ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

Καθε χρονο τετοια εποχη, τα συναισθηματα μου ειναι αναμεικτα.Νιωθω ευγνωμοσυνη για ολα τα αγαθα που εχω, οχι τοσο τα υλικα, κυριως τα συναισθηματικα, τους ανθρωπους που με περιβαλλουν και γεμιζουν την ψυχη μου με συναισθηματα, με φροντιζουν, η αγαπη τους γινεται ασπιδα που με προστατευει!

Νιωθω μελαγχολια, επειδη ακριβως εχω τοσα πολλα και αρκετοι ανθρωποι δεν εχουν τιποτα. Νιωθω μικρη κι ασημαντη, ποναει πολυ η ψυχη μου αυτες τις μερες...

Ομως, τα Χριστουγεννα ειναι εδω κι εγω θελω να τα ζησω οπως τοτε που ημουν παιδι, πριν η συνειδητοτητα του κοσμου και του εαυτου μου κλεψει κατι απο την αθωοτητα μου!

Και επειδη ειναι το συνηθες να στεκομαστε στη μαυριλα και στην κακια, ας δουμε λιγακι και την αλλη πλευρα, την ανθρωπινη, ας πουμε τα μπραβο εκει που αξιζει!

ΜΠΡΑΒΟ ΣΤΟΝ ΑΡΧΗΓΟ ΤΗΣ ΕΛΑΣ

Μια πρωτοφανης κινηση αγαπης απο τον αρχηγο της Ελληνικης Αστυνομιας! Πρωτοφανης για τα σημερινα δεδομενα, γιατι σε μια ιδανικη κοινωνια θα εθεωρειτο αυτονοητο η ακομα καλυτερα δεν θα χρειαζοταν!

Απο το http://hamomilaki.blogspot.com/2009/12/good-deed.html

"Ο αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ Λευτέρης Οικονόμου φέτος δεν έκανε αυτό που συνηθιζόταν τόσα χρόνια, δηλαδή να στείλει ευχετήριες κάρτες σε όλη την Ελλάδα και σε όλα τα αστυνομικά τμήματα τις χώρας επέλεξε να στείλει μέσω email τα "χρόνια πολλά" και με τα λεφτά αυτά πέταξε με ελικόπτερο σε δυο απομακρυσμένα νησάκια την Σίκινο και τους Αρκυούς και μοίρασε δώρα στα παιδιά! Τα δώρα ήταν εξοπλισμός για τα σχολεία, ηλεκτρονικοί υπολογιστές για όλους και πολύ-μηχανήματα για να επικοινωνούν με όλη την υπόλοιπη Ελλάδα. Επίσης ζήτησε από τη δασκάλα να ρωτήσει από τα παιδιά τι δώρα θέλουν και μετά τους τα πήρε! Είναι κάτι πρωτοφανές και μία κίνηση που θα έπρεπε να γινότανε εδώ και καιρό από όλες τις υπηρεσίες."

Και για να προλαβω τους σκεπτικιστες, δεν πιστευω να ηταν κινηση εντυπωσιασμου, γιατι δεν προβληθηκε ιδιαιτερως απο κανεναν ΜΜΕ και γιατι δεν υπαρχει λογος για κατι τετοιο. Ειναι απλως ενα παραδειγμα του πως με λιγη καλη θεληση και φαντασια, ενας ανθρωπος μπορει να αξιοποιησει καθε μεσο που εχει στη διαθεση του για καλο!

ΕΝΑ ΜΠΡΑΒΟ ΣΤΟΝ ΙΕΡΩΝΥΜΟ

Γενικα, με εχει εκπληξει ευχαριστα ο νεος Αρχιεπισκοπος, δειχνει να θελει να προσφερει, δειχνει αποφασισμενος να εξυγιανει την νοσουσα εκκλησια, ελπιζω να τον αφησουν και να τα καταφερει.

