ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΑ ΑΡΩΜΑΤΑ

Αν καποιος μου ζητουσε να διαλεξω μια μονο εικονα η μυρωδια για να περιγραψω την ανοιξη, σιγουρα θα επελεγα αυτην της ανθισμενης νεραντζιας!
Η γειτονια μου ειναι γεματη και καθε που μπαινει Μαρτης θαρρεις κι αλλαζει ο τοπος.
Καθε στενο μοσχοβολαει απο τα ανθη νεραντζιας!
Και παρολο που η γυρη που σκορπιζεται στον αερα με ενοχλει αρκετα στο αναπνευστικο, δε θα την αλλαζα αυτη τη μυρωδια για τιποτα στον κοσμο!
Κι επειδη μενω στον 1ο οροφο,  οι νερατζιες φτανουν μεχρι το μπαλκονι μου κι ετσι τις νυχτες μοσχομυριζει κι αυτο!
Θα ηθελα να σας μεταφερω αυτο το πολυτιμο αρωμα αλλα θα αρκεστω σε μερικες φωτογραφιες...

 Μια πεταλουδα ερωτοτροπει....

 Η μελισσα ρουφα λαιμαργα τους χυμους...

Κι ο ηλιος παιζει με τα φυλλα...

Αυτη ηταν η δικη μου συμμετοχη στο ανοιξιατικο καλεσμα της Αριστεας μας!

Κοντρα στους καιρους επιμενω να περιμενω την ανοιξη να ερθει παντου και να μας ζεστανει...

Περιμενω με χαρα τα σχολια σας για την ποιητικη μου συλλογη με τιτλο

ΣΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ ΤΟ ΔΡΟΜΟ

που μπορειτε να κατεβασετε εδω:

http://www.ideostato.gr/2016/02/e-book.html 

 

Πεταλουδισια φιλια σε ολους!

ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΜΙΑ ΓΕΙΤΟΝΙΑ

Δεν ηταν ακριβως η δικη μου γειτονια...

Ηταν δηλαδη, αλλα εγω δεν την ειχα εξερευνησει. Δεν μου επιτρεποταν να φυγω απο το οριο των 2- 3 τετραγωνων απο το σπιτι μου... κι αυτο πολυ ηταν...

Η γειτονια των παιδικων μου χρονων περιοριζοταν σε μερικα γειτονικα σπιτια, μερικα μαγαζια, ελαχιστο ελευθερο παιχνιδι... η μανουλα φοβοταν... θυμαμαι να βλεπω απο το παραθυρο τα αλλα παιδια να παιζουν και εγω να μην μπορω... αλλα αυτο ειναι αλλη αναρτηση!

Στην εφηβεια μου λοιπον, εκει στα 14 περιπου, ειπα κι εγω να επαναστατησω και να παω ... και 5 στενα πιο κατω μη σας πω! (την αντιδραση της μανας μου λεω να την παραλειψω!)

Με φωναξε μια συμμαθητρια μου να παμε στη δικη της γειτονια και να γνωρισω την παρεα της. Μαζευονταν ολοι σε μια παιδικη χαρα και ενα αλσακι με πευκακια και σκαλακια. Ενα τσουρμο παιδια απο 12 ως 15 ετων. Παιζαν βολευ, αμπαριζα και κρυφτο. Τη γνωρισα την παρεα της... και γνωρισα και τον ερωτα!

Σε δυο πρασινα ματια, σε ενα ζεστο χαμογελο και κατι που αρχισε σαν... πλακα, αστειακι, να πειραξουμε την νεοφερμενη, που ηταν και αβγαλτη και πολυ μικροσκοπικη και εμοιαζε μετα βιας 12 χρονων!

Απο τη γειτονια αυτη, καπου στο Κερατσινι θυμαμαι πολλα. Θυμαμαι τα παιχνιδια μας, τα γελια μας τα μεσημερια του καλοκαιριου, που δεν αφηναν τους γειτονους να κοιμηθουν... θυμαμαι και μια γειτονισσα ηλικιωμενη που μας πεταγε νερο!

Θυμαμαι οτι καθε Σαββατο σχεδον ολο το καλοκαιρι σε καποιο σπιτι καναμε παρτυ! Παρτυ κανονικο οχι σαν τα σημερινα τα ξενερωτα! Θυμαμαι οτι ολοι περιμεναμε την ωρα να χαμηλωσουν τα φωτα και να αρχισουν τα μπλουζ! Κι εκει ολα γινονταν μαγικα! Θυμαμαι τα δυο πρασινα ματια -ως τζεντλεμαν- να χορευουν εναν χορο με καθε κοριτσι του παρτυ, απο τις πιο ομορφες και αδυνατες ως τις πιο παχουλες, να μη μεινει καμια παραπονεμενη... Και μετα, το υπολοιπο βραδυ ηταν δικο μου... δικο μας! Χορευαμε ολους τους επομενους χορους μαζι...

