Η ΣΟΦΙΤΑ - ΕΡΩΤΑΣ ΚΑΙ ΤΙΜΩΡΙΑ

Στριγγλισαν οι ροδες του αυτοκινητου, καθως ο Ιωαννου εκανε αποτομα στροφη 180 μοιρων.
-Που παμε; ρωτησε η Σοφη. Το σπιτι της θειας ειναι απο την αλλη πλευρα.
-Πειτε μου κυρια Μιχαηλ, σε ποιο ληξιαρχειο εχει δηλωθει η γεννηση σας;
-Στο ληξιαρχειο Αθηνων.
-Στην Αθηνα γεννηθηκατε; Αφου κοντα στην Επιδαυρο ειναι το χωριο σας....
-......Φαινεται, η μητερα μου ντρεποταν που θα εφερνε στον κοσμο ενα εξωγαμο... ειπε η Σοφη, συνειδητοποιωντας οτι ποτε πριν δεν ειχε αναρρωτηθει για αυτην την λεπτομερεια, τη μια ακομα αναμεσα στις τοσες...
-Εκει λοιπον θα παμε.

28 χρονια πριν, σε ενα μικρο διαμερισμα στο κεντρο της Αθηνας

" Κατερίνα τι έκανες;!
Η Κατερίνα κατακόκκινη έπεσε στα γόνατα και ξέσπασε σε κλάματα.
-Πώς μπόρεσες; Τι σκεφτόσουν;!
-Τον αγαπάω Τούλα, τον αγαπάω!
Η Τούλα την σήκωσε από το πάτωμα απότομα και την ταρακούνησε με δύναμη.
-Δε σκέφτηκες κανέναν, εσένα , εμένα, τους γονείς μας, εγώ πως θα τους αντικρίσω; Είμαι εδώ να σε προσέχω, πως μπόρεσες;
Λύγισε όμως μπροστά στην αδερφή της που ξέσπασε και πάλι σε κλάματα. Βλέποντας το σώμα της να τραντάζεται από τους λυγμούς δε μπόρεσε να συνεχίσει άλλο.
Η φωνή της σκληρή ακόμη όταν της μίλησε. 
-Σήκω και ντύσου. Ξύπνησε τον κι αυτόν και πες του να τσακιστεί να φύγει πριν γυρίσω πίσω! Αν είναι άντρας, θα ξέρει τι να κάνει από εδώ και πέρα."