Παρολο που ισως δεν εχει θεση ενας ιερωμενος στο Υπουργικο συμβουλιο, οι θεσεις τις οποιες εξεφρασε ειναι κατα τη γνωμη μου πολυ σωστες, ειλικρινεις και ανθρωπινες. Και επιτελους ηρθε ο καιρος η Εκκλησια να κανει το εργο που αρμοζει και να στηριξει τους ανθρωπους που χρειαζονται στηριξη με καθε τροπο.

Απο το http://hamomilaki.blogspot.com/2009/12/ieronymos.html

«Αν δεν υπάρχει ανθρωπιά και αξιοπρέπεια, όσους νόμους κι αν φτιάξεις και όσα χρήματα κι αν διαθέσεις, δεν φτιάχνεις κοινωνία συνοχής... ».

Ο κ. Ιερώνυμος ζήτησε να βοηθηθεί η Εκκλησία με τα δεσμευμένα κτήματά της ώστε να δημιουργηθεί ένας φορέας «τα χρήματα του οποίου δεν θα γίνουν ούτε μετοχές της Εκκλησίας, ούτε θα πηγαίνουν στον κρατικό κορβανά», αλλά θα γίνουν προνοιακές δομές.Επίσης ζήτησε τη μείωση της γραφειοκρατίας σχετικά με τις δομές αυτές, ώστε να διευκολυνθεί και να επιταχυνθεί η δημιουργία τους.

ΠΟΛΛΑ ΜΕΓΑΛΑ ΜΠΡΑΒΟ...

σε ολους οσοι μπορουν να κανουν πραξη την αγαπη καθε μερα, καθε στιγμη, οχι μονο τα Χριστουγεννα η το Πασχα! Σε οσους ανοιγουν την ψυχη τους και κατατροπωνουν την ασχημια και τον πονο, στους πολιτες του κοσμου, στους πολιτες της καρδιας!

Απο εμενα με αγαπη πολλες ευχες προς ολους σας!

Να περασετε τα καλυτερα Χριστουγεννα! Και μην ξεχνατε να ονειρευεστε, να ελπιζετε, να κρατατε ζωντανο το παιδι μεσα σας και να μην παψετε ποτε να πιστευετε στα θαυματα!

ΟΚ, σταματαω, το παρακανα!!!

Πεταλουδισια φιλια σε ολους!!!!

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ...

...στη Λυγερη...ξερει εκεινη...

Σε μια σκοτεινη θαλασσα
που απυθμενη φανταζε,
βουλιαξα αργα
ελπιζοντας πως θα με κραταγε
για παντα στο βυθο της...
Ομως μια γοργονα με πηρε απ' το χερι
κι ανεβηκε μαζι μου ως το φως...
Αργα μου ψιθυρησε εκεινο το τραγουδι,
που λεει πως οι ψυχες λευτερες τριγυριζουν
κι αναζητουν τη λυτρωση,
να σκλαβωθουν σε μια ματια,
σε ενα χαμογελο, ενα χαδι..
Πως δεν υπαρχει ελευθερια πιο μεγαλη

απ' της αγαπης την αιωνια σκλαβια...

Οπως καταλαβαινετε, πολλη δουλεια εχει πεσει και εχω ψιλοχαθει..

Θελω να σας ενημερωσω παντως για μερικες εξαιρετικες πρωτοβουλιες:

ΣΕΜΙΝΑΡΙΑ ΠΥΡΟΣΒΕΣΗΣ ΚΑΙ ΠΥΡΟΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

ΝΕΑ ΜΕΓΑΛΗ ΔΕΝΤΡΟΦΥΤΕΥΣΗ ΣΤΟΝ ΚΟΚΚΙΝΑΡΑ

ΓΙΑ ΕΝΑ ΣΟΥ ΧΑΜΟΓΕΛΟ

ΕΚΘΕΣΗ ΚΟΥΚΛΑΣ ΑΠΟ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΕΣ ΦΥΛΑΚΩΝ

Και φυσικα, ενα τραγουδακι για το τελος:

ΠΟΛΥ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!!

