DISCLAIMER

Το παρόν Blog, δεν χρησιμοποιεί ΑΙ (τεχνητή νοημοσύνη) για την συγγραφή και δημιουργία των αναρτήσεων! Οι αναρτήσεις απαρτίζονται από σκέψεις, συναισθήματα και απόψεις μου! Συνδεόμαστε διαδικτυακά, αλλά επιμένουμε να γράφουμε ανθρώπινα!!

Παρασκευή 8 Ιουνίου 2012

ΜΙΛΗΣΕ ΚΑΝΕΙΣ ΓΙΑ ΦΑΣΙΣΜΟ;;;

Κασιδιαρης vs Κανελλη... το θεμα των ημερων...Ολοι φυσικα το καταδικασαν, ολοι φυσικα εμειναν αναυδοι.....
Εγω παλι γιατι δεν εμεινα αναυδη; Γιατι δεν με εκπλησσει καθολου; Κι ειλικρινα υπαρχει ανθρωπος που ζει στην Ελλαδα τα τελευταια 30 και χρονια και εκπλησσεται; Και αναρρωτιεται γιατι και πως; ΑΥΤΟ για μενα ειναι εκπληξη, πραγματικα.
Εδω και πανω απο 30 χρονια ζεσταινουμε στον κορφο μας το φιδι του φασισμου. Στην καθημερινοτητα μας, στο σπιτι, στην οικογενεια και κυριως στην παιδεια. Λες ο Κασιδιαρης, ενας νεος ανθρωπος, να ξυπνησε ενα πρωι και να αποφασισε να γινει φασιστας; Κοιταξε λιγο γυρω σου και πες μου που δεν βρισκεται ο φασισμος; Εχουμε δημιουργησει μια κοινωνια που δεν εχει ουτε κριτικη σκεψη ουτε επιχειρηματα, ελλειψει επιχειρηματων λογικα ερχεται η βια, εξαλλου ως γνωστον "οπου δεν πιπτει λογος πιπτει ραβδος". Τραμπουκισμοι παντου, βια στο σπιτι, βια στο σχολειο, βια στους δρομους και μια πολιτεια κουφη και τυφλη και μια κοινωνια μουδιασμενη που αρνειται να κοιταχτει στον καθρεφτη, να δει την αληθεια και να αντιδρασει. Οι ιδιοι φασιστες πριν λιγες μερες εμπαιναν στο μετρο και ξυλοκοπουσαν αλλοδαπους αδιακριτως και ο κοσμος ΔΕΝ αντιδρουσε!!! Κι ομως για αυτο δεν εμεινε αναυδος κανενας! Εγκριθηκε απο το κρατος να μπει υποψηφιο στη βουλη ενα κωμα (το ορθογραφικο επιτηδες) που απαρτιζεται απο ανθρωπους με καταδικες η με εκκρεμεις δικες κι ομως για αυτο δεν εμεινε αναυδος κανεις! Καθε φορα που κατεβαινουμε σε μια διαδηλωση δεχομαστε χημικο πολεμο αλλα και πολεμο κανονικο και δεν μενει αναυδος κανεις! Η πολιτικη που ασκηθηκε τα τελευταια τουλαχιστον 2 χρονια εχει επιβληθει με το ετσι θελω, οι νομοι και κυριως η εφαρμογη τους εχει οδηγησει στην ατιμωρησια και ακομα χειροτερα τεινει να οδηγησει στην αδυναμια της οποιαδηποτε αντιδρασης, αλλα αυτο δεν εκπλησσει κανενα! Α ξεχασα αυτο δεν ειναι φασισμος, ειναι κατεστημενο. Απο το πιο απλο μεχρι το πιο μεγαλο η κατασταση βρωμαει σαπιλα.
Προχτες ηρθε ενα μικρουλι κοριτσακι στη δουλεια και μου μιλουσε για το σχολειο. "Ειναι ενα παιδι που με αγαπαει" μου λεει με την παιδικη του αφελεια. 'Εσυ δεν τον αγαπας;" "Οχι, ειναι Αλβανος". 8 χρονων ειναι η μικρη. Λετε να το σκεφτηκε μονη της;
Οταν δηλητηριαζεις ετσι το μυαλο ενος παιδιου, οταν εισαγεις στην ψυχουλα του το φοβο για το διαφορετικο, οποιο κι αν ειναι το διαφορετικο, τι νομιζετε οτι θα συμβει; Λιγο η σχολικη βια, λιγο τα ανιστορητα βιβλια ιστοριας του σχολειου, λιγο τα καθημερινα εγκληματα απο αλλοδαπους που ειναι γεγονος (οπως και αυτα των Ελληνων, αλλα αυτο δεν πουλαει), λιγο αυτα τα σχολια του τυπου "ολες οι γυναικες ειναι πουτανες", "οι ομοφυλοφιλοι ειναι ανωμαλοι", "οι αριστεροι ειναι προδοτες", λιγο ολη αυτη η ατιμωρησια και η μη απονομη δικαιοσυνης...κι εχεις στα χερια σου τον μελλοντικο φασιστα, αυτον που θα καταφυγει στη βια γιατι αυτο ξερει να κανει, γιατι εχει μαθει να μισει, γιατι δεν ανεχεται τον αντιλογο, γιατι δεν ξερει τι θα πει διαλογος και γιατι ξερει πως δεν θα τιμωρηθει ποτε! Ποσο λυπηρο πραγματικα...
