ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΕ 4 ΠΡΑΞΕΙΣ- Η ΓΙΟΡΤΗ

 Για τη Χριστουγεννιάτικη ιδέα του Γιάννη μας!

                                          "Τα Χριστούγεννα των Ονείρων μου"

Τα παιδιά ξυπνάνε. Το σπίτι μυρίζει ζεστή σοκολάτα. Τα αγουροξυπνημένα προσωπάκια τους, κόκκινα ακόμα από τον ύπνο. Ποδοβολητά από μικρά πατουσάκια στο πάτωμα. Τρέχουν στο σαλόνι. Είμαστε εκεί. Τα φώτα του δέντρου αναμμένα. Ο Δημήτρης πηδάει στην αγκαλιά σου και ανεβαίνει στους ώμους σου. Η Νεφέλη κουρνιάζει στα πόδια μου με το κεφαλάκι της στο στήθος μου. Ο Ηλίας μπουσουλάει ως το σκυλί γελώντας. Τους δίνουμε τα δώρα τους. Το χαλί μοιάζει με πολύχρωμο παζλ από χαρτί περιτυλίγματος και κορδέλες. Ένα κουτί lego για το Δημήτρη, πινέλα-μπογιές-καμβάδες για τη Νεφέλη, μια κουδουνίστρα και μια μπάλα για τον Ηλία.

Περνάς γύρω από τους ώμους μου ένα ζεστό σάλι. Σου χαρίζω το βιβλίο που περίμενες τόσο καιρό να βγει. Τα παιδιά παίζουν στο χαλί, η βαθιά φωνή του Nat King Cole μας εύχεται καλά Χριστούγεννα κι εγώ γέρνω πάνω στον ώμο σου, αναπνέω τη μυρωδιά σου και θαυμάζω τη ζωή που με τόση αγάπη χτίσαμε μαζί. 

-Καλά Χριστούγεννα, αγάπη μου, μου ψιθυρίζεις με ένα γλυκό φιλί στα μαλλιά μου.

-Ω, ναι καρδιά μου! Ναι, είναι!

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΕ 4 ΠΡΑΞΕΙΣ- ΤΟ ΘΑΥΜΑ

 Για το όμορφο Χριστουγεννιάτικο δρώμενο του Γιάννη μας.

Θεός που ήρθε στη γη ένα βράδυ

Αστέρι που φώτισε το δρόμο μας στα χνάρια Του

Υπομονή να βρουμε τη φάτνη που Τον φιλοξενεί

Μαγεία η φύση που Τον προσκυνά

Αγάπη, ο λόγος Του κι η ύπαρξη Του.

Ας μην. ξεχνάμε ποτέ πως ήρθε κοντά μας για να μας θυμίσει πως η αγάπη αξίζει κάθε θυσία.

Ας θυμόμαστε πως κάθε μέρα που περνάει, κάθε νέα ευκαιρία που μας δίνεται, είναι ένα μικρό ή και μεγάλο θαύμα.

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΕ 4 ΠΡΑΞΕΙΣ- Η ΠΡΟΣΜΟΝΗ

 Καλησπέρα σε όλους τους φίλους. Στη δεύτερη φάση του διαδικτυακού δρώμενου "Χριστούγεννα σε 4 πράξεις" μιλάμε για την προσμονή.

Το τζάκι έκαιγε από το πρωί. Τα χριστουγεννιάτικα τραγούδια γέμιζαν το σπίτι και οι μυρωδιές είχαν απλωθεί σα μια κουβέρτα θαλπωρής από την κουζίνα μέχρι τη μικρή αυλή. Η Μαρίνα κι ο Γιώργος φούρνιζαν από την προηγούμενη μέρα. Μελομακάρονα και κουραμπιέδες, χοιρινό με σέλινο, γαλοπούλα με αποξηραμένα δαμάσκηνα και βερίκοκα, ριζότο μανιταριών με κάστανα, κοτόπουλο με πατάτες στο φούρνο, σουφλέ. Και τι δεν είχαν ετοιμάσει! 

Τώρα το τραπέζι ήταν σχεδόν έτοιμο. Το σπίτι διακοσμημένο από άκρη σε άκρη. Τα δίδυμα, ο Στέφανος και η Χαρά έπαιζαν στο χαλί, ενώ η Μαρίνα με το Γιώργο χόρευαν και γελούσαν σα μικρά παιδιά. Ήταν τεράστιος ο ενθουσιασμός και η προσμονή τους. 