Καλησπερα!
Αν και αλλο ειχα στο μυαλο μου για σημερα, δεν θα μπορουσα να μη σταθω στην προηγουμενη αναρτηση μου και στο ποσο σας ευχαριστω ολους για τα σχολια σας!
Με αγκαλιασατε αμεσως μολις επεσα λιγακι και με βοηθησατε να αναπτερωσω το ηθικο μου με τα υπεροχα λογια σας! Και με χαροποιει περισσοτερο οτι πιστευω πραγματικα πως με νοιαζεστε κι ας μην με ξερετε προσωπικα, οτι δεν ηταν μονο λογια τυπικα!
Ολα τα σχολια με εκαναν να νιωσω καλυτερα και να ερθω πιο κοντα στον καθενα σας, αλλα δεν μπορω να μην ξεχωρισω καποια, που ηταν πιο προσωπικα, ειδικα για μενα!

Γιατι οταν βλεπεις αυτο:


Ο/Η λυγερη είπε...
Tι έγινε ποιος και τι άγγιξε με κακοτοπιά τα ευαίσθητα φτερά της πεταλούδας ψυχής μου ;
Μα δεν το έμαθες ακόμη κορίτσι μου ότι η Ζωή είναι ένα παζλ από μικρο χαρές και μικρό λύπες έως πολύ μεγάλες κι έτσι και τραβήξεις ένα κουτάκι το όλο οικοδόμημα καταρρέει, ή κακοφορμίζει το σχήμα της και δεν μπορείς από πουθενά να τ' αγγίξεις χωρίς να πονέσεις, να πληγωθείς ,να ματώσεις. ;
Έτσι είναι καρδιά μου. Τίποτ' άλλο δεν μας σώνει από την ΙΕΡΆΡΧΙΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΩΝ μας, για να μη μας πάρει από κάτω και μας κόψει τα φτερά πεταλούδα μου και δεν θα μπορεί μετά να πετάει η ψυχή μας από μικρο-λύπη σε μικροχαρά και να ανακυκλώνεται το νέκταρ της ζωής.

Δεν μ' έχεις μάθει να σε νοιώθω ντάουν αλλά ξέρω ότι είσαι εξωστρεφής και το βγάζεις. Αυτό είναι καλός οιωνός.
Έλα ρίχτω το χαμόγελο καρδιά μου για να μου το μεταδόσεις και μένα γιατί μη νομίζεις ότι είμαι στα χάι μου μέρες που είναι...Η ψυχή μου το ξέρει αλλα...την ανάγκη φιλοτιμία ποιούμαι.
Πολύ σ’ αγαπάω κι απόψε.

Αυτο:

Αυτο:


Ο/Η kikop80 είπε...
Here is a little song I wrote
You might want to sing it note for note
Don't worry be happy
In every life we have some trouble
When you worry you make it double
Don't worry, be happy......

Ain't got no place to lay your head
Somebody came and took your bed
Don't worry, be happy
The land lord say your rent is late
He may have to litigate
Don't worry, be happy
Lood at me I am happy
Don't worry, be happy
Here I give you my phone number
When you worry call me
I make you happy
Don't worry, be happy
Ain't got no cash, ain't got no style
Ain't got not girl to make you smile
But don't worry be happy
Cause when you worry
Your face will frown
And that will bring everybody down
So don't worry, be happy (now).....

There is this little song I wrote
I hope you learn it note for note
Like good little children
Don't worry, be happy
Listen to what I say
In your life expect some trouble
But when you worry
You make it double
Don't worry, be happy......
Don't worry don't do it, be happy
Put a smile on your face
Don't bring everybody down like this
Don't worry, it will soon past
Whatever it is
Don't worry, be happy


:-)))))

Αυτο:

Ο/Η stravadi είπε...
Πεταλουδίτσα πέρασα για ένα γειά...Μην πέφτεις σε θέλω up...Ελπίζω να φτιάξει η διάθεση σου με αυτό το τραγούδι...Οταν είμαι χάλια το ακούω και χορεύω..και μετά ξεκαρδίζομαι με τις φιγούρες μου!Φρόντισε να βάλεις όλο σου το χορευτικό ταλέντο!http://www.youtube.com/watch?v=DzzRrd3F7GA

Και αυτο:


Ο/Η Yannis Zabetakis είπε...
πεταλουδίτσα

δες κι αυτό

http://environmentfood.blogspot.com/2009/12/blog-post_2977.html

μπας και σου φτιάξει το κέφι!