Εχουμε θρεψει στον κορφο μας πολλα φιδια ακομα. Ας πουμε την υποκρισια. Σκεψου το λιγο...τι μας πειραξε τελικα; Η πραξη βιας η οτι αυτη εγινε μπροστα στις καμερες; Αν ο Κασιδιαρης  ειχε επιτεθει στις δυο κυριες σε ασχετη στιγμη και εκτος τηλεορασης θα ειχε ξεσπασει τετοιος σαλος; Οχι φυσικα. Θα ηταν αλλο ενα προβλημα που κρυψαμε κατω απο τον καναπε, κατι ακομα που δεν θελουμε να σκαλισουμε, ωχ αδερφε πως κανεις ετσι για μια δυο σφαλιαρες; Μεγαλη εφευρεση ο καναπες! Ο,τι δεν θες να το βλεπεις το κρυβεις απο κατω, καθεσαι και εσυ απο πανω και κοιμασαι τον υπνο του δικαιου, γιατι εννοειται οτι ΕΣΥ εισαι δικαιος, εννοειται οτι ΕΣΥ δεν εισαι φασιστας, μεγαλη εφευρεση λεμε, ασε που εχει μια γλυκα τετοια που αμα κατσεις αρκετη ωρα μετα δεν θες να σηκωθεις, λες κι ειναι εθιστικος, σαν την κοκα ενα πραγμα.
Για το θεαθηναι ολα φιλε μου, η μαλλον εξαιτιας αυτου! Ε δεν γινεται να το δεις και να μην το καταδικασεις! Τα πογκρομ εναντιον μεταναστων βεβαια κανεις δεν τα ειδε, τις επιθεσεις εναντιον ομοφυλοφιλων κανεις δεν τις ακουσε, τις υπεροχες αποψεις των ισλαμιστων-εξτρεμιστων (το τονιζω αυτο, οχι ολων των ισλαμιστων) περι βιασμου, παιδεραστιας, βιας κανεις δεν τις ξερει.. Το φασισμο και τη βια που βιωνουμε απο την πολιτικη ηγεσια κανεις αραγε δημοσιογραφος δεν τα ειδε;
Αρρωστησαμε, πραγματικα αρρωστησαμε, επιλεκτικη μνημη, επιλεκτικη αντιδραση. Μεγαλωνουμε τα παιδια μας μεσα στην αδρανεια, μεσα στην αδιαφορια, με ημιμαθεια (χειροτερη απο την αμαθεια), με τσιτατα που αναπαραγουμε χωρις καν να ξερουμε τι ακριβως εννοουν, με αποψεις υιοθετημενες γιατι βαριομαστε να ψαξουμε και να κρινουμε και να εχουμε δικη μας γνωμη, τα μεγαλωνουμε σε εναν κοσμο αναπηρο, εναν κοσμο σε ηθικη κριση, χωρις συναισθημα, χωρις παλμο, χωρις δυναμη και περιμενουμε να βγουν μια χαρα και απαιτουμε να αλλαξουν τον κοσμο, να γινουν καλυτερα απο εμας!!!
 Φυσικα και δεν επικροτω το περιστατικο, φυσικα και ειναι καταπτυστη και η συμπεριφορα του τραμπουκου και η αντιδραση του κομματος στη συνεχεια, φυσικα και πρεπει αυτα να μας σοκαρουν, δεν πρεπει ομως να μας αποπροσανατολιζουν απο τα αληθινα προβληματα που ειναι πολυ βαθυτερα απο ενα τετοιο γεγονος, ειναι οι ριζες και οι αιτιες του, ειναι η σηψη που ανεβαινει σιγα σιγα μεχρι να γινει γαγκραινα και να μας σκοτωσει!
Αρρωστησαμε γιατι παψαμε να λεμε τα πραγματα με το ονομα τους, τη βια βια, το φασισμο φασισμο, την κλεψια κλεψια, την προδοσια προδοσια και την αληθεια αληθεια!
Αρρωστησαμε γιατι μαθαμε να ξεχωριζουμε τις καταστασεις κατα το δοκουν, κατα το συμφερον.
Αρρωστησαμε γιατι κλεισαμε τα ματια στις ευθυνες, στις ενοχες, στα λαθη μας, στην ελλειψη στοιχειωδους κοινωνικης συνοχης.
Αρρωστησαμε γιατι παψαμε να απαιτουμε ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, αρρωστησαμε γιατι ξεχασαμε τι θα πει ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ξεχασαμε τι θα πει ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!
Και τωρα μας σοκαρει ο,τι μας σερβιρουν, μας εκπλησσει ο,τι βλεπουμε στις ειδησεις, ο,τι βλεπουμε στους δρομους ομως, ο,τι ακουμε απο φιλους και γνωστους, ο,τι διαβαζουμε, ολη η βια και ο φασισμος που εχουν εισβαλει στη ζωη μας απο παντου ουτε μας εκπλησσουν ουτε μας σοκαρουν, ουτε μας τρομαζουν, ουτε καν γυριζουμε το βλεμμα να τα κοιταξουμε πολλες φορες...