Θυμαμαι, 2 χρονια σχεδον μετα, το πρωτο μας φιλι και παλι σε αυτην τη γειτονια! Τα ραντεβου μας, αρχικα κρυφα κι επειτα φανερα.

Θυμαμαι τους πρωτους μας καυγαδες και χωρισμους και μετα τα φιλιωματα. Θυμαμαι κυριως ομορφα καλοκαιρινα βραδια, αλλα και βολτες στη χειμωνιατικη βροχη.

Εχω πολυ γλυκες αναμνησεις απο αυτη τη γειτονια και για ολα φταινε τα πρασινα ματια!

Κι ολες οι αναμνησεις γυριζουν στο μυαλο μου σαν να τις εζησα μολις τωρα, σαν να ειμαι παλι 16 χρονων, καθε φορα που απο την ιδια γειτονια, την ιδια παιδικη χαρα περναω με το Δημητρακη μου και του εξιστορω πως: "καποτε εδω η μαμα γνωρισε τον μπαμπα"...

Η βουτια στις αναμνησεις μιας γειτονιας, ιδεα κι εμπνευση της Πετρας:
http://pistos-petra.blogspot.gr/2016/03/mia-fora-mia-geitonia.html

ΦΥΣΙΚΑ, ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΟΝ ΠΑΥΛΟ! 

Αν δεν εχεις κατεβασει ακομα την πρωτη μου ποιητικη συλλογη με τιτλο 

ΣΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ ΤΟ ΔΡΟΜΟ... 

τρεχα καλε να το κανεις εδω:

http://www.ideostato.gr/2016/02/e-book.html

ΣΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ ΤΟ ΔΡΟΜΟ...

Έρχεται μια στιγμή που απλά μοιάζουν τα κομμάτρια του παζλ να ενώνονται, μοιάζουν οι συνθήκες να είναι ευνοϊκές και η στιγμή κατάλληλη για να τολμήσεις κάτι που μόνο σαν σκέψη το γυρόφερνες χρόνια. Και φτάνει μια αφορμή, κάτι που θα σε εμπνεύσει. Για μένα η αφορμή ήρθε με τη μορφή μιας ομιλίας του Γιάννη Φαρσάρη στο TEDx, για την ανοικτή κυκλοφορία και διάδοση της δημιουργίας.
Κι έτσι ανοίχτηκαν τετράδια, ξεσκονίστηκαν παλιές σημειώσεις και ζωντάνεψαν στίχοι που γράφονται εδώ και πάνω από 20 χρόνια. Κάποιους τους έχω ήδη μοιραστεί μαζί σας μέσα από αυτό το μετερίζι. Κάποιο άλλοι κάνουν ντεμπούτο σήμερα κι έρχονται να πετάξουν ανάμεσά σας. Με την ελπίδα κάθε ένας από εσάς να βρει έστω μια λέξη που θα τον αγγίξει, ένα στίχο που θα τον εκφράσει, ένα συναίσθημα που θα κάνει την καρδιά του να σκιρτήσει και με πολλή μα πάρα πολλή αγάπη, σας παρουσιάζω την πρώτη μου ποιητική συλλογή με τίτλο "Στου ονείρου το δρόμο...", που διανέμεται ελέυθερα στο διαδίκτυο σε μορφή e-book.

Ιδιαίτερες ευχαριστίες στον Γιάννη Φαρσάρη για την έμπνευση αλλά και την πολύτιμη βοήθειά του!
Και στη δική μας Έλλη Οικονόμου (aka Funky Monkey) για την πραγματικά ανεκτίμητη υποστήριξή της, τόσο στην επιμέλεια και στην δημιουργία του εξωφύλλου, όσο -και περισσότερο!- για την ψυχολογική και ηθική υποστήριξη!

Το δικό μου όνειρο, ένα από αυτά, βρήκε σήμερα το δρόμο του κι εύχομαι να το αγκαλιάσετε και να στηρίξετε αυτό το νέο μου βήμα!

Καλό σας ταξίδι στα μονοπάτια της ψυχής μου!
http://www.ideostato.gr/2016/02/e-book.html
 

5 ΧΡΟΝΙΑ... ΣΑΝ ΝΑ ΗΤΑΝ ΜΟΛΙΣ ΧΤΕΣ...

Σαν χτες θυμαμαι την πρωτη στιγμη που σε αντικρυσα... που σε ακουμπησαν στην αγκαλια μου στο χειρουργειο! Θυμαμαι την κλαμενη φατσουλα σου, τη μυρωδια σου!