και μην ξεχνάς!

όλοι μας έχουμε μια μελωδία ευτυχίας κάθε μέρα!

οεο

Μπορεις να μη χαμογελασεις; :))))

Αφιερωμενο με πολλη αγαπη σε ολους εσας!

ΣΦΥΡΙΞΕ ΧΑΡΟΥΜΕΝΑ ΑΝ ΜΠΟΡΕΙΣ...

Εισαι σε γενικες γραμμες ενα αισιοδοξο ατομο...τραβας κουπι, πορευεσαι με ο,τι εχεις, χαμογελας στα προβληματα και το παιρνεις αποφαση πως ΘΑ εισαι ευτυχισμενη και ΘΑ κανεις και τους γυρω σου ευτυχισμενους! Ρουφας την καθε στιγμη της ζωης, γιατι καπου το διαβασες πως η ευτυχια λεει ειναι αποφαση και η ζωη ειναι μια κι ειναι και πολυ μικρη για να ειναι θλιβερη! Και παλι χαμογελας, τραγουδας, εχεις θετικη σκεψη, στελνεις στον εαυτο σου και στους γυρω σου δυναμη και σκεφτεσαι "δεν μπορει, θα γυρισει, θα φτιαξουν ολα, ολα καλα θα πανε, θετικη ενεργεια θελει" και λοιπα και λοιπα.
Οταν επι μηνες, ισως και χρονια εχεις αυτη τη σταση και βλεπεις πως οχι μονο δεν λυνονται τα προβληματα, αλλα προστιθενται κι αλλα, οταν αυτο που σου χαλαει τη ζωη δεν ειναι ενα τεραστιο προβλημα, αλλα πολλα μικροτερα (αρκετα μεγαλα ομως ωστε να μην ησυχαζεις ποτε)που πολλαπλασιαζονται με εναν μαγικο τροπο, οταν αισθανεσαι πως οπωσδηποτε καποιος σε εχει μουτζωσει η σε καταριεται, οταν γενικα ολα -η σχεδον ολα- ειναι σκατα...τοτε τι κανεις;


Υ.Γ. Δεν θελω να φανω αχαριστη, εχω πολλα περισσοτερα απο μεγαλη μεριδα του πληθυσμου και κυριως εχω ανθρωπους που με ΑΓΑΠΟΥΝ και εχω την ΥΓΕΙΑ μου...απλα πεφτει το ενα μετα το αλλο, ολα μου τα ονειρα πανε πισω και εχω τοσο μα τοσο κουραστει!

ΕΦΥΓΕ Ο ΑΛΕΞΗΣ...

...οπως το ξανθο καλοκαιρακι...

Μονο που δεν εφυγε...τον εκδιωξαν! Ενα χερι, ενα οπλο, ενας ανανδρος που φορουσε αστυνομικα παντελονια, μια κακια στιγμη, μια λεξη, μια σφαιρα...αυτα ολα κι ολα χρειαστηκαν για να κοπει βιαια το νημα της ζωης του Αλεξανδρου Γρηγοροπουλου, του Αλεξη των 15 χρονων...

Μονο που δεν εφυγε...γιατι ουτε καν αυτο δεν τον αφησαν να κανει! Πηραν το κορμακι του και κυριως ο,τι απεμεινε απο την ψυχουλα του και το βιασαν...αλλοι προσπαθωντας να βεβηλωσουν την μνημη του, χωρις σεβασμο ουτε καν στη μητερα του, αλλοι προσπαθωντας να εκμεταλλευτουν το θανατο του προς οφελος τους...ολοι μαζι, πολιτικοι, δημοσιογραφοι, ανθρωποι που δηλωνουν αναρχικοι-αλλα ΔΕΝ ειναι, ανθρωποι που ηθελαν απλα να ξεσπασουν, να καταστρεψουν...