Ομως "οταν το προσωπο του κτηνους παψει να σε τρομαζει σημαινει πως αρχιζεις και του μοιαζεις"...

Σάββατο 5 Μαΐου 2012

ΜΕ ΔΥΝΑΜΗ ΨΥΧΗΣ

Καλημερα φιλοι μου!
Επιτηδες επελεξα ολο αυτο το διαστημα να μην γραψω καποιο κειμενο αναλυσης η προτροπης η εστω διαλογου για το τι θα ψηφισουμε μεθαυριο, παροτι ομολογω ειμαι πολυ μπερδεμενη και πολυ αγχωμενη. Περα απο τα μικρα η μεγαλα καθημερινα μας προβληματα πιστευω οτι σε αυτες τις εκλογες δεν πρεπει να σταθουμε τοσο στο οικονομικο ζητημα οσο στο ηθικο, στο κοινο καλο. Η κοινωνια στην Ελλαδα και στον κοσμο εχει σαπισει και αυτο γιατι εχει θεοποιηθει το χρημα. Το συστημα εχει δομηθει τοσο καλα και τοσα χρονια εχει φτιαξει ενα απιστευτο υποβαθρο, σχεδον αδιαρρηκτο. Το σχεδον ειναι η λεξη κλειδι γιατι αφηνει ενα ανοιχτο παραθυρακι ελπιδας πως οσο υπαρχουν ΑΝΘΡΩΠΟΙ, αγωνιστες, θα υπαρχει τροπος για αλλαγη. Εχω ξαναπει πως θεωρω οτι η Ελλαδα αυτη τη στιγμη αποτελει παγκοσμιο πειραμα. Ενας λαος που καποτε εδωσε στον κοσμο τον πολιτισμο, που ηταν ατιθασος και εδωσε τη ζωη του για την ελευθερια, εχει μετατραπει σε ζητιανο, εχει εξευτελιστει και κατα μεγαλο βαθμο με δικη του ευθυνη. Αν το colpo grosso του συστηματος, η πληρης δηλαδη υποδουλωση με δολια μεσα, περασει στην αντιδραστικη Ελλαδιτσα ισως περασει παντου. Ας ξεχασουμε λοιπον τι εχει καταντησει να σημαινει ο ορος Ελληναρας και ας του δωσουμε μια νεα εννοια, η στην ουσια ας του επιστρεψουμε την εννοια που του ανηκει, ας ψηφισουμε σαν Ελληναρες, που αγαπουν την πατριδα τους, σεβονται και εκτιμουν το διπλανο τους, ξερουν τι σημαινει φιλοτιμο, λεβεντια, μοχθος και πολιτισμος, δεν ειναι ρατσιστες και δεν φοβουνται να ξαναχτισουν τη ζωη τους απο την αρχη, εστω και απο τα συντριμια, ειναι ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ.
Αυτες οι εκλογες ειναι μια ευκαιρια για αυτκριτικη πρωτα απο ολα. Πριν παμε στην καλπη, ας αναρρωτηθουμε κι ας δωσουμε μια ειλικρινη απαντηση πρωτα απο ολα στον ιδιο μας τον εαυτο.
"Τι ειδους κοινωνια θελουμε να χτισουμε, σε τι ειδους κοσμο θελουμε να ζουμε, μας ενδιαφερει πραγματικα η κοινωνικη δικαιοσυνη, ειμαστε ετοιμοι να παραχωρησουμε προνομια για να την πετυχουμε η μας ενδιαφερει το δικο μας συμφερον;" Νομιζω πως μια ξεκαθαρη απαντηση σε αυτο θα μας δωσει και μια ξεκαθαρη απαντηση προς τα που να προσανατολιστουμε.
Ας ψηφισουμε λοιπον, με καθαρη καρδια και δυναμη ψυχης!
Καλο βολι!