Απο την πρωτη στιγμη η Τουλα ειχε καταλαβει τι συνεβαινε αναμεσα στον ομορφο ξενο και την αδερφη της, απο εκεινο το μοιραιο βραδυ που την εσωσε απο ατιμωση, ισως και θανατο! Ειχε περασει σχεδον 1 χρονος απο τοτε. Ο Γιωργος ταξιδευε συχνα κι ελειπε μηνες κι η Κατερινα εμενε πισω λαχταρωντας ενα του γραμμα, ενα αραιο τηλεφωνημα και την επιστροφη του. Μαραινοταν οσο εκεινος ηταν μακρυα και ανθιζε καθε που γυριζε κοντα της! Κι ας γυριζε καθε φορα και πιο απομακρος, καθε φορα και πιο σκοτεινος... σαν καποιο φαντασμα να κουβαλουσε και μια σκια αδιορατη να τον κατετρεχε...
Ενα χρονο σχεδον, ο Γιωργος Αγγελου ειχε γινει αναποσπαστο κομματι της καθημερινοτητας τους, ηταν δεν ηταν εκει. Ηταν παντα εκει! Κι οταν δεν της μιλουσε η Κατερινα για εκεινον, ετρεχε η δικη της σκεψη κοντα του. Πονουσε η καρδια της απο ερωτα, πονουσαν τα σωθικα της, αλλα τα ξεσκιζε... για να βλεπει τα ματια της αδερφης της να λαμπουν! Κι εκανε πολυ καλη δουλεια! Κανεις δεν καταλαβε ποτε πως ενιωθε, ακομα και η ιδια ειχε πιστεψει οτι ειχε θαψει για παντα αυτο το συναισθημα. Το τσιμπημα στα στηθια της καθε που εβλεπε μαζι το Γιωργο και την Κατερινα ειχε γινει πια σχεδον ανεπαισθητο, μηδαμινο. Τα ειχε αφησει λοιπον ολα πισω της κι απλα συνεχιζε την αχαρη καθημερινοτητα της. Μεχρι εκεινη τη μερα, εκεινη τη στιγμη... η μαλλον καλυτερα, το προηγουμενο βραδυ...
Ολη τη νυχτα παλευε με τα σκεπασματα, εθαβε το κεφαλι της κατω απο το μαξιλαρι, να μην ακουει τα αγκομαχητα του παθους στο διπλανο δωματιο.. Κι εκλαψε, εκλαψε πολυ... αποκοιμηθηκε αποκαμωμενη... ενας υπνος ταραγμενος, μαυρα ονειρα, θαμπα...
Το πρωι τη βρηκε κουλουριασμενη σε εμβρυικη σταση, να αγκαλιαζει τα γονατα της. Επρεπε να σηκωθει, επρεπε να αντικρυσει την αληθεια! Κι η αληθεια ηταν πως ολα οσα ονειρευοταν, η αδερφη της τα ειχε μολις αποκτησει. Ενιωσε το θυμο μεσα της να φουντωνει, καζανι με πηχτο ζουμι το αιμα της, ανεβαινε ως τα μηλιγγια. Για ολα εφταιγε η Κατερινα! Πως μπορεσε; Πως μπορεσε να ατιμασει ετσι την οικογενεια τους; Πως αφησε τον ποθο να την παρασυρει; Πως θα ξεπλεναν τωρα την ντροπη; Μα ηταν ντροπη ο ερωτας; Ναι, ηταν!
Ετσι ελεγε στον εαυτο της, ετσι ηθελε να πει και στην αδερφη της... ομως βαθια μεσα της ηξερε οτι δεν ηταν η ντροπη αυτο που την καρφωνε, αλλα η ζηλεια! Μια ζηλεια τυφλη που το ενιωθε πως την οδηγουσε σε μονοπατια επικινδυνα...αλλα και παλι... θα εβρισκε τη δυναμη να κανει αυτο που επρεπε... για την αδερφη της! Για την ευτυχια που της αξιζε να βρει!
Μεχρι το μεσημερι ειχε πια αποφασισει. Εβαλε σε μια βαλιτσα μερικα ρουχα της Κατερινας και την πηγε σχεδον σερνοντας στο σταθμο των ΚΤΕΛ. 
-Θα εξαφανιστεις! Και δε θα γυρισεις μεχρι να σε καλεσω! Αν αυτος ο ατιμος δεν φερθει σαν κυριος, θα εχει να κανει μαζι μου! 
-Τι θα πω στη μαμα; Στον μπαμπα;
-Θα πεις οτι σου ελειψαν και ηθελες να πας επισκεψη! Κι οτι εγω δεν μπορεσα να παρω αδεια. 
-Τουλα, σε παρακαλω... 
Τα δακρυα της Κατερινας την πονουσαν σαν να ηταν δικα της... ομως δεν εκανε πισω...επρεπε να την προστατευσει!


Το ιδιο απογευμα, κατα τις 7 οπως παντα, η πορτα χτυπησε κι ο Γιωργος φανηκε στο κατωφλι. Την καλησπερισε κι αναζητησε την Κατερινα.
-Δεν ειναι εδω... Εφυγε... ειπε ψυχρα και παραμερισε. Περασε....
-Τι εννοεις εφυγε;
-Πηγε στο χωριο.
-Ετσι ξαφνικα; Το πρωι δεν μου ειπε τιποτα.
-Ξαφνικα... ποιος ξερει; Ισως μετανιωσε... ισως καταλαβε το λαθος που εκανε χτες... Δεν ξερω ουτε ποτε ουτε ΑΝ θα ξαναγυρισει...Δε μιλας; Τι να πεις... Νομιζες πως δε θα καταλαβαινα; Ηρθες λεει λιωμα... Τι κρυβεις Γιωργο; Γιατι αυτη η σκοτεινια στα ματια σου; Τι σε ετρωγε κι ησουν λιωμα; Η μηπως ηταν προσχημα για να τη ριξεις στην αγκαλια σου; Δεν ντραπηκες; Ουτε εμενα ουτε την Κατερινα; 

Οση ωρα μιλουσε, τα ματια της πεταγαν σπιθες! Δεν ειχε παρει ειδηση πως η ρομπα της ειχε λυθει και το πλουσιο μπουστο της ξεπροβαλλε αναιδεστατα μπροστα στα λαιμαργα ματια του Γιωργου, που ως εκεινη τη στιγμη εμενε σιωπηλος. Σηκωθηκε και με αργα βηματα την πλησιασε.