Μονο που δεν εφυγε...κι ουτε και προκειται να φυγει! Οι ανθρωποι φευγουν απο κοντα μας οταν τους ξεχναμε. Και τον Αλεξη δεν τον ξεχασε κανεις. Ουτε οσοι τον αγαπησαν, ουτε οσοι τον τιμησαν, ουτε οσοι τον προδωσαν....Κι εμελε αυτο το αψυχο εφηβικο κορμι να γινει το εμβλημα της αντιστασης απεναντι σε καθε αδικια, η δολοφονια του να γινει η αρχη μιας κοινωνικης, αλλα περισσοτερο μιας πνευματικης επαναστασης, ενα ξυπνημα απο ληθαργο χρονων...Ειναι κριμα, μα παντα ετσι συμβαινει...κοιμομαστε και αδρανουμε μεχρι να χυθει αιμα...αθωο αιμα...

Ετσι λοιπον, χυθηκε το αιμα του Αλεξη αυτη τη φορα, αλλα ο Αλεξης ειναι εδω αναμεσα μας η καλυτερα μεσα μας! Ειναι η φωνη της συνειδησης μας, αυτη που μας σπρωχνει να γινομαστε καλυτεροι, που μας αναγκαζει να προσπαθουμε καθε μερα, ωστε να μην επαναληφθει μια τετοια αδικια! Ειναι η αφορμη για να ενωθουν ανθρωποι απο ολο τον κοσμο, να θυμηθουν και να θυμησουν τα ουσιωδη πραγματα, τα αυτονοητα αγαθα της Δικαιοσυνης και της Ελευθεριας!

Ο Αλεξης δεν ειναι μαρτυρας, ουτε ηρωας...ειναι ενα παιδι που η τραγικη του μοιρα θελησε να τον κανει συμβολο. Ας ειναι συμβολο μιας καλυτερης μερας, μιας ανωτερης συνειδησης...ας μην αμαυρωσουμε κι εμεις τη μνημη του, σπαζοντας και καταστρεφοντας στο ονομα του, καταστρατηγωντας τα ιδια αγαθα της Ελευθεριας και της Δημοκρατιας που βγαινουμε να υπερασπιστουμε...ας μην καταφυγουμε στη βια, γιατι η βια μονο βια θα φερει...Ειναι πολλη η συσσωρευμενη οργη, αλλα το βλεπουμε πια καλα, οτι εχει ανοιξει ενας κυκλος αιματος που δεν πρεπει να συνεχιστει, πρεπει επιτελους να κλεισει! Γιατι ειναι κριμα...

Ας ενωσουμε λοιπον και παλι τις φωνες μας, σε μια ειρηνικη διαμαρτυρια, οπως θα ηθελε ο Αλεξης, οπως μας διδαξε η Μανα του με την αξιοπρεπεια της...

Κι οποιος δεν μπορει η δεν θελει να συμμετασχει στις κινητοποιησεις, ας αναψει ενα κερακι στη μνημη του...κι αλλο ενα για την ψυχη του δολοφονου του, που μπορεσε να τραβηξει οπλο και να σκοτωσει ενα παιδι...που θα μπορουσε να ειναι παιδι του...

Ενα πραγμα μονο ας μεινει χαραγμενο...ο Αλεξης δεν θα φυγει ποτε πραγματικα, αν τον κρατησουμε ζωντανο στην καρδια μας!

ΜΑ ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΟΣΠΑΝΤΩΝ ΑΥΤΗ Η ΕΛΛΗ;

Η Ελλη...μια γυναικα, Η γυναικα...Η Ελλη ειναι ολες οι γυναικες μαζι. Ειναι η μοιραια γυναικα, η ερωτικη, η δυναμικη, η ακαταμαχητη. Ειναι η γυναικουλα, η κατινα, η παραδομενη. Ειναι η αμετανοητη, η απειθαρχη, η προδοτρα και η προδομενη. Η Ελλη ειμαι εγω...κι εσυ κι εσυ κι εσυ, που διαβαζετε αυτες τις γραμμες. Ειναι ολα οσα ειμαστε και οσα θα θελαμε να ειμαστε αλλα δεν τολμαμε, η ακομα οσα δεν θα θελαμε ποτε να ειμαστε. Μα πανω απο ολα ειναι ενα πλασμα εντονο, που νιωθει, ερωτευεται, θυμωνει, απογοητευεται, αγαπαει και ζει με παθος!