Δευτέρα 9 Απριλίου 2012

ΚΑΙ Η ΖΩΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

Οι μερες διαδεχονται με καταιγιστικο ρυθμο η μια την αλλη κι ολο το συμπαν εχει βαλθει να τρεχει με ρυθμους φρενιτιδας.
Ενας συνταξιουχος αυτοκτονει στο Συνταγμα, 2 ανθρωποι αποπειρωνται να αυτοκτονησουν καθε μερα- μερικοι τα καταφερνουν, καποιοι στο εξωτερικο τολμουν να αποκαλυψουν ποσο "εγκριτοι" ειναι οι οικονομολογοι που μιλανε στα καναλια ανα τον κοσμο και τρομοκρατουν, η πολη σκοτεινιαζει, τα στρατοπεδα συγκεντρωσης -πες φιλοξενιας- μεταναστων ετοιμαζονται, δυο μεταναστες χανουν τη ζωη τους για να σωσουν δυο Ελληνες -δε βαριεσαι, σιγα μην το κανουμε και θεμα- τα κινηματα φουσκωνουν και ξεφουσκωνουν, την οργη διαδεχεται η σαστιμαρα και τουμπαλιν, η πεινα επισκεπτεται ολο και περισσοτερους ανθρωπους κι οχι μονο στη χωρα μας, ο γιαλος ολο και στραβωνει- η μηπως καπου στραβοτιμονιασαμε;- η εσωτερικη αναζητηση μοιαζει να μην εχει πατο μα ουτε κι αποτελεσμα, ο ΕΟΤ καταρρεει τη στιγμη που οι ναυτεργατες απεργουν, σπερνουν τη διχονοια αυτοι που ξερουν και θελουν να το κανουν, το Πασχα πλησιαζει, περιεργη ατμοσφαιρα η φετινη, καθενας το σταυρο του αγκαλια και προχωραει, ολα αλλαζουν, τιποτα δεν αλλαζει...
Κι εμενα η τεχνη του λογου με εχει εγκαταλειψει, δεν βρισκω τροπο πια για να εκφρασω οσα σκεφτομαι, ισως γιατι σκεφτομαι παρα πολλα, ισως γιατι δεν σκεφτομαι αρκετα...
Ο μικρος χαμογελαει. Βρηκε ενα κουτακι και το κουναει περα δωθε με χαρα, τρεχει και κρυβεται πισω απο την κουρτινα, "που ειναι ο μπεμπης; μπεμπηηη", "τσα", ξεκαρδιζεται. Σκουπισμα, σφουγγαρισμα, ενα φιλι μελενιο στα χειλη κι αλλο ενα "μα" στη μαμα απο τον θησαυρο και παμε για γραφειο, ο κοσμος καταρρεει, μα οι δουλειες δεν περιμενουν. Παιρνω την αγκαλια μου, μια βαθια ανασα...και η ζωη συνεχιζεται!

Καλο Πασχα σε ολους! Ανασταση Ψυχης, Ζωης κι Ελπιδας!

Και ριξτε μια ματια εδω, δεν ειν' κακο, μα θελει ψυχη! Τι λετε το 'χουμε;

Πεταλουδισια φιλια σας στελνω!


