24 DAYS' CHALLENGE # 24: ΩΜΕΓΑ

Ποτε δεν το συμπαθησα αυτο το γραμμα. Παντα για μενα συμβολιζε το τελευταιο, το τελειωτικο, το τελος. Ω-μεγα...
Μεγαλες πραξεις, μεγαλες κουβεντες, μεγαλα εμποδια, μεγαλες αποφασεις, μεγαλοι πειρασμοι, μεγαλα λαθη... κι εκεινο το ωμεγα παντα εκει ετοιμο να σφυριξει τη ληξη.
Ομως, εγω αγαπουσα παντα περισσοτερο το ο-μικρον. Το μικρο τοσοδουλι κυκλακι, συμβολο της αιωνιοτητας, του αεναου. Του κυκλου που κανει η ζωη μας, τα βηματα μας, που μας οδηγουν στους ιδιους δρομους, στα ιδια στενακια που πατησαμε χιλιαδες φορες κι ας πληγωθηκαμε.
Κι ειναι επειτα και οι μεγαλες ιδεες. Οι μεγαλοι σκοποι. Ποσο τους θαυμαζω! Ποσο τα συμμεριζομαι ολα αυτα, ποσο θα ηθελα να τα υπηρετησω! Ελα ομως που εγω ειμαι μαλλον φτιαγμενη για τα μικρα.
Για μικρα καθημερινα επιτευγματα, για μικρες κουβεντες και σταρατες,για μικρες μαχες που κρινουν μεγαλους πολεμους. Ειμαι φτιαγμενη να κρατω το χερι σε μικρους ανθρωπους, της διπλανης πορτας, αληθινους, με ελαττωματα και ολα τα χρωματα, ανθρωπους με μικρα ονειρα και μεγαλη καρδια. Ειμαι φτιαγμενη να κανω μικρα βηματακια, αλματα οχι. Να ζω μικρες στιγμες ευδαιμονιας και να τις ρουφαω.
Και τα συναισθηματα; Ναι, εκει ναι, τα θελω μεγαλα. Τα θελω τεραστια. Δυνατα και εντονα. Θελω να αγαπαω δυνατα, να κλαιω δυνατα, να γελαω δυνατα, να ποναω δυνατα, να ελπιζω δυνατα. Μα δεν θελω να τελειωνουν, θελω να τα κλεισω σε μικρους μικρους κυκλους, οχι ανοικτα μεγαλα ω-μεγα, μα μικρα κυκλικα ο-μικρον. Να τα αγκαλιαζουν, να τα προστατευουν κι αυτα να βρισκουν χωρο και τροπο να εκφραστουν, να καταλαγιασουν, να σωπασουν και να περιμενουν υπομονετικα τη σειρα τους, ωσπου ο κυκλος και παλι να διαγραφει απο την αρχη.

Η αναρτηση αποτελει μερος της συμμετοχης μου στο παιχνιδι 24 days' challenge του blog myStick land και συμμετεχουν τα εξης ιστολογια:

confusedmindblog

mytripssonblog

everydayhappyhome

mystickland

Η ζωή είναι ωραία

Μια αναπνοή  

Butterfly's world 

24 DAYS' CHALLENGE # 23: ΨΑΘΑ

Θυμαμαι κατι καλοκαιρια. Απο αυτα που κρατουσαν 3 ολοκληρους μηνες. Θυμαμαι τη μυρωδια τους. Αυτην της αλμυρας, ανακατεμενης με λιγη παιδικη αθωοτητα, ενα ματσο ονειρα και με αμυγδαλο απο τον κορφο της μανας μου. Θυμαμαι πως περιμενα τις Κυριακες. Καθε μα καθε Κυριακη. Ενα τσουρμο ολακερο. Τρεις οικογενειες, τρια αυτοκινητα. Τουλαχιστον... Η μαμα μου, ο μπαμπας μου, η αδερφη μου κι εγω. Οι θειοι μου και τα ξαδερφια μου στα αλλα δυο. Συχνα πυκνα και καποιοι φιλοι. (Γιατι μου φαινεται οτι οι οικογενειες ηταν τοτε πιο δεμενες;) Εξορμηση στη θαλασσα. Ψυγειακι παντα με ολα τα απαραιτητα. Ομπρελα δικη μας. Και ψαθες. Που η καθεμια ειχε στο τελειωμα αλλο χρωμα. Πρασινο, γαλαζιο, φουξια. Η φουξια ειδικα ηταν το μηλο της εριδας.
Ξεκινουσαμε πρωι. Σιγουρα οχι μετα τις 9μιση. Σπανια πηγαιναμε δυο φορες στο ιδιο μερος. Η διαδρομη ποικιλε απο μια ωρα εως και τρεις. Αλλα δεν μας ενοιαζε. Τραγουδια στο αυτοκινητο, σε οποιο αυτοκινητο ειχε μαζεψει τα πιτσιρικια. Συνηθως, στο δικο μας ημασταν εγω κι η συνομιληκη σχεδον ξαδερφη μου, ενω η αδερφη μου με την αλλη μου ξαδερφη και τον ξαδερφο μου που ηταν οι ηλικιες τους πιο κοντα πηγαιναν με εναν θειο μου. Παιχνιδια, διαβασμα κομικς. Και καμια φορα φωνες και καβγαδες. Για το παιχνιδι που χαθηκε, για το κομικς που θελαμε κι οι δυο. Η για κατι ασχετο. Κι ειχαν τοση γλυκα αυτοι οι καβγαδες! Τοση ανεμελια!
Υστερα φταναμε. Γελια, φωνες, να κατεβασουμε τα πραγματα, να στηθουν οι ομπρελες και να στερεωθουν με κατι βαρυ, μην τις σηκωσει ο αερας. Επειτα, βουτιες ατελειωτες. Μεναμε στη θαλασσα μεχρι να γινουμε μπλε! Ετρεμαν τα χερια και τα δοντια, αλλα εμεις εκει! Τοτε δεν ηταν ακομα της μοδας ουτε οι ρακετες ουτε τα beach volley ουτε καν τα beach bar. Το πολυ πολυ να ειχαμε καμια μπαλα να παιξουμε μεσα στη θαλασσα. Κι ομως... η ωρα περναγε τοσο μα τοσο γρηγορα. Κι αρχιζε η πρωτη πεινα. Απο το σπιτι φευγαμε νηστικοι. Ρητη απαγορευση του πατερα μου να εχουμε φαει το ο,τιδηποτε περα απο ενα ποτηρι γαλα πριν μπουμε στη θαλασσα. Το ψυγειακι εφοδιασμενο πληρως. Νερα, χυμοι, φρουτα. Αχ αυτα τα φρουτα! Το ροδακινο να μοσχομυριζει, να σταζουν τα ζουμια πανω στην ψαθα! Με το φουξια τελειωμα. Η το πρασινο, η το γαλαζιο. Καπελο, αντηλιακο και ηλιοθεραπεια. Χωρις φοβο απεναντι σε εναν ηλιο εχθρικο. Τοτε ηταν ακομα ολα αυτα στην αρχη τους, ο ηλιος ακομα συμβολιζε την υγεια και το μαυρισμα ηταν η επιδειξη οτι ειχες κανει τελειες διακοπες! Και χαζεμα. Ατελειωτο χαζεμα πανω στην ψαθα, με το βλεμμα να χανεται μεσα στο γαλαζιο, με την αισθηση της ζεστασιας και της ασφαλειας, με χιλιες δυο σκεψεις και νεανικες ευχες, επιθυμιες να συντροφευουν αυτο το χαζολογημα. Πηγαδακια μικρα, οπου μοιραζομασταν μικρα η μεγαλα (η εστω για το παιδικο μυαλο μας μεγαλα) μυστικα και νομιζαμε -αφελως- οτι οι μεγαλοι δεν ακουγαν! Πολλες φορες η ψαθα υποδεχοταν καποιο κρυφο δακρυ για εναν πλατωνικο ερωτα χωρις ανταποκριση. Αλλες φορες παλι γινοταν ο φιλοξενος τοπος για εναν υπνακο υπο τον ηχο του κυματος. Μα τω Θεω, οσων χρονων ειμαι καλυτερο νανουρισμα δεν εχω ακουσει!
Νωρις το απογευμα μαζευαμε τα πραγματα και ξεκινουσαμε, χορτασμενοι οσο γινεται απο θαλασσα και ηλιο, για την κοντινοτερη ταβερνα. Φαγητο, μπυρα η κρασι για τους μεγαλους, πορτοκαλαδα μπλε για τα παιδια. Αργοτερα στην εφηβεια, ολο και μας επετρεπαν μια τζουριτσα κρασακι η μπυριτσα. τι ικανοποιηση! Εισαγωγη στον κοσμο των μεγαλων! Καυχημα για το Σεπτεμβρη στο σχολειο.
Μετα το φαγητο, ξεκινουσαμε για την επιστροφη. Απαραιτητως σταση για καφεδακι καπου στα μισα. Κατα προτιμηση σε μερος με αλανα η παραλια για να πιουν οι γονεις τα καφεδακια τους ησυχοι κι εμεις να ξεσαλωσουμε λιιιιγο ακομα.
Τελος, εξαντλημενοι, μα απολυτα ικανοποιημενοι, μπαιναμε ξανα στα αυτοκινητα, καθενας στο δικο του αυτη τη φορα, γιατι καποια στιγμη θα χωριζαν οι πορειες μας. Αν και, συχνα πυκνα, μας εκαναν το χατηρι να ταξιδεψουμε με την ιδια παρεα οπως το πρωι και να κανουμε μια σταση... ανταλλαγης πληθυσμου... λιγο πριν φτασουμε.
Σχεδον παντα πεφταμε σε κινηση. Κι οταν τελικα φταναμε κοντα στο σπιτι, τραγουδουσαμε ενα παιδικο (μαλλον) τραγουδακι η ισως αυτοσχεδιο της μαμας μου. Να δεις πως πηγαινε... "φτασαμε φτασαμε τα φασολια βρασαμε"... πιο κατω δεν θυμαμαι...
Θυμαμαι κατι καλοκαιρια γεματα ανεμελια! Γεματα ξεγνοιασια! Γεματα απο την ορμη της παιδικης και εφηβικης ηλικιας. Μακρυα απο αγχος και ρουτινα. Φροντιζαν αλλωστε για αυτο οι γονεις μας. Γεματα ομως με αγαπημενες αναμνησεις και σπανιες στιγμες. Τα θυμαμαι... και μου λειπουν, μου λειπουν πολυ! Και φοβαμαι... φοβαμαι πως η καθημερινοτα, ο σημερινος αγωνας για την επιβιωση, η τεραστια ελλειψη χρηματων, η κουραση... μηπως ολα αυτα δεν με αφησουν να δωρισω στο γιο μου, στα παιδια μου τετοιες αναμνησεις... Φοβαμαι μηπως δεν χρωματισω τα καλοκαιρια του με ηλιολουστες μερες και ηρεμες θαλασσες...
Και δεν ξερω που εχω βαλει κι αυτη την ψαθα...Με το φουξια τελειωμα...