Οι ιστοριες που γραφω στο ημερολογιο της Ελλης ειναι αληθινες. Καποιες ειναι δικες μου, μα τις περισσοτερες μου τις εχουν εκμυστηρευθει κατα καιρους αλλοι ανθρωποι...Ειναι ιστοριες αγαπης, ερωτα, φιλιας, οικογενειακα δραματα και καθημερινες ευτυχιες, που ομως δεν πιστευω πως τυχαια εφτασαν σε μενα. Ενιωσα πως δεν πρεπει να χαθουν και να ξεχαστουν, πως αντιθετα επρεπε να καταγραφουν και να μεινουν ανεγγιχτες, αναλλοιωτες στο χρονο...αλλωστε, πιστευω πως για αυτο λεμε μια ιστορια, επειδη ετσι της δινουμε ζωη, επειδη γινεται ενα κομματι της μνημης καποιου αλλου, του ακροατη...


Ετσι λοιπον, απλα ξεκινησα να τις γραφω. Προσπαθωντας να τις δω μεσα απο τα ματια εκεινων που της εζησαν, αβιαστα, αληθινα, απλα και προσωπικα, χωρις περιτυλιγματα και εξευγενισμους, οπως γραφει κανεις στον εαυτο του, στο ημερολογιο του. Τις γραφω οπως μου βγαινουν, αλλες σε πρωτο, αλλες σε δευτερο, αλλες σε τριτο προσωπο. Οπως κανουμε και στη ζωη...αλλες φορες ειμαστε ενα με τον εαυτο μας, αλλες φορες τον εχουμε απεναντι η διπλα και συζηταμε κι αλλες παλι βγαινουμε απο τον εαυτο μας και τον κοιταμε απο αποσταση.


Ετσι απλα, διαλεξα και τους πρωταγωνιστες μου. Την Ελλη και τον Ορεστη...τον αντρα εκεινο που κυριαρχει στην καρδια και τα ονειρα της...
Ακομα το εγχειρημα ειναι πολυ καινουργιο και δεν ξερω πως θα βγει. Η μονη μου σταθερα ειναι η Ελλη, ουτε καν ο Ορεστης. Ισως τις αφησω σαν αυτουσιες αυτοτελεις κι εντελως ασυνδετες μεταξυ τους ιστοριες, με τους ιδιους παντα πρωταγωνιστες. Ισως παλι, καταφερω με μικρες επεμβασεις να τις συνδεσω και να βγει τελικα μια και μοναδικη ιστορια, με συνεχεια και συναφεια, η ιστορια της Ελλης και του Ορεστη. Επειδη ομως καθετι που γραφω απο ενα σημειο και μετα αποκτα τη δικη του ζωη, οντοτητα ανεξαρτητη απο εμενα, που αντι να την κατευθυνω με κατευθυνει, θα το αφησω να φανει στην πορεια...και ποιος ξερει; Ειτε ετσι ειτε αλλιως, ισως καποτε να τις κανω βιβλιο...


Θα χαρω πολυ αν καποιος απο εσας θελει να δει τι μπορω να κανω με μια δικη του ιστορια, που δεν θελει να χαθει...ανωνυμα παντα, εννοειται!


Εν τω μεταξυ, δειτε εδω μια επιστολη ενος νεου ανθρωπου, που για αλλη μια φορα με κανει περηφανη για τα παιδια μας, αυτην τη γενια που τοσο αδικουμε!

Πεταλουδισια φιλια σας στελνω!
Καλο Σαββατοκυριακο!