Σαν χτες θυμαμαι τις μερες στο μαιευτηριο, τις πρωτες μερες στο σπιτι!

Σαν χτες θυμαμαι το πρωτο σου χαμογελο, τις πρωτες σου λεξεις, τα πρωτα βηματακια σου, την ξινισμενη σου μουριτσα καθε φορα που δοκιμαζες μια νεα τροφη... πριν την καταβροχθισεις!

Σαν χτες ολα! Οι αγκαλιες μας, που σε επαιρνε ο υπνος και γινοσουν σαν χαλκομανια πανω σε μενα η στον πατερα σου! Τα παραμυθια, τα τραγουδια, τα νανουρισματα!

Σαν χτες η καθε σου μικρη ανακαλυψη, αυτο το χαμογελο στο προσωπο σου, το πονηρο σου βλεμμα πριν η μετα απο καθε σκανταλια!

Καθε στιγμη μαζι σου ειναι πολυτιμη! Μου εχεις χαρισει απιστευτα συναισθηματα, εισαι ο,τι ομορφοτερο μου εχει συμβει κι ο,τι πολυτιμοτερο στη ζωη μου! Με κανεις υπερηφανη και πολυ ευτυχισμενη!

Αγορακι μου ομορφο! Να ζησεις! Να εχεις υγεια, δυναμη, τυχη και να πραγαματοποιησεις καθε σου ονειρο! Να εχεις αγαπη, αν και μπορεις να τη θεωρησεις δεδομενη!

Χρονια σου πολλα και καλα, ΨΥΧΗ ΜΟΥ!

ΤΟ ΠΙΟ ΓΛΥΚΟ ΣΟΥ ΨΕΜΜΑ

Σε στίχους σκοτεινούς,
ψάχνω να βρω τα λόγια εκείνα
που ίσως σε πλανέψουν.
Πάει καιρός που ξέχασα
να υφαίνω το παιχνίδι των σκιών.
Ξάπλωσε...
Στο σεντόνι να τυλίξω όλα αυτά
που ίσως σε πονέσουν.
Να ταξιδέψω μόχθησα
στη φλόγα δυο ματιών.

Στο πιο ψυχρό σου βλέμμα,
άγγελέ μου,
ξέρω θα χαθώ.
Το πιο γλυκό σου ψέμμα
χάρισέ μου
μ' ένα "Σ' αγαπώ".

Μου κρύφτηκες προτού
με γρίφους μυστικούς να σε μαγέψω,
παίζοντας με τις λέξεις.
Σάμπως να το φοβήθηκες
πως τρύπωνα κρυφά στα όνειρά σου.
Αλάργεψες...
Στην κάμαρη άφησες το άρωμα
απ' τις χιλιάδες σκέψεις.
Κι εγώ, που μόνο θέλησα
να κλέψω την καρδιά σου...


Στο πιο ψυχρό σου βλέμμα,
άγγελέ μου,
ξέρω θα χαθώ.
Το πιο γλυκό σου ψέμμα
χάρισέ μου
μ' ένα "Σ' αγαπώ".