 Η αναρτηση αποτελει μερος της συμμετοχης μου στο παιχνιδι 24 days' challenge του blog myStick land και συμμετεχουν τα εξης ιστολογια:

confusedmindblog

mytripssonblog

everydayhappyhome

mystickland

Η ζωή είναι ωραία

Μια αναπνοή  

Butterfly's world 

24 DAYS' CHALLENGE # 22: ΧΑΡΜΟΛΥΠΗ

Ηταν ενα απο εκεινα τα μουντα πρωινα, που ολοι τρεχουμε βιαστικα να παμε στη δουλεια μας. Τοσο βιαστικα που ειναι σαν να προσπερναμε τη ζωη. Λιγο καφε, μια τελευταια ματια στον καθρεφτη, διορθωση στο μακιγιαζ κι ετοιμη. Η εικονα περιποιημενη. Και στημενη. Στην πραγματικοτητα ηθελα μονο να ξαναβαλω τις πιτζαμες μου και να ξαναχωθω στο κρεβατι, αγκαλια με το μικρο μου αγορακι. Και τον πατερα του. Στη σκεψη του αντρα μου χαμογελασα και χαϊδεψα ασυναισθητα τη μικρη αλυσιδα με τον φτερωτο θεο που στολιζε το λαιμο μου. Κοσμημα φτηνο, ασημενιο, που ομως ειχε για μενα τεραστια αξια. Ηταν το πρωτο του δωρο, οταν κλειναμε ενα μηνα σχεσης. Δεκα χρονια μετα, φοραω ακομα τον Ερωτα, για να θυμαμαι ποσο δυνατα ερωτευτηκαμε και να προσπαθω για εμας οσο περισσοτερο μπορω.
Εκλεισα πισω μου την πορτα και ξεκινησα. Καθως κατεβαινα απο το λεωφορειο για να μπω στο σταθμο του ηλεκτρικου, ακουσα μια λεπτη φωνουλα διπλα μου. "Δωσε κατι κυρια, να φαω κυρια". Δεν εστρεψα το βλεμμα, προχωρησα. Ενα λεπτο αργοτερα, την προσοχη μου τραβηξαν οι φωνες.