-Γιατι κανεις ετσι Τουλα; της ειπε με μειλιχια φωνη. Δεν καναμε κατι κακο... απλα χαρηκαμε τον ερωτα μας...
-Μας ντροπιασες, μας ατιμωσες καταλαβαινεις;
-Αυτο ειναι; Εισαι σιγουρη; Η μηπως ζηλευεις;
Η Τουλα παγωσε... 
-Νομιζεις δεν ξερω πως αισθανεσαι; Δε βλεπω τον τροπο που με κοιτας; Πως τσιτωνει το δερμα σου και σφιγγουν τα ματια σου οταν με βλεπεις να την αγκαλιαζω;
-Τι..τι ειναι αυτα που λες... ψελλισε... εγω δεν...

Τα χειλη της σφραγιστηκαν απο τα δικα του. 
Καθως τη φιλουσε, της ψιθυριζε με λαγνεια οτι κι αυτος την ηθελε, παντα την ηθελε...
Προσπαθησε να τον σπρωξει, να ξεφυγει, αλλα ματαια... ηταν πιο δυνατος απο εκεινη... Ψεμματα! Ο ποθος της ηταν πιο δυνατος απο εκεινη! Καθως ταξιδευε αργα απο τα μαγουλα στο λαιμο της κι απο εκει στο στηθος της, καθως τα χερια του ανεβοκατεβαιναν γρηγορα στο κορμι της, καθως η αναπνοη του γινοταν πιο γρηγορη, καθε της αντισταση εσβησε. Παραδοθηκε με τρελα σε αυτο που τοσες φορες ειχε ονειρευτει! Και να που ηρθε η στιγμη να το ζησει... εστω κι ετσι, για μια φορα, για ενα μονο βραδυ... κι επειτα θα αποσυρονταν και παλι στο περιθωριο και για αλλη μια φορα θα εβαζε τη ζωη της στην ακρη για την Κατερινα. Ας ηταν... 
-Καθαρμα... καταφερε να αρθρωσει... σ' αγαπω.... καθαρμα!

Οταν ο ηλιος επεστρεψε, ειχε επιστρεψει κι η αυτοκυριαρχια της. Ξυπνησε και κοιταξε το Γιωργο να κοιμαται διπλα της. Αφησε ενα φιλι στα χειλη του, σηκωθηκε, ντυθηκε, εφτιαξε καφε και για τους δυο τους. Λιγο αργοτερα ηρθε και τη βρηκε στην κουζινα. Εκανε να τη φιλησει. Τραβηχτηκε. Απλα, καθαρα και ηρεμα...σχεδον σκληρα, χωρις ιχνος απο το προηγουμενο παθος της, ειπε:
-Ο,τι εγινε χτες, θα μεινει στο χτες. Μην τολμησες ποτε να πεις τιποτα σε κανεναν. Φευγοντας απο εδω, θα πας στο χωριο. Θα βρεις την Κατερινα και θα της ζητησεις να παντρευτειτε. 
-Κι αν αρνηθω;
-Δε θα αρνηθεις... Ξερεις, υπαρχει μια λεπτομερεια που δε σου εχω πει... ο Δημητρης Αναγνωστου, το αφεντικο σου, ειναι πατερας της καλυτερης μου φιλης... κοιτα συμπτωση! Μια μου λεξη και δε θα ξαναβρεις ποτε δουλεια σε καραβι!
- Δε θα το κανεις!...
-Ω μα να εισαι σιγουρος πως θα το κανω!Αν τολμησεις να την πληγωσεις, αν δω στα ματια της εστω και ενα δακρυ εξαιτιας σου, θα κανω αυτο κι αλλα πολλα να σε καταστρεψω... μην κανεις το λαθος να με δοκιμασεις... Και τωρα φευγα! Δρομο!
Ανοιξε την πορτα και τον πεταξε εξω. Εμεινε να ακουει τα βηματα του να ξεμακραινουν... ηξερε πως μαζι του επαιρνε καθε πιθανοτητα να γινει ευτυχισμενη... αποχαιρετισε σιωπηλα την καρδια της κι αφησε τα δακρυα ελευθερα να θρηνησουν τη ζωη που δεν εζησε...