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΕΛΛΗΣ

15/2/2006

Σημερα το πρωι ξυπνησα και βρηκα τον Ορεστη να κοιμαται στο πλαϊ μου. Ενιωθα την ανασα του, ακουγα τους χτυπους της καρδιας του...Μια εικονα τοσο οικεια, τοσο δικη μου...κι ομως χτες ημουν ετοιμη να την απαρνηθω για παντα...
Ακομα γυριζουν ολα μεσα στο μυαλο μου. Οι εικονες, οι λεξεις...Τα λογια του Ορεστη, οι φωνες εξω απο το μαγαζι...Χριστε μου, τι ρεζιλικι! Εγω να τον παρακαλαω να σταματησει κι αυτος να με τραβαει δυνατα και να ουρλιαζει "Πουτανα! Με ποσους πηδιεσαι πια;" και να τρεμει απο το θυμο του...
Εφυγα. Παρολο που ηταν σχεδον χαραματα, πηρα το αμαξι και πηγα μονη μου ως την παραλια. Ουτε και ξερω πως καταφερα να φτασω μεχρι εκει...μ' ενα τσιγαρο στο χερι και τα δακρυα να με τυφλωνουν...
Βγηκα και περπατησα στην παραλια, το μυαλο μου γυριζε με χιλιαδες στροφες...
Επρεπε να το περιμενω αυτο το ξεσπασμα. Ισως δεν επρεπε ποτε να ημουν τοσο ειλικρινης μαζι του...Ομως οχι! Δεν γινοταν να τον κοροϊδεψω...πως θα μπορουσα; Επρεπε να ξερει που παει να μπλεξει, επρεπε να ξερει οτι δεν ειχα ξεφυγει απο τη σχεση μου με το Μανο...Αληθεια, ποσα ακομα θα μου καταστρεψει αυτη η σχεση; Κι ειδικα τωρα...ειναι τοσο αδικο!
Ξεκαθαρα ηταν ολα στην αρχη! Απλα περναμε ομορφα...χωρις δεσμευσεις...χωρις αποκλειστικοτητες...χωρις πιεσεις...
Ημουν τοσο χαζη να το πιστευω αυτο...Τιποτα δεν ειναι ξεκαθαρο στο ερωτα, τιποτα! Ποσα βραδια περασα κλαιγοντας στην αγκαλια του για το Μανο! Με ποσους αντρες πηγα στην αρχη της ιστοριας μας...ουτε και θυμαμαι! Μονο πως δεν ενιωθα τιποτα θυμαμαι, καπου να ακουμπησω τον πονο μου, καπου να βυθισω τη σιωπη μου...τι ηλιθια! Να ξοδευομαι απο δω κι απο κει και να μη βλεπω πως ελιωνες ματια μου, ελιωνες και δεν μιλουσες! Μα σ' ερωτευτηκα Ορεστη! Και μηνες τωρα ειμαι δικια σου...ψυχη και σωμα...
Γιατι επρεπε τωρα να γινει αυτο; Γιατι τωρα να βρει τα γραμματα, τα μηνυματα, γιατι να ψαξει τωρα, γιατι; Πρεπει να πονεσε πολυ αυτο...πολυ...
Περπατουσα ωρες στην παραλια, εκει με βρηκε το χαραμα, με ενα βουνο αποτσιγαρα διπλα μου και μια αποφαση...ολα τελειωσαν...το καλυτερο και για τους δυο...τωρα πια ηταν αργα να το ξαναδουμε, να το συζητησουμε...
Ο Ορεστης ποναει πολυ...ποτε δε θα με συγχωρεσει, ποτε δεν θα με καταλαβει, ποτε...ακομα κι αν προσπαθουσε, αυτο το αγκαθι θα μας ετρωγε σιγα σιγα...οχι, πρεπει να τελειωσουμε τωρα...