-Δεν ντρεπεσαι βρωμοκοριτσο!
-Αφηστε με, σας παρακαλω. Κυρια, κυρια σας παρακαλω!

Στην αρχη δεν το καταλαβα, αλλα το "κυρια" απευθυνοταν σε μενα. Πλησιασα. Ειχε μαζευτει κι αλλος κοσμος. Ενας αντρας μεσης ηλικιας, με γκριζα μαλλια και σκουφο, κρατουσε δυνατα απο το μπρατσο ενα κοριτσακι. Το ιδιο κοριτσακι που μου ειχε ζητησει χρηματα πριν λιγο. Θα 'ταν δεν θα 'ταν 8 χρονων. Αυτη εκλαιγε με λυγμους και πασχιζε να ξεφυγει. Ματαια ομως. Ο αντρας την ειχε αρπαξει για τα καλα και της φωναζε.
-Κλεφτρα!
-Δεν ειμαι κλεφτρα! Κυρια, κυρια! ειπε παλι.
Ειχα σαστισει, δεν ηξερα δεν καταλαβαινα γιατι αυτο το πλασματακι, με τα μακρυα ξανθα μαλλια πιασμενα αλογοουρα και τα βρωμικα ρουχα με φωναζε με τοση επιμονη. Και τοτε το ειδα να γυαλιζει αναμεσα στα μικροσκοπικα της δαχτυλα. Εφερα μηχανικα το χερι στο λαιμο μου. Ελειπε. Τοτε, το μικρο κοριτσι καταφερε να ξεφυγει κι ο αντρας την τραβηξε δυνατα απο τα μαλλια.
-Σταματα! Τι κανεις! του φωναξα
-Για μιλα, για πες στην κυρια τι εκανες βρωμοπαιδο.
-Κυρια...εγω...εσεις...να...δεν ειμαι κλεφτρα.... Τα ματια της ετρεχαν ποταμι.
-Αφηστε την σας παρακαλω.
Ο αντρας με κοιταξε απορημενος. Κρατουσε ακομα την κοτσιδα της στα χερια του. Ενιωσα μεσα μου την οργη να φουντωνει.
-ΑΦΗΣΕ ΤΗΝ! ουρλιαξα. Πως την τραβας ετσι! Δεν βλεπεις οτι ειναι παιδι!
-Χα! Ναι, να τη λυπηθουμε κιολας!
-Λοιπον, θα την αναλαβω εγω τωρα, ενταξει; Ευχαριστω για τον κοπο, αλλα δεν χρειαζομαι αλλη βοηθεια.
-Κατι τετοιες σαν εσενα χαλανε τον κοσμο. Εγω φταιω που πηγα να βοηθησω.
Φυσικα, δεν εκανα τον κοπο να απαντησω. Ελευθερωσε επιτελους το παιδι, φροντιζοντας πρωτα να ριξει επανω της το πιο επιτιμητικο του βλεμμα. Ημουν σιγουρη πως η μικρη θα το εβαζε στα ποδια. Με διεψευσε.
-Ευχαριστω.
-Εισαι καλα; τη ρωτησα και την επιασα απο το χερακι της που ετρεμε. Εγνεψε καταφατικα, αλλα τα ματακια της ακομα δεν ειχαν στερεψει.
-Τι συνεβη θα μου πεις; Πως βρεθηκε στα χερια σου το κολιε μου;
-Κυρια, δεν ειμαι κλεφτρα! Αληθεια σας λεω!
-Σσσσς...σωπα...εγω δεν σε κατηγορησα για κατι. Περιμενω να μου πεις.
-Να, την ωρα που περνουσατε απο μπροστα μου, σας επεσε. Εγω το μαζεψα και σηκωθηκα να σας το δωσω. Και τοτε...
Παλι κλαματα, με λυγμους αυτη τη φορα. Δεν αντεξα, την αγκαλιασα σφιχτα. Δε με ενοιαζε ουτε η βρωμια στα ρουχα της, ουτε ο κοσμος που περνουσε και μας εβλεπε ουτε τιποτα αλλο. Με ενοιαζε μονο η τραυματισμενη ψυχη ενος αγγελου που μολις την ειχε αφησει στα ποδια μου. Με αγκαλιασε με ολη της τη δυναμη! Ποσο αναγκη το ειχαμε και οι δυο. Της χαϊδεψα το κεφαλι και την πηρα μαλακα να καθισουμε σε ενα πεζουλι. Μολις ηρεμησε λιγακι τη ρωτησα το ονομα της.