ΔΑΝΙΑ, Η ΠΙΟ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗΣ ΧΩΡΑ

Ακουσαμε οτι η Δανια ψηφισε την κατασχεση τιμαλφων και χρηματων απο τους προσφυγες που θα εισερχονται στη χωρα. Ακουσαμε να μας ζητουν να δημιουργησουμε κεντρα (υποχρεωτικης) φιλοξενιας μεταναστων. Ακουσαμε οτι μελος του κοινοβουλιου της Δανιας τολμησε να πει "πνιξτε τους, δε μας ενδιαφερει!"... κι ας το διεψευσε μετα.
Και στεκομαστε με οργη και δεος απεναντι σε ολα αυτα. Γιατι ομως;
Επειδη στ' αληθεια μας φαινονται απανθρωπα κι αδιανοητα; Η μηπως επειδη δε μας αρεσει να μας τριβουν στη μουρη την αληθεια;
Γιατι αυτη ειναι η αληθεια. Οι ιδιοι που δημιουργησαν και εθρεψαν αυτο τον "ιερο πολεμο" ειναι οι ιδιοι που τωρα βομβαρδιζουν μη στρατιωτικους στοχους, οι ιδιοι που πουλανε πολεμικο εξοπλισμο και οι ιδιοι που εχουν συμφεροντα στην περιοχη. Κι εμας μας φαινεται περιεργο που δεν νοιαζονται για τος ξεριζωμενους και για τα πνιγμενα παιδια; Ειμαστε σοβαροι;
Η Δανια καλως η κακως ειναι η μονη ειλικρινης χωρα στην Ευρωπη.
Σου λεει ναι κυριοι βομβαρδιζουμε (για το κοινο καλο παντα), εξοπλιζουμε κι οσο για τις ανθρωπινες ζωες ΔΕ ΜΑΣ ΝΟΙΑΖΕΙ!
Ας ανοιξουμε λοιπον τα ματια μας κι ας αντιληφθουμε που ζουμε! Κι αντι να ωρυομαστε για αυτα που καποιοι ξεστομιζουν ας αναλογιστουμε οσα δεν τολμουν να ξεστομισουν και που ολοι ξερουμε οτι ειναι αληθεια!
ΟΛΟΙ το ξερουμε κι ας μην ειμαστε ετοιμοι να το αποδεχτουμε. Αυτη τη στιγμη σημασια στον κοσμο εχει μονο το χρημα και το κερδος. Ολα τα αλλα ειναι ψιλα γραμματα και ανευ ουσιας.
Δε θυμωνω με τη Δανια για τη σταση της... αντιθετα την ευχαριστω για την ειλικρινεια της! Για να τελειωνουμε πια με την εγκληματικη αγνοια να τελειωνουμε με τα "εγω δεν ηξερα εγω αλλιως τα νομιζα"!
Τελειωσαν οι δικαιολογιες φιλοι μου!
Αυτος ειναι ο κοσμος, αυτη ειναι η Ευρωπη του σημερα.
Οσο για εμας βροσκομαστε και παλι στο στοχαστρο. Μας βριζουν και μας κατηγορουν επειδη ειμαστε ακομα ΑΝΘΡΩΠΟΙ κι οχι κτηνοι, επειδη αρνουμαστε να ζουμε με το φοβο και να αρνουμαστε τη σωτηρια στα ξεριζωμενα αδερφια μας, εστω κι αν ξερουμε πως αναμεσα τους σιγουρα θα υπαρχουν κι ανθρωποι επικινδυνοι με οχι τοσο καλες προθεσεις. Μας απειλουν για αλλη μια φορα επειδη δε μετραμε τις ανθρωπινες ψυχες με ευρω...
Εμενα προσωπικα δε με νοιαζει καμια συνθηκη Σεγκεν και καμια συμφωνια γενικοτερα. Να μη χασουμε την ψυχη μας αυτο με νοιαζει!
Ας μας πεταξουν εξω απο παντου παρα να γινουμε σαν τα μουτρα τους!
Σαν τα αποκρουστικα σατανικα κι επιτελους ολοφανερα μουτρα τους!!!


Σημερα στην Επανασταση της καλοσυνης στην Πραξη γιορταζουμε την επανοδο του φιλου Νικου και διαβαζουμε για τον Αγιο Ποπάι.
http://epanastasikalosinis.blogspot.gr/2016/01/blog-post.html?m=1

ΟΙ ΜΑΓΙΚΕΣ ΛΕΞΕΙΣ

Σημερα ειπα μια συγνωμη που τη χρωστουσα χρονια... ξαλαφρωσε η ψυχη μου απο ενα βαρος, σαν να πεταει τωρα κομματακι πιο ψηλα.
Κανα δυο συγνωμες που εχω ακομα για να πω θα τις κουβαλαω για παντα...μια που δεν προφτασα...
Οταν εισαι μικροτερος ευκολα επηρεαζεσαι κι ευκολα γινεσαι απολυτος... μεγαλωνοντας μαλακωνεις...
Αλλαξα, αφρατεψα σαν το μπαμπακι...
Αγαπησα πιο βαθια κι αφησα τον εαυτο μου να μπει στη θεση του αλλου... δικαιολογησα τοσα πολλα που καποτε δεν καταλαβαινα και κατηγορουσα...
Η ψυχη του ανθρωπου εχει αναγκη και δικαιωμα να ευφρανθει και να πεταξει ψηλα... ειναι αδικο αυτο να περναει απο μικρες η μεγαλυτερες δικες...
Πολλες φορες νομιζουμε οτι καποιος κανει κατι σε εμας, ενω απλα προσπαθει να ζησει τη ζωη του οπως τη θελει και του αξιζει, χωρις κριτικη... αλλωστε ολοι αυτο δε θελουμε;
Ειναι κατι λεξουλες μαγικες που αλλαζουν αυτον που τις προσφερει κι οχι αυτον που τις δεχεται... τον κανουν ομορφοτερο, του προσθετουν μποι...
ΣΥΓΝΩΜΗ!
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!
Σ'ΑΓΑΠΑΩ!

Οταν βγαινουν μεσα απο την καρδια ειναι λες κι κοσμος γυρω φωτιζεται, γεμιζει χρωματα!
Αληθεια, εσυ σε ποιον χρωστας, σε ποιον θα ηθελες να χαρισεις μια συγνωμη, ενα ευχαριστω, το σ' αγαπω σου;