Λιγες μερες αργοτερα, μια απαστραπτουσα Κατερινα της ανακοινωνε τον αρραβωνα της με τον αντρα που αγαπουσε. Τη φιλησε σταυρωτα και την αγκαλιασε σφιχτα. 
- Ειδες; Στο ειχα πει πως δεν ειναι παλιανθρωπος! 
-Ναι κοριτσι μου! Η ωρα η καλη! 

Οι μερες επειτα περνουσαν αδιαφορα. Η Κατερινα προετοιμαζοταν πυρετωδως για τον αρραβωνα. Ο γαμος θα γινοταν μολις ο Γιωργος επεστρεφε απο το επομενο μπαρκο. 

Ακριβως την προηγουμενη των αρραβωνων, την ωρα που σχολουσε απο τη δουλεια της, ενιωσε ενα χερι να την τραβαει και να τη σπρωχνει στην εσοχη μιας πολυκατοικιας. Ηταν Σεπτεμβρης κι ειχαν αρχισει τα πρωτοβροχια. Εκεινη τη μερα η βροχη επεφτε με λυσσα. Ο Γιωργος χωρις να μιλησει την εσφιξε πανω του. Το προσωπο του αυλακωναν σταλες... αν ηταν βροχη η δακρυα δεν ξεχωριζε. Πηγε κατι να πει να φωναξει, αλλα μολις τον κοιταξε πιο προσεκτικα εμεινε σιωπηλη. Κατι στο βλεμμα του την τρομαζε...
- Τουλα, εγω... δεν ειναι ακομα αργα... σε παρακαλω... προλαβαινουμε... δεν ξεχασα... δεν μπορεσα... σε παρακαλω... στο χερι σου ειναι...
Στην αρχη δεν καταλαβε. Οταν ομως εσκυψε και τη φιλησε ολα ξεκαθαρισαν. Το μυαλο της θολωσε. Ηταν δυνατον; Ωστε την αγαπουσε; Κι η Κατερινα; Ω μα ηταν ολα τελικα ενα μεγαλο λαθος; Οχι, οχι, δεν μπορουσε να το κανει αυτο στην Κατερινα!Τον λατρευε!Κι ηδη την ειχε προδωσει μια φορα...
-Ειναι πολυ αργα Γιωργο... πολυ αργα... θυμησου τι σου ειπα... μην την πληγωσεις ποτε! 
Δεν ειπε τιποτα... εσκυψε το κεφαλι και βγηκε ξανα μες στη βροχη.
Η Τουλα τον κοιτουσε ωσπου χαθηκε... εκανε ενα βημα αλλα ο αερας μεσα της λιγοστεψε ξαφνικα, τα κτιρια γιναν χερια απειλητικα που την αρπαξαν κι αρχισαν να τη στροβιλιζουν στον αερα με φρενηρεις ρυθμους κι αυτη γυρνουσε γυρνουσε γυρνουσε... ωσπου μαυρισε ο τοπος και ξαπλωθηκε κατα γης..
Οταν συνηλθε βρισκοταν στον ολολευκο θαλαμο του νοσοκομειου. Λιγο παραπερα αναγνωρισε θολα τη φιγουρα της Κατερινας και την ακουσε αμυδρα να ευχαριστει το γιατρο που εφευγε. Μολις τελειωσαν ηρθε κοντα της και τη βοηθησε να ανασηκωθει. Η Τουλα ενιωθε οτι κατι δεν πηγαινε καλα. Η αδερφη της την κοιτουσε παραξενα, ψυχρα.
-Πως εισαι;
-Δεν ξερω... ζαλισμενη...
- Λογικο... θες λιγο νερο; 
-Ναι σε παρακαλω.
Καθως εκανε να βγει, η Κατερινα γυρισε αποτομα και τη ρωτησε:
-Τουλα ποιανου ειναι το παιδι που κουβαλας;

Αυτη ηταν η δικη μου συμμετοχη στο συλλογικο εργο Η Σοφιτα.

     

Η «Σοφίτα» είναι ένα συλλογικό διήγημα και βασίζεται σε μια ιδέα της Μαρίας Νικολάου, που το ξεκίνησε, το συντονίζει και θα το ολοκληρώσει στο ΚΕΙΜΕΝΟ της.

Δεκαέξι μπλόγκερς, δημιουργούμε μια σπονδυλωτή ιστορία, χωρίς προηγούμενη συνεννόηση και προσχέδιο, αλλά με μοναδικό μπούσουλα την έμπνευση και τη φαντασία μας. Καθεμιά μας παραλαμβάνει την ιστορία-σκυτάλη απ’ την προηγούμενη, τη συνεχίζει και την παραδίδει στην επόμενη.