-Ευα.
-Ποσων χρονων εισαι Ευα;
-Εννιά.
-Σχολειο πας;
Δαγκωθηκε και χαμηλωσε το βλεμμα.
-Ξερετε, κυρια, εγω δεν μπορω να παω στο σχολειο.
-Γιατι δεν μπορεις;
-Να, ο μπαμπας και η μαμα μου δεν με αφηνουν. Πρεπει να βγαλω μου λενε χρηματα για να μπορεσουμε να ζησουμε. Ισως να εχουν και δικιο. Ηδη με το ζορι τρωμε...
Σφιχτηκε η ψυχη μου. Δεν ηξερα τι να της πω. Απο τη μια ηθελα να πνιξω αυτους τους γονεις, που με τοση ευκολια εβγαζαν το παιδι τους στη ζητιανια, μεσα στο δρομο, μεσα σε τοσους κινδυνους για να τους βγαλει λεφτα! Απο την αλλη, ποια ημουν εγω για να τους κρινω; Αν ηταν αληθεια κι οντως δεν ειχαν να φανε; Τι ηταν προτιμοτερο για την Ευα, να πηγαινει σχολειο η να τρωει;
Απο τις σκεψεις μου με εβγαλε η γλυκεια της φωνουλα.
-Να, κυρια, παρτε το ασημικο σας. Τοση ωρα το κρατουσε στο χερακι της. Τωρα, το ειχε απλωσει προς το μερος μου, αλλα τα ματια της ηταν καρφωμενα πανω του.
-Σ' αρεσει, Ευα;
-Πολυ! Ειναι πανεμορφο, το πιο ομορφο που εχω δει!
-Δικο σου! της απαντησα
Τιναξε το κεφαλι της και με κοιταξε με το πιο εκπληκτο βλεμμα που εχω δει!
-Κρατα το, της ξαναειπα.
-Αληθεια το λετε;
-Αληθεια.
-Και δεν θα βρω παλι τον μπελα μου;
-Οχι, βρε συ αφου στο χαριζω. Χαμογελασα. Μπορεις να το κανεις ο,τι θες. Να το φορας, να το χαρισεις στη μαμα σου, ακομα και να το πουλησεις.
-Οχι! ΠΟΤΕ δεν θα το πουλησω! Ποτε!
Ειχα φτασει στα ορια μου. Η συγκινηση με πλυμμηριζε σαν ορμητικο κυμα.
-Ακου Ευα. Ξερω ποσο τρομακτικος ειναι για σενα αυτος ο κοσμος. (Και ποσο αδικος ηθελα να πω, αλλα δεν το ειπα.) Ομως θελω παντα να θυμασαι πως δεν ειναι ολοι ανθρωποι κακοι. Υπαρχει και αγαπη και καλοσυνη στον κοσμο αυτο κι αν τωρα περνας δυσκολα, καποια μερα θα εισαι πολυ πολυ καλυτερα. Το υποσχεσαι;
-Το υποσχομαι...
Την εσφιξα ακομα μια φορα στην αγκαλια μου.
-Με λενα Αννα. Οταν το κοιτας να με θυμασαι.
Ειχα ηδη γυρισει προς το δρομο, οταν την ενιωσα να πηδαει, να κρεμεται σχεδον απο το λαιμο μου και να μου δινει ενα φιλι. Κι ηταν αληθεια ενα απο τα πιο γλυκα φιλια που μου εχουν δωσει ποτε.
-Θα σε θυμαμαι... μου ειπε. Κι ειχε ενα χαμογελο ζωγραφισμενο στο προσωπο της. Κι ειχε μεσα στο βλεμμα της την αληθεια.
Προχωρησα, μπηκα στο τρενο, πηγα στη δουλεια μου, γυρισα στο σπιτι, ειχα ακομα πανω μου την αισθηση απο το φιλακι της στο μαγουλο μου. Πηρα το γιο μου και τον αντρα μου τρυφερα στην αγκαλια μου.
Εχει περασει πολυς καιρος απο τοτε, μα ακομα με θυμαμαι να αναρρωτιεμαι, μεσα στην ομορφη οικογενειακη μας αγκαλια, "εκανα την καλη μου πραξη για σημερα;"