Σιγα! Στο κατω κατω, εγω ξεπερασα το Μανο...ποσο δυσκολο θα ειναι να ξεπερασω τον Ορεστη; Εδιωχνα τη φωνη μεσα μου που ελεγε "μα Ελλη, χαρη στον Ορεστη ξεπερασες το Μανο, χαρη στον Ορεστη δεν κατεληξες στο τρελλαδικο", της ελεγα να σκασει...Αλλωστε, ο Ορεστης δεν ηξερε τιποτα, δεν του ειχα πει ποτε πως νιωθω, θα του ειναι πιο ευκολο να χωρισουμε παρα να με πιστεψει...Αλλωστε κι εγω, πως να τον συγχωρησω; Με εξευτελισε, δεν μου εδωσε καν την ευκαιρια να του εξηγησω, να του πω την αληθεια, να απολογηθω για λαθη που ουτως η αλλως ανηκαν στο παρελθον, που πανω κατω τα ηξερε...Με κοιταξε με τοσο μισος, τοση απεχθεια! Οχι, δεν γινεται να ειμαστε μαζι...κι εγω ειμαι τοσο κουρασμενη...
Αυριο...αυριο θα του στειλω μηνυμα...τωρα δεν εχω κουραγιο...πρεπει να παω σπιτι...να κοιμηθω...να ησυχασω...
Οδηγησα πολυ αργα, εφτασα στο σπιτι και μετα δεν θυμαμαι τιποτα, απολυτως τιποτα. Καπως βρεθηκα με το νυχτικο μου στο κρεβατι μου, βρηκα διπλα μου ενα ποτηρι κρασι κι ενα κουτι ηρεμηστικα...μαλλον ειχα τη λογικη να μην τα συνδυασω, γιατι το κρασι ηταν αθικτο..ετσι μου φανηκε...Ξυπνησα απο τον επιμονο θορυβο του κουδουνιου, απο τα δυνατα χτυπηματα στην πορτα. Μεσα στο ληθαργο νομιζω πως ξεχωρισα τη φωνη του Ορεστη. "Ανοιξε! Ελλη, ξερω οτι εισαι μεσα, ανοιξε μου", ξανα και ξανα...μου φανηκε ακομα πως τον ακουσα να λεει συγνωμη. Κοιταξα το ρολοϊ μου, ηταν η ωρα 8 το απογευμα, κοιμομουν πανω απο 12 ωρες! Εσυρα τα βηματα μου ως την πορτα, χωρις ουσιαστικη συναισθηση του τι κανω, που ειμαι, τι εχει συμβει...
Ο Ορεστης μπηκε μεσα σαν το σιφουνα, με ματια κοκκινα. Με τραβηξε δυνατα, μου ελεγε οτι ανησυχησε, με φιλουσε στα μαλλια, στα μαγουλα, στα χερια, ψιθυριζε "συγνωμη"...εγω δεν μιλησα, απλα τον κοιτουσα χωρις καν να τον βλεπω, με τρανταζε "Ελλη μιλα μου, σε παρακαλω, πες κατι!" Το μονο που καταφερα να ψελισω ηταν "τελειωσαμε"...
Τοτε, εγινε αυτο που δεν περιμενα ποτε οτι θα γινοταν...απλα εσπασε...λυγισε...το σωμα του εγινε ενα βαριδι στη θαλασσα, επεσε στα γονατα, κρατουσε το προσωπο του με τα χερια του κι εκλαιγε με λυγμους....ελεγε συνεχως "συγχωρεσε με, δεν τα εννοουσα, συγχωρεσε με"...και τοτε ξυπνησα...σαν απο υπνο χρονων! Επεσα κατω, του χαϊδεψα τα μαλλια, τον αγκαλιασα, τον αφησα να κλαψει, κλαψαμε μαζι, τον παρηγορουσα "σωπα μωρο μου, εδω ειμαι, σωπα"...Βρεθηκαμε να φιλιομαστε, να κανουμε ερωτα εκει, στο πατωμα κι ομως...ηταν ο,τι πιο ρομαντικο εχω κανει ποτε, ο,τι πιο αυθεντικο, ποτε δεν ειχα νιωσει ξανα τοσο εντονα, ουτε με τον Ορεστη, ουτε καν με το Μανο. Ενιωσα να ρουφαω τη ζωη απο το σωμα του, καναμε ερωτα ξανα και ξανα κι οπως ειχα παραδοθει στην αγκαλια του, τολμησα να του το πω "Σ' αγαπω"! Εκεινη τη στιγμη το ηξερα καλα, πως τιποτα δεν τελειωσε μεταξυ μας. Αντιθετως, ολα τωρα αρχιζουν...