυτό το βλέμμα… ήταν ποτέ δυνατό; Μα δεν έκανα λάθος, ήμουν σίγουρος, τα μάτια αυτά με στοίχειωναν για πάνω από 9 χρόνια…

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