Τετάρτη 4 Απριλίου 2012

ΕΝΑΣ ΑΚΟΜΑ...

Αλλος ενας ανθρωπος δολοφονημενος σημερα, αλλο ενα θυμα της κοινωνικης εξαθλιωσης των οικονομικων ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ. Για ποσο ακομα θα γινομαστε με την ανοχη μας ηθικοι αυτουργοι;;;;

Θα επανελθω....

Δευτέρα 5 Μαρτίου 2012

ΚΙ ΟΜΩΣ ΕΙΜΑΙ ΑΚΟΜΑ ΕΔΩ...

...ειπα να φυγω, εφαγα τις φρικες μου κι εγω...

Εγραψα ενα κειμενο για ολα τα καλα που εχω κι αρχισε επειτα ο κοσμος μου να καταρρεει, ενα προς ενα μου ερχονταν απανωτα τα χτυπηματα απειλωντας να διαλυσουν τον κοσμο μου. Ειπα "δεν μπορει, πλακα μου κανεις"! Δεν γινεται καθε μα καθε φορα που τολμαω να πω "Δοξα σοι ο Θεος" για κατι, αυτο να στραβωνει! Λες κι εχει τσαντιστει η ζωη με οσους ακομα χαμογελουν και βαζει στοιχημα οτι θα τους λυγισει...ε λοιπον, οχι! Βγαζουμε για αλλη μια φορα τη γλωσσα, δεν γονατιζουμε, προχωραμε...Ευτυχως παει περασε κι αυτο κι ολα σιγα σιγα επανερχονται στη καλη γλυκεια ρουτινα...ναι, αυτη που καταριομαστε κατα καιρους, αλλα μολις μας λειψει καταλαβαινουμε ποσο τη θελουμε!...

Το δευτερο σοκ ηρθε οταν ανακαλυψα οτι μακρυα απο τον κοσμο των μπλογκς ηρεμησα, αποστασιοποιηθηκα απο τον καθημερινο βομβαρδισμο ειδησεων και δρασεων και φορτισης και και και....Βρηκα τελικα το χρονο και την ευκαιρια να κανω μια ενδοσκοπηση και να χαλαρωσω λιγο τον εαυτο μου. Να το παρω αποφαση επιτελους στα 32 μου οτι ΟΧΙ δεν προκειται να αλλαξω τον κοσμο, αλλα μπορω να αλλαξω εμενα, μπορω απλα να μιλαω για οσα σκεφτομαι και νιωθω, να προτεινω οσα πιστευω για σωστα και αν μεσα απο αυτο βοηθησω καποιον αλλο ανθρωπο να νιωσει με τη σειρα του πιο ηρεμος, ακομα καλυτερα!

Σαν διδυμος ειμαι συνηθισμενη σε τετοιου ειδους φρικες, οι παλιοτεροι συνοδοιποροι ισως θυμουνται αλλη μια διμηνη αποχη προ τριετιας. Εχω αναγκη αυτο το χρονο που και που με τον εαυτο μου και τις σκεψεις μου, ειδικα οταν αρχιζω και νιωθω οτι το μπλογκινγκ με απορροφαει...ομως τελικα, εδω επιστρεφω παντα, γιατι εδω ειναι το λιμανι μου, ο κοσμος μου και γιατι- ισως φανει αυτο λιγο...ψωνιστικο- νιωθω πως εστω ενα μικρο λιθαρακι μπορω κι εγω να το προσφερω σε αυτη την κοινωνικη ζυμωση και επανασταση που βγαινει σιγα σιγα απο το ληθαργο της...

Καλησπερα λοιπον φιλοι μου! Ειμαι εδω!...

Τετάρτη 21 Δεκεμβρίου 2011

COUNTING MY BLESSINGS...

Φετος ολα ειναι διαφορετικα, φετος ολα ειναι δυσκολα...Κλεινω τα ματια μου και ταξιδευω...σε ολα αυτα που εχουν πραγματικη αξια, στα προσωπα και τις καταστασεις που πραγματικα μετρανε.

Βλεπω μπροστα μου τη Μαριγουλα. Αγκαλια με τα δυο της παιδια, χαμογελαει, παρολο που μηνες ψαχνει για δουλεια. Με κοιταζει γλυκα, με γυριζει μια δεκαετια πισω, τοτε που περπατουσαμε ξημερωματα στο Αγκιστρι ξυπολυτες και τραγουδουσαμε μεθυσμενες.