Πέντε ολόκληρα χρόνια είχαν περάσει από την τελευταία φορά που ήταν όλοι μαζί. Από εκείνη τη δύσκολη στιγμή, που αναγκάστηκαν να διαλέξουν: τον τόπο τους και την οικογένεια τους ή την πιθανότητα για μια καλύτερη ζωή; Η απόφαση ήταν πολύ δύσκολη για όλους, μα στην πραγματικότητα μονόδρομος. Η ευκαιρία ήταν πολύ μεγάλη για να την αφήσουν να γλιστρήσει από τα χέρια τους. Δεν ήταν μόνο που η εταιρεία τους παρείχε πολύ καλές αποδοχές και υψηλές θέσεις, ήταν που ο Καναδάς παρείχε ένα εκπαιδευτικό σύστημα και μια ποιότητα ζωής για τα παιδιά, που στην πατρίδα τους ούτε να τα ονειρευτούν δεν τολμούσαν. 

Ο Γιώργος έφυγε για το αεροδρόμιο. Η Μαρίνα έμεινε πίσω με τα παιδιά. Πέντε χρόνια μάζευαν χρήματα για να κάνουν στους γονείς και τα αδέρφια τους αυτό το δώρο. Επτά εισιτήρια μετ' επιστροφής. Κόστισαν μια μικρή περιουσία, αλλά χαλάλι τους. Θα έκαναν επιτέλους Χριστούγεννα όπως παλιά. Θα έμεναν μαζί τους μία ολόκληρη εβδομάδα, ευτυχώς το σπίτι τους ήταν αρκετά ευρύχωρο για όλους. Η προσμονή μεγάλωνε όσο η αναμονή διαρκούσε. 

Μα να! Ακούστηκε επιτέλους η γκαραζόπορτα να ανοίγει. Το αυτοκίνητο του Γιώργου κι ένα ακόμα που είχαν νοικιάσει για αυτές τις ημέρες σταμάτησαν στην αυλή. Η Μαρίνα έτρεξε όλο χαρά να τους προϋπαντήσει. Από πίσω κι ο Στέφανος με τη Χαρά. Δευτερόλεπτα αργότερα, το σπιτικό τους είχε γεμίσει χαρούμενες φωνές, γέλια, αγκαλιές και δάκρυα ευτυχίας. Είχε γεμίσει με αγάπη! Ο Γιώργος αγκάλιασε με τρυφερότητα τη γυναίκα του. Όλα στον κόσμο αυτή τη στιγμή ήταν όπως έπρεπε να είναι. Και αυτό ήταν Χριστούγεννα!

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΕ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΠΡΑΞΕΙΣ - Η ΑΝΑΜΝΗΣΗ

Καλησπέρα διαδικτυακοί μου φίλοι! Το πόσο σας ευχαριστώ που κάθε τόσο με ένα δρώμενο με κινητοποιείτε να ξεσκονίσω το μπλογκοσπιτάκι μου δε λέγεται! Νομίζω αν δεν υπήρχαν τα δρώμενά μας, θα είχε πιάσει όχι αράχνες, αλλά κατσαρίδες, φίδια και ποντίκια από την εγκατάλειψη!

Σήμερα έρχομαι για το δρώμενο του Γιάννη μας, με τέσσερις αναρτήσεις για τα Χριστούγεννα.

ΠΡΑΞΗ 1η - Η ΑΝΑΜΝΗΣΗ

Ήταν πάντα όμορφα τα παιδικά μου Χριστούγεννα. Ήταν γεμάτα γλυκά, κεράσματα, επισκέψεις σε συγγενείς, δώρα, τραπέζια. Είχαν μια μαγική προσμονή. Τα πρωινά γεμάτα όμορφα παιδικά προγράμματα στην τηλεόραση και χουζούρεμα κάτω από τις κουβέρτες. Το στόλισμα του δέντρου, τα μελομακάρονα κι οι κουραμπιέδες, τα σοκολατάκια με τη γέμιση λικέρ. Το κλείσιμο του γενικού πάνω στην αλλαγή του χρόνου για να μπει ο Άγιος Βασίλης κρυφά να αφήσει το δώρο. Και πώς πάντα ρε φίλε ο πατέρας μου τα κατάφερνε να σβήσει ο ίδιος το γενικό και σε λιγότερο από ένα λεπτό να έχει βρει το δώρο μου, να το έχει βάλει κάτω από το δέντρο και να έχει επιστρέψει να ανάψει το γενικό! Αυτό ήταν ένα θαύμα από μόνο του! 