Εν αρχή ην ο λόγος  της Μαρίας λοιπόν και η αυλαία θα πέσει απ’ την ίδια, μόλις ολοκληρωθεί ο κύκλος των μπλόγκερς.

Ακολουθει η Κατερινα Βεριγκα.

Μαρία Νικολάου

Μαρία Π.

airis

Ανέσπερη

ANNA Flo

des tzav

Mary Pertax

me (maria)

Katia Markouizou

Ελεν B

Maria Kanellaki

BUTTERFLY

Katerina Verigka

Funky Monkey

Ρένα Χριστοδούλου

Σμαραγδένια Ρούλα

Μαρία Νικολάου

ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΑ ΑΡΩΜΑΤΑ

Αν καποιος μου ζητουσε να διαλεξω μια μονο εικονα η μυρωδια για να περιγραψω την ανοιξη, σιγουρα θα επελεγα αυτην της ανθισμενης νεραντζιας!
Η γειτονια μου ειναι γεματη και καθε που μπαινει Μαρτης θαρρεις κι αλλαζει ο τοπος.
Καθε στενο μοσχοβολαει απο τα ανθη νεραντζιας!
Και παρολο που η γυρη που σκορπιζεται στον αερα με ενοχλει αρκετα στο αναπνευστικο, δε θα την αλλαζα αυτη τη μυρωδια για τιποτα στον κοσμο!
Κι επειδη μενω στον 1ο οροφο,  οι νερατζιες φτανουν μεχρι το μπαλκονι μου κι ετσι τις νυχτες μοσχομυριζει κι αυτο!
Θα ηθελα να σας μεταφερω αυτο το πολυτιμο αρωμα αλλα θα αρκεστω σε μερικες φωτογραφιες...

 Μια πεταλουδα ερωτοτροπει....

 Η μελισσα ρουφα λαιμαργα τους χυμους...

Κι ο ηλιος παιζει με τα φυλλα...

Αυτη ηταν η δικη μου συμμετοχη στο ανοιξιατικο καλεσμα της Αριστεας μας!

Κοντρα στους καιρους επιμενω να περιμενω την ανοιξη να ερθει παντου και να μας ζεστανει...

Περιμενω με χαρα τα σχολια σας για την ποιητικη μου συλλογη με τιτλο

ΣΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ ΤΟ ΔΡΟΜΟ

που μπορειτε να κατεβασετε εδω:

http://www.ideostato.gr/2016/02/e-book.html 

 

Πεταλουδισια φιλια σε ολους!

ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΜΙΑ ΓΕΙΤΟΝΙΑ

Δεν ηταν ακριβως η δικη μου γειτονια...

Ηταν δηλαδη, αλλα εγω δεν την ειχα εξερευνησει. Δεν μου επιτρεποταν να φυγω απο το οριο των 2- 3 τετραγωνων απο το σπιτι μου... κι αυτο πολυ ηταν...

Η γειτονια των παιδικων μου χρονων περιοριζοταν σε μερικα γειτονικα σπιτια, μερικα μαγαζια, ελαχιστο ελευθερο παιχνιδι... η μανουλα φοβοταν... θυμαμαι να βλεπω απο το παραθυρο τα αλλα παιδια να παιζουν και εγω να μην μπορω... αλλα αυτο ειναι αλλη αναρτηση!

Στην εφηβεια μου λοιπον, εκει στα 14 περιπου, ειπα κι εγω να επαναστατησω και να παω ... και 5 στενα πιο κατω μη σας πω! (την αντιδραση της μανας μου λεω να την παραλειψω!)

Με φωναξε μια συμμαθητρια μου να παμε στη δικη της γειτονια και να γνωρισω την παρεα της. Μαζευονταν ολοι σε μια παιδικη χαρα και ενα αλσακι με πευκακια και σκαλακια. Ενα τσουρμο παιδια απο 12 ως 15 ετων. Παιζαν βολευ, αμπαριζα και κρυφτο. Τη γνωρισα την παρεα της... και γνωρισα και τον ερωτα!

Σε δυο πρασινα ματια, σε ενα ζεστο χαμογελο και κατι που αρχισε σαν... πλακα, αστειακι, να πειραξουμε την νεοφερμενη, που ηταν και αβγαλτη και πολυ μικροσκοπικη και εμοιαζε μετα βιας 12 χρονων!