Καπου εκει, στην ιδια ακριβως εικονα, κοριτσοπουλα ημασταν, να σου και οι δυο Γεωργιες. Η Ζετου πρωτη, η μοναδικη που δεν εχει πιει, ποτε δεν πινει αλλωστε, μας κραταει τα χαλιναρια χρονια τωρα. Σκυθρωπη με την πρωτη ματια, ομως τοσο μα τοσο ευαισθητη, τοσο ευθραυστη στην πραγματικοτητα, οπως ολοι οι "κλειστοι" ανθρωποι.Η Γωγουλα μετα, παντα με ξανθα μαλλια, παντα γελαστη και παντα εκει! Διδυμη αδερφη της Μαριγουλας, τραγουδαμε μαζι και η φωνη της με φερνει σε μια αλλη στιγμη, πιο προσφατη, μολις 1μιση χρονο πριν, εγω ντυμενη στα λευκα, η Γωγουλα να μας περναει τις βερες, η Μαριγουλα τα στεφανα, η Ζετου απο διπλα να γελαει. 17 χρονια τωρα! Στα 18! Οι ιδιες απαραλλαχτες φατσουλες, που δεν νομιζω ποτε να βαρεθω, που φανταζομαι πως στα 70 μας θα πινουμε το τσαι μας μαζι και θα παραπονιομαστε για τα αμυαλα εγγονια μας που δεν ακουνε σταλα!

Αλλαζει το σκηνικο τωρα...Ειμαι σε εναν μεγαλο διαδρομο, πολυς κοσμος, φωνες, φασαρια. Διπλα μου ο Γιαννης. Στον κοσμο του οπως παντα, με δυο στιχους απο Διαφανα Κρινα μονιμα στα χειλη, χοροπηδαει και χορευει στα σκαλια των ΤΕΙ. Μια ανασα μονο κι ειμαστε στο σημερα, παιζει με το γιο μου, τον βγαζει φωτογραφιες. Ποσα χρονια σε μια ανασα; Περιπου 13!

 Στον ιδιο διαδρομο, με τα μαλλια μπουκλιτσες κοκκινες σαν πορσελανινη κουκλιτσα, η Μπουμπου, η Κατερινουλα μου. Αλλα 10 χρονια σε μια ανασα. Παλι σε μια εκκλησια, φωτα, κοσμος. Μονο που αυτη τη φορα τα λευκα τα φοραει η Κατερινα και τα στεφανα και τις βερες τα κραταω εγω. Σημερα, τα παιδια μας εχουν μολις 8 μηνες διαφορα και παρολο που ο ενας μεγαλωνει εδω και ο αλλος Τρικαλα, ειμαι σιγουρη πως τωρα στις γιορτες που θα γνωριστουν, θα αγαπηθουν πολυ!

Τριγυριζω στους δρομους της Κρητης, στα στενα του χωριου που αγαπησα, στην παραλια. Ειναι νυχτα, κανει ψοφο, περπαταω και καπνιζω. Μετα απο λιγο ερχεται να με μαζεψει. Ο Λευτερακης, ποιος αλλος; Ο αδερφος που δεν ειχα και πριν 6 χρονια απεκτησα. Κι αυτο δεν αλλαζει επειδη δεν μενουμε πια κοντα...

Ειμαι 16 χρονων ξανα. Στο σπιτι της θειουλας μου. Ειναι εκει ενα μικρο κοριτσακι, δεν μιλαει Ελληνικα, μα με κοιταει με ενα βλεμμα που δεν θα ξεχασω ποτε, καθε φορα που της μιλαω γλυκα γελαει δυνατα και με αγκαλιαζει. Η καρδια εχει δικη της γλωσσα. Τα χρονια περασαν, την ελληνικη την εμαθε φαρσι, εχει γινει μια πολυ ομορφη κοπελα η Ματιλντα μου, ενας ανθρωπος που με ξερει πολυ καλα, που νιωθω πως  την εχω μεγαλωσει, ενας ανθρωπος που με κανει πολυ να ανησυχω, γιατι πεφτει συνεχως στα ιδια λαθη και δεν καταλαβαινει ποσο κακο κανει στον εαυτο της. Ελπιζω να ερθει στα ισια της, εγω παντως ειμαι εδω για εκεινη κι εκεινη για μενα, ειμαστε πια συγγενεις....