Η παραπανω ιστορια, παρολο που περιεχει αυτοβιογραφικα στοιχεια, ειναι προϊον μυθοπλασιας. Θα μπορουσε ομως καλλιστα να ειναι αληθινη. Την αφιερωνω στην Ευα, ενα χαμογελαστο μουτρακι που γνωρισα πριν χρονια σε μια υπογεια διαβαση στην Καλλιθεα. Την αφιερωνω σε ολα αυτα τα παιδια που η ζωη η ισως η κακια ακομα και των δικων τους ανθρωπων τους στερει την ευκαιρια για μαθηση, παιχνιδι, ξεγνοιασια. Ο Θεος να τα εχει καλα!

 Η αναρτηση αποτελει μερος της συμμετοχης μου στο παιχνιδι 24 days' challenge του blog myStick land και συμμετεχουν τα εξης ιστολογια:

confusedmindblog

mytripssonblog

everydayhappyhome

mystickland

Η ζωή είναι ωραία

Μια αναπνοή  

Butterfly's world 

24 DAYS' CHALLENGE # 21: ΦΡΑΟΥΛΕΣ

Αρχικα ειπα να μιλησω για τη φωτια. Μαλιστα, ειχα ετοιμασει να ανεβασω κι ενα ποιημα που ειχα γραψει παλιοτερα

ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΧΩ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΦΩΤΙΑ  (click it)

Κι επειτα αμεσως ηρθαν στο μυαλο μου οι φραουλες. Ζουμερες, κοκκινες φραουλες. Σκετες, με ζαχαρη, με σαντιγυ, με παγωτο, με γιαουρτι , μαρμελαδα φραουλα η γλυκο του κουταλιου. Τωρα θα μου πεις πως απο τη φωτια πεταξε ο νους στις φραουλες; Θες ο καυσωνας, θες η αναγκη για κατι δροσιστικο, να κουλαρει και το μεσα και το εξω μου; Ισως παλι το κοκκινο χρωμα να εκανε το συνειρμο. Κοκκινο της φραουλας η κοκκινο της φωτιας μικρη η διαφορα. Και τα δυο θυμιζουν παθος, λαχταρα, λαιμαργια και διψα.Και τα δυο ξυπνανε αναμνησεις δυνατες και εντονες.
Γιατι στην τελικη, τι αλλο ειμαστε εμεις οι ανθρωποι παρα μικρες ευαλωτες φραουλες; Αν μας κοψουν πριν την ωρα μας, γινομαστε στυφοι, ξινοι, σκληροι και αφηνουμε μια γευση δυσαρεστη στον ουρανισκο. Αν παλι μας αφησουν στα κλαδια περισσοτερο απο οσο πρεπει και ωριμασουμε πολυ, ετσι μοναχικοι, γεμιζουμε μουχλα και σκουληκια, γινομαστε "ακαταλληλοι προς βρωση". Αν ομως καποιος θελησει να γευτει τον καρπο μας στην καταλληλη περιοδο της ακμης, τοτε γινομαστε ενα στρωμα απο κοκκινο βαμβακι, απαλο και μαλακο, πλημμυριζουμε το στομα με τη γλυκεια μας γευση και το αρωμα μας γινεται μεθυστικο. Ε... κι αν καμια φορα μας πιασει η ξινιλα μας, αρκει μια κουταλιτσα ζαχαρη η λιγο μελι για να γινουμε και παλι ακαταμαχητα θελκτικοι. Αν μαλιστα μας ανακατεψουν με σοκολατα η λικερ, τα αγκαλιαζουμε, γινομαστε ενα μαζι τους και το αποτελεσμα ειναι κατι το εκπληκτικο! Και τοτε, οποιος μας δοκιμασει μια φορα, θα θελει να μας γευεται για παντα!...