Σήμερα θα σας μιλήσω για κάτι πολύ προσωπικό. Ο πατέρας μου κάποια στιγμή έχασε τη δουλειά του και αποφάσισε να ανοίξει μια επιχείρηση δικιά του. Δεν πήγε καθόλου καλά, άλλο να δουλεύεις σαν εμπορικός αντιπρόσωπος και άλλο να έχεις ο ίδιος εμπορική δραστηριότητα, με  όλες τις δυσκολίες και τις υποχρεώσεις που αυτό φέρνει. Βυθίστηκε στα χρέη. Ακάλυπτες επιταγές, αστυνομίες, δικαστήρια, δανεικά... Άγχος, στεναχώρια, γκρίνια, καυγάδες. Ήμουν αρκετά μεγάλη ώστε να καταλαβαίνω ακριβώς τι γινόταν. Η ηρωίδα μάνα μου φρόντισε τα πάντα. Αν και ήταν ξεκάθαρο πως υπήρχε τεράστιο οικονομικό πρόβλημα, δούλευε όλη μέρα κυριολεκτικά για να μη μας λείπει τίποτα. Και κάθε Χριστούγεννα, πέρα από τα δικά μας δώρα, φρόντιζε πάντα να παίρνει δώρα και για τα παιδάκια μιας γειτόνισσας από την Αλβανία, που είχε έρθει τότε πρόσφατα στην Ελλάδα και δεν είχε βοήθεια, καθάριζε σπίτια για να ζήσει και δεν ήταν και πολύ αποδεκτή , όπως πολλοί μετανάστες τότε. Και κάπως έτσι, χωρίς πολλά λόγια μάθαμε ότι πλούσιος δεν είναι αυτός που έχει, αλλά αυτός που δίνει.

Θυμάμαι μια χρονιά, έχοντας καταλάβει πλέον ότι τα δώρα του Αγίου Βασίλη τα έφερναν οι γονείς, ήθελα να ζητήσω από τον πατέρα μου ένα δώρο έκπληξη που να είναι κάτω από το δέντρο από εκείνον προσωπικά. Αλλά τι να του ζητήσω, που ήταν κυριολεκτικά άφραγκος; Σκέφτηκα και σκέφτηκα και του είπα "Μπαμπά, θέλω να βρω μια έκπληξη από σένα κάτω από το δέντρο. Ό,τι πιο φτηνό μπορείς να φανταστείς, ας είναι μια πλαστική μπάλα, ένα μολύβι, οτιδήποτε, αρκεί να είναι από εσένα και να είναι έκπληξη".

Προσπάθησε ο καημένος. Πήγε πήρε μια πλαστική ρουλέτα, από αυτές τις μικρές που πουλάνε συχνά στα παζάρια ή τις λαϊκές, που θα στοίχιζε τότε περίπου 100 δραχμές (ναι τόσο παλιά, είμαι θείτσα νταξ;). Την τύλιξε λοιπόν σε ένα περιτύλιγμα και την έβαλε κάτω από το δέντρο. Έλα όμως που δεν ήξερε να τυλίγει και έτσι έκανε μπαμ από το περίγραμμα τι υπήρχε μέσα; Έτσι και χρήματα ξόδεψε και τελικά εγώ δεν πήρα την έκπληξη που ήθελα. Φυσικά, δεν του είπα ποτέ ότι ήξερα μέρες πριν τι μου είχε πάρει και όταν μου το έδωσε έκανα την έκπληκτη και ανήξερη. Και πραγματικά, αυτή τη μικρή ρουλέτα την είχα χρόνια ολόκληρα και γέμιζα πολλές φορές ώρες μοναχικές που δεν είχα τι να κάνω. Κι είχε πάντα ιδιαίτερη αξία για εμένα.

Όσο το σκέφτομαι, τόσο μου έρχονται κι άλλες αναμνήσεις στο μυαλό και όσο μεγαλώνω τόσο πιο πολύτιμες τις νιώθω και λυπάμαι που η καθημερινότητα κι ο διαρκής αγώνας μας εμποδίζει να δώσουμε τις ίδιες στα παιδιά μας, αλλά έστω ας το προσπαθούμε!

Πεταλουδένια φιλιά σε όλους!