Επιστρεφω στο σπιτι, στο πατρικο μου. Ειναι ολοι εκει. Ο μπαμπας και η μαμα μου. Η μονακριβη αδερφη μου. Θυμαμαι τη μερα που τους πηρα τηλεφωνο απο την Κρητη και τους ειπα "στειλτε μου το αυτοκινητο και μερικα ρουχα, δεν θα γυρισω, θα μενω Κρητη απο εδω και περα". Κι ομως, το στηριξαν. Η μαμα μου εκλαιγε καθε φορα που ερχοταν να με δει, αλλα με στηριξε και οικονομικα, αλλα και ηθικα. Το ιδιο κι ο πατερας μου. Παντα με στηριζαν στις επιλογες μου, οχι χωρις γκρινια βεβαια, αλλα στο τελος ναι! Οσο για την αδερφουλα μου...εκεινη ειναι ισως ηη πιο σταθερη μου σχεση. Κι ας εχουμε 7 χρονια διαφορα, ειναι πιο παιδι απο εμενα. Ενα μικρο παιδι, ευαισθητο, που γκρινιαζει, παρεξηγειται, μουτρωνει, αλλα και γελαει, χαιρεται, χορευει και κυριως ΑΓΑΠΑΕΙ με ολη της την καρδια.
Ειναι ολοι εκει...σχεδον...Λειπει η αγαπημενη μου θεια, εκεινη που ηταν σαν δευτερη μανα μου. Αλλα στην πραγματικοτητα δεν λειπει, ειναι παντα στην καρδια μου!

Ανεβαινω τρεχοντας την ανηφορα για τον Καναλο, την πηγη του χωριου μου. Διπλα μου η Ελενα, ξαδερφη πρωτη, και φιλη πιο πρωτη. Χανομαστε και ξαναβρισκομαστε λογω συνθηκων, αλλα...χανονται μωρε οι ανθρωποι που αγαπιουνται;

Ταξιδευω παλι στο χρονο, ειμαι στο 2006, μια γυναικα απεναντι μου κλαιει "γιατι δεν τα βρισκετε βρε κοριτσι μου; εγω αλλη νυφη να ξερεις δεν κανω!" Της βγηκε η ευχη, εκεινη με εκανε νυφη κι εγω την πιο καλη πεθερουλα που θα μπορουσε να υπαρχει!

Πεταει το μυαλο, καλοκαιρι 2011, τελος για μια δουλεια που αγαπουσα, ασχημο τελος δυστυχως. Νεα αρχη σε μια δουλεια που ειχα αφησει 10 χρονια πισω, που φοβομουν να την αρχισω παλι. Κι ομως εδω ειναι σαν το σπιτι μου. Κι εχω την τυχη να δουλευω με εναν ανθρωπο που ειναι ΑΝΘΡΩΠΟΣ και μαζι κανουμε τοσα πραγματα, καλα πραγματα, που μας γεμιζουν οχι την τσεπη, αλλα την ψυχη! Και με την αδερφη μου απο κοντα!

Ιουλιος 2010. Σε ενα καφε στο χωριο του αντρα μου. Μαθαινουμε ασχημα νεα, για τον αδερφο του, αφηνει τη ζωη του να χαθει, φευγει απο κοντα μας...Νοεμβριος 2011...επιτελους επεστρεψε! Ειναι εδω, ειναι δυνατος, αρχισε να καταλαβαινει. Ο Θεος να του δινει δυναμη και να τον φυλαει. Τους βλεπω μαζι, να μιλανε, να γελανε, να κανουν ολα αυτα τα απλα πραγματα που εδω και χρονια δεν μπορουσαν. Δεν χορταινω να τους κοιταζω!

Ιουλιος 1994, βολτα με τη Ζετου στα στενα της γειτονιας. Ενα αγορι με πρασινα ματια χαμογελαει. Φιλοι, οι καλυτεροι φιλοι, εγω πολυ ερωτευμενη, αλλα δεν πειραζει, εστω και φιλοι. Απριλης 1996...δυο "φιλοι" περπατουν πλαϊ πλαϊ, σταματουν, κοιταζονται και δινουν εκεινο το μαγικο, το πρωτο φιλι...Δυο φιλοι που ποτε δεν ηταν φιλοι και που παντα θα ειναι φιλοι. Δυο εφηβοι που ερωτευτηκαν και διαλεξαν να το ζησουν μεχρι το τερμα. Δυο νεοι που εκαναν το ενα λαθος πανω στο αλλο, δυο εραστες που οσο πονεσαν, τοσο μαγευτηκαν, τοσο επεμειναν...