Απο τη γειτονια αυτη, καπου στο Κερατσινι θυμαμαι πολλα. Θυμαμαι τα παιχνιδια μας, τα γελια μας τα μεσημερια του καλοκαιριου, που δεν αφηναν τους γειτονους να κοιμηθουν... θυμαμαι και μια γειτονισσα ηλικιωμενη που μας πεταγε νερο!

Θυμαμαι οτι καθε Σαββατο σχεδον ολο το καλοκαιρι σε καποιο σπιτι καναμε παρτυ! Παρτυ κανονικο οχι σαν τα σημερινα τα ξενερωτα! Θυμαμαι οτι ολοι περιμεναμε την ωρα να χαμηλωσουν τα φωτα και να αρχισουν τα μπλουζ! Κι εκει ολα γινονταν μαγικα! Θυμαμαι τα δυο πρασινα ματια -ως τζεντλεμαν- να χορευουν εναν χορο με καθε κοριτσι του παρτυ, απο τις πιο ομορφες και αδυνατες ως τις πιο παχουλες, να μη μεινει καμια παραπονεμενη... Και μετα, το υπολοιπο βραδυ ηταν δικο μου... δικο μας! Χορευαμε ολους τους επομενους χορους μαζι...

Θυμαμαι, 2 χρονια σχεδον μετα, το πρωτο μας φιλι και παλι σε αυτην τη γειτονια! Τα ραντεβου μας, αρχικα κρυφα κι επειτα φανερα.

Θυμαμαι τους πρωτους μας καυγαδες και χωρισμους και μετα τα φιλιωματα. Θυμαμαι κυριως ομορφα καλοκαιρινα βραδια, αλλα και βολτες στη χειμωνιατικη βροχη.

Εχω πολυ γλυκες αναμνησεις απο αυτη τη γειτονια και για ολα φταινε τα πρασινα ματια!

Κι ολες οι αναμνησεις γυριζουν στο μυαλο μου σαν να τις εζησα μολις τωρα, σαν να ειμαι παλι 16 χρονων, καθε φορα που απο την ιδια γειτονια, την ιδια παιδικη χαρα περναω με το Δημητρακη μου και του εξιστορω πως: "καποτε εδω η μαμα γνωρισε τον μπαμπα"...

Η βουτια στις αναμνησεις μιας γειτονιας, ιδεα κι εμπνευση της Πετρας:
http://pistos-petra.blogspot.gr/2016/03/mia-fora-mia-geitonia.html

ΦΥΣΙΚΑ, ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΟΝ ΠΑΥΛΟ! 

Αν δεν εχεις κατεβασει ακομα την πρωτη μου ποιητικη συλλογη με τιτλο 

ΣΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ ΤΟ ΔΡΟΜΟ... 

τρεχα καλε να το κανεις εδω:

http://www.ideostato.gr/2016/02/e-book.html

ΣΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ ΤΟ ΔΡΟΜΟ...

Έρχεται μια στιγμή που απλά μοιάζουν τα κομμάτρια του παζλ να ενώνονται, μοιάζουν οι συνθήκες να είναι ευνοϊκές και η στιγμή κατάλληλη για να τολμήσεις κάτι που μόνο σαν σκέψη το γυρόφερνες χρόνια. Και φτάνει μια αφορμή, κάτι που θα σε εμπνεύσει. Για μένα η αφορμή ήρθε με τη μορφή μιας ομιλίας του Γιάννη Φαρσάρη στο TEDx, για την ανοικτή κυκλοφορία και διάδοση της δημιουργίας.
Κι έτσι ανοίχτηκαν τετράδια, ξεσκονίστηκαν παλιές σημειώσεις και ζωντάνεψαν στίχοι που γράφονται εδώ και πάνω από 20 χρόνια. Κάποιους τους έχω ήδη μοιραστεί μαζί σας μέσα από αυτό το μετερίζι. Κάποιο άλλοι κάνουν ντεμπούτο σήμερα κι έρχονται να πετάξουν ανάμεσά σας. Με την ελπίδα κάθε ένας από εσάς να βρει έστω μια λέξη που θα τον αγγίξει, ένα στίχο που θα τον εκφράσει, ένα συναίσθημα που θα κάνει την καρδιά του να σκιρτήσει και με πολλή μα πάρα πολλή αγάπη, σας παρουσιάζω την πρώτη μου ποιητική συλλογή με τίτλο "Στου ονείρου το δρόμο...", που διανέμεται ελέυθερα στο διαδίκτυο σε μορφή e-book.