12 Φεβρουαριου 2011...Μαιευτηριο Ελενα. Τα ιδια πρασινα ματια, το ιδιο χαμογελο, ομως ενα βλεμμα αγωνιας, τα χερια πλεγμενα. το μωρο ζοριζεται, δεν βγαινει, οι παλμοι πεφτουν, πεφτουν κι αλλο, κι αλλο..."Παμε στο χειρουργειο"..."Ελα κι εσυ μαζι"..."Δε γινεται μωρο μου, θα σας περιμενω εξω"...Μιση ωρα μετα, ενα κλαμα, ενα δυνατο κλαμα, ενα μουτρακι που ποτε δε θα ξεχασω, ενας μπαμπας μαγεμενος απο το μικρο μας θαυματακι!...

Δεκεμβριος 2011. Ενα σπιτι αναστατο, ολος ο χωρος ενα τεραστιο παρκο, γεματο παιχνιδια και μαξιλαρια, ενα μικρο ζιζανιο αναμεσα στα ποδια μας, τρεχει, μπουσουλαει γρηγορα σαν την κατσαριδα, γελαει, γελαει,ολο γελαει. Βλεπει τη μαμα και το μπαμπα να αγκαλιαζονται, χωνεται μεσα, θελει κι αυτος το μεριδιο του, χαμογελαει με τα δυο του δοντακια και το υπεροχο φαφουτικο στοματακι του! Οι δυο αντρες μου, το φως της ζωης μου!

Φετος ολα ειναι διαφορετικα, φετος ειναι δυσκολα, τα λεφτα δεν φτανουν ουτε για τα βασικα, εγω ημιαπασχοληση, ο αντρας μου ανεργος, ενα μωρο, ολα δυσκολα...

Κλεινω τα ματια, χαμογελαω...Τυλιγω την κορδελα γυρω απο το τελευταιο στεφανακι που εφτιαξα με τα χερακια μου για πρωτη φορα. Σε λιγες μερες θα ειναι παλι ολοι εκει, γυρω απο τον ιδιο καναπε, γυρω απο μενα, με ευχες για χρονια πολλα, με λιγα πολυ λιγα πραγματα φετος, με πολλη παρα πολλη αγαπη φετος, οπως καθε χρονο.

Ολα δυσκολα, το αυριο αβεβαιο, σε λιγο αν ο Νικος δεν βρει δουλεια τα οικονομικα δεν θα αντεχουν αλλο, ομως κλεινω τα ματια, ταξιδευω στους ανθρωπους μου, τους δικους μου ανθρωπους, την οικογενεια μου, αυτη του αιματος και αυτη της καρδιας, ταξιδευω, χαμογελαω και νιωθω ευλογημενη, πιο πλουσια απο ποτε!

ΜΕΤΡΗΣΤΕ ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΤΙΣ ΧΑΡΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΑΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΤΕ ΚΑΙ ΣΑΣ ΑΓΑΠΟΥΝ, ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΜΕΤΡΑΝΕ ΑΛΗΘΙΝΑ ΚΑΙ ΠΑΡΤΕ ΔΥΝΑΜΗ ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ ΠΟΥ ΕΡΧΟΝΤΑΙ, ΓΙΑΤΙ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ "ΜΑΖΙ" ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΤΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΟΥΜΕ ΚΑΙ -ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ;- ΝΑ ΤΑ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ!!!

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ!!!!!

Κι ενα τραγουδακι αφιερωμενο σε ολους τους προαναφερθεντες, γιατι "χρωμα δεν αλλαζουνε τα ματια, μονο τροπο να κοιτανε!"...




Τρίτη 6 Δεκεμβρίου 2011

ΗΜΕΡΑ ΓΙΟΡΤΗΣ...ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!!
Σε ολους τους Νικους και τις Νικολετες! Και πρωτα απο ολα στο Νικο μου, τον αντρουλη μου!

Αιωνια σου η μνημη, Αλεξη των 15 χρονων, που δυστυχως δεν ησουν το τελευταιο θυμα αστυνομικης βιας, που δυστυχως δεν επαψες να σκυλευεσαι ποτε...ΔΕΝ σε εχουμε ξεχασει!