Ιδιαίτερες ευχαριστίες στον Γιάννη Φαρσάρη για την έμπνευση αλλά και την πολύτιμη βοήθειά του!
Και στη δική μας Έλλη Οικονόμου (aka Funky Monkey) για την πραγματικά ανεκτίμητη υποστήριξή της, τόσο στην επιμέλεια και στην δημιουργία του εξωφύλλου, όσο -και περισσότερο!- για την ψυχολογική και ηθική υποστήριξη!

Το δικό μου όνειρο, ένα από αυτά, βρήκε σήμερα το δρόμο του κι εύχομαι να το αγκαλιάσετε και να στηρίξετε αυτό το νέο μου βήμα!

Καλό σας ταξίδι στα μονοπάτια της ψυχής μου!
http://www.ideostato.gr/2016/02/e-book.html
 

5 ΧΡΟΝΙΑ... ΣΑΝ ΝΑ ΗΤΑΝ ΜΟΛΙΣ ΧΤΕΣ...

Σαν χτες θυμαμαι την πρωτη στιγμη που σε αντικρυσα... που σε ακουμπησαν στην αγκαλια μου στο χειρουργειο! Θυμαμαι την κλαμενη φατσουλα σου, τη μυρωδια σου!

Σαν χτες θυμαμαι τις μερες στο μαιευτηριο, τις πρωτες μερες στο σπιτι!

Σαν χτες θυμαμαι το πρωτο σου χαμογελο, τις πρωτες σου λεξεις, τα πρωτα βηματακια σου, την ξινισμενη σου μουριτσα καθε φορα που δοκιμαζες μια νεα τροφη... πριν την καταβροχθισεις!

Σαν χτες ολα! Οι αγκαλιες μας, που σε επαιρνε ο υπνος και γινοσουν σαν χαλκομανια πανω σε μενα η στον πατερα σου! Τα παραμυθια, τα τραγουδια, τα νανουρισματα!

Σαν χτες η καθε σου μικρη ανακαλυψη, αυτο το χαμογελο στο προσωπο σου, το πονηρο σου βλεμμα πριν η μετα απο καθε σκανταλια!

Καθε στιγμη μαζι σου ειναι πολυτιμη! Μου εχεις χαρισει απιστευτα συναισθηματα, εισαι ο,τι ομορφοτερο μου εχει συμβει κι ο,τι πολυτιμοτερο στη ζωη μου! Με κανεις υπερηφανη και πολυ ευτυχισμενη!

Αγορακι μου ομορφο! Να ζησεις! Να εχεις υγεια, δυναμη, τυχη και να πραγαματοποιησεις καθε σου ονειρο! Να εχεις αγαπη, αν και μπορεις να τη θεωρησεις δεδομενη!

Χρονια σου πολλα και καλα, ΨΥΧΗ ΜΟΥ!

ΤΟ ΠΙΟ ΓΛΥΚΟ ΣΟΥ ΨΕΜΜΑ

Σε στίχους σκοτεινούς,
ψάχνω να βρω τα λόγια εκείνα
που ίσως σε πλανέψουν.
Πάει καιρός που ξέχασα
να υφαίνω το παιχνίδι των σκιών.
Ξάπλωσε...
Στο σεντόνι να τυλίξω όλα αυτά
που ίσως σε πονέσουν.
Να ταξιδέψω μόχθησα
στη φλόγα δυο ματιών.

Στο πιο ψυχρό σου βλέμμα,
άγγελέ μου,
ξέρω θα χαθώ.
Το πιο γλυκό σου ψέμμα
χάρισέ μου
μ' ένα "Σ' αγαπώ".

Μου κρύφτηκες προτού
με γρίφους μυστικούς να σε μαγέψω,
παίζοντας με τις λέξεις.
Σάμπως να το φοβήθηκες
πως τρύπωνα κρυφά στα όνειρά σου.
Αλάργεψες...
Στην κάμαρη άφησες το άρωμα
απ' τις χιλιάδες σκέψεις.
Κι εγώ, που μόνο θέλησα
να κλέψω την καρδιά σου...


Στο πιο ψυχρό σου βλέμμα,
άγγελέ μου,
ξέρω θα χαθώ.
Το πιο γλυκό σου ψέμμα
χάρισέ μου
μ' ένα "Σ' αγαπώ".

ΔΑΝΙΑ, Η ΠΙΟ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗΣ ΧΩΡΑ

Ακουσαμε οτι η Δανια ψηφισε την κατασχεση τιμαλφων και χρηματων απο τους προσφυγες που θα εισερχονται στη χωρα. Ακουσαμε να μας ζητουν να δημιουργησουμε κεντρα (υποχρεωτικης) φιλοξενιας μεταναστων. Ακουσαμε οτι μελος του κοινοβουλιου της Δανιας τολμησε να πει "πνιξτε τους, δε μας ενδιαφερει!"... κι ας το διεψευσε μετα.
Και στεκομαστε με οργη και δεος απεναντι σε ολα αυτα. Γιατι ομως;
Επειδη στ' αληθεια μας φαινονται απανθρωπα κι αδιανοητα; Η μηπως επειδη δε μας αρεσει να μας τριβουν στη μουρη την αληθεια;
Γιατι αυτη ειναι η αληθεια. Οι ιδιοι που δημιουργησαν και εθρεψαν αυτο τον "ιερο πολεμο" ειναι οι ιδιοι που τωρα βομβαρδιζουν μη στρατιωτικους στοχους, οι ιδιοι που πουλανε πολεμικο εξοπλισμο και οι ιδιοι που εχουν συμφεροντα στην περιοχη. Κι εμας μας φαινεται περιεργο που δεν νοιαζονται για τος ξεριζωμενους και για τα πνιγμενα παιδια; Ειμαστε σοβαροι;
Η Δανια καλως η κακως ειναι η μονη ειλικρινης χωρα στην Ευρωπη.
Σου λεει ναι κυριοι βομβαρδιζουμε (για το κοινο καλο παντα), εξοπλιζουμε κι οσο για τις ανθρωπινες ζωες ΔΕ ΜΑΣ ΝΟΙΑΖΕΙ!
Ας ανοιξουμε λοιπον τα ματια μας κι ας αντιληφθουμε που ζουμε! Κι αντι να ωρυομαστε για αυτα που καποιοι ξεστομιζουν ας αναλογιστουμε οσα δεν τολμουν να ξεστομισουν και που ολοι ξερουμε οτι ειναι αληθεια!
ΟΛΟΙ το ξερουμε κι ας μην ειμαστε ετοιμοι να το αποδεχτουμε. Αυτη τη στιγμη σημασια στον κοσμο εχει μονο το χρημα και το κερδος. Ολα τα αλλα ειναι ψιλα γραμματα και ανευ ουσιας.
Δε θυμωνω με τη Δανια για τη σταση της... αντιθετα την ευχαριστω για την ειλικρινεια της! Για να τελειωνουμε πια με την εγκληματικη αγνοια να τελειωνουμε με τα "εγω δεν ηξερα εγω αλλιως τα νομιζα"!
Τελειωσαν οι δικαιολογιες φιλοι μου!
Αυτος ειναι ο κοσμος, αυτη ειναι η Ευρωπη του σημερα.
Οσο για εμας βροσκομαστε και παλι στο στοχαστρο. Μας βριζουν και μας κατηγορουν επειδη ειμαστε ακομα ΑΝΘΡΩΠΟΙ κι οχι κτηνοι, επειδη αρνουμαστε να ζουμε με το φοβο και να αρνουμαστε τη σωτηρια στα ξεριζωμενα αδερφια μας, εστω κι αν ξερουμε πως αναμεσα τους σιγουρα θα υπαρχουν κι ανθρωποι επικινδυνοι με οχι τοσο καλες προθεσεις. Μας απειλουν για αλλη μια φορα επειδη δε μετραμε τις ανθρωπινες ψυχες με ευρω...
Εμενα προσωπικα δε με νοιαζει καμια συνθηκη Σεγκεν και καμια συμφωνια γενικοτερα. Να μη χασουμε την ψυχη μας αυτο με νοιαζει!
Ας μας πεταξουν εξω απο παντου παρα να γινουμε σαν τα μουτρα τους!
Σαν τα αποκρουστικα σατανικα κι επιτελους ολοφανερα μουτρα τους!!!


Σημερα στην Επανασταση της καλοσυνης στην Πραξη γιορταζουμε την επανοδο του φιλου Νικου και διαβαζουμε για τον Αγιο Ποπάι.
http://epanastasikalosinis.blogspot.gr/2016/01/blog-post.html?m=1