Για να δροσιστουμε, προτεινω....

Strawberry Daquiri
(η συνταγη απο εδω)

Τι χρειαζόμαστε:

• 2 μέρη λευκό ρούμι
• 1 μέρος χυμό λάιμ
• 1/2 μέρος triple sec ή Grand Marnier/Cointreau
• 1 κουταλιά ζάχαρη άχνη
• 1 φλυτζάνι πάγο (ή αντίστοιχο όγκο παγάκια)
• 5 φρέσκες φράουλες (Το χειμώνα μπορείτε να χρησιμοποιήσετε και παγώμενες)

Πώς το κάνουμε:

1. Βάζουμε όλα τα υλικά στο blender και τα ανακατέυουμε έως ότου αποκτήσουν την σύσταση γρανίτας
2. Σερβίρουμε σε ποτήρι μαργαρίτας και γαρνίρουμε με μία φράουλα

Καλη απολαυση και πεταλουδισια φιλια!

Η αναρτηση αποτελει μερος της συμμετοχης μου στο παιχνιδι 24 days' challenge του blog myStick land και συμμετεχουν τα εξης ιστολογια:

confusedmindblog

mytripssonblog

everydayhappyhome

mystickland

Η ζωή είναι ωραία

Μια αναπνοή  

Butterfly's world 

24 DAYS' CHALLENGE # 20: ΥΠΕΡΟΧΑ

Με ακρως καλοκαιρινη διαθεση, με το μυαλο, τη σκεψη, την ψυχη μεσα στη θαλασσα, με τον ηχο απο το κυμα ακομα στα αυτια μου, αδυνατον να δουλεψω!!!
Φωτογραφιες λοιπον απο τα ΥΠΕΡΟΧΑ μερη που ετυχε να βρεθω και φετος το καλοκαιρι. Κι αφου δεν θα τα ξαναδουμε για εναν ολοκληρο χρονο ισως, ας ταξιδεψουμε μαζι... νοερα εστω...ΑΧ!


Με θεα την Ακροπολη

 

 
 Στα παραδοσιακα Συβοτα

 

 

Μικρη αναπαυλα στο δρομο για τα Γιαννενα

Στη λιμνη των Ιωαννινων

Στο ομιχλωδες Μετσοβο

 Στον πανεμορφο Αγ. Βασιλειο Βοιωτιας, το χωριο του αντρα μου

Πεταλουδισια, ονειρεμενα, ταξιδιαρικα φιλια σε ολους!!!

Η αναρτηση αποτελει μερος της συμμετοχης μου στο παιχνιδι 24 days' challenge του blog myStick land και συμμετεχουν τα εξης ιστολογια:

confusedmindblog

mytripssonblog

everydayhappyhome

mystickland

Η ζωή είναι ωραία

Μια αναπνοή  

Butterfly's world 

24 DAYS' CHALLENGE # 19: ΤΑΜΕΙΟ

Γυρισα...
Απειχα αρκετο καιρο, βοηθησε κι οτι στο σπιτι μεχρι πριν τρεις-τεσσερις μερες ιντερνετ δεν ειχα...
Καλα ηταν. Αποτοξινωση.
Περιεργο καλοκαιρι το φετινο. Τα πραγματα εμοιαζαν να μην εχουν καθορισμενο χρωμα, μια μουνταδα ειχε απλωθει κι εκανε τα χρωματα θολα... Οχι, γκριζα, απλα θολα, δεν ξεχωριζες ευκολα το κιτρινο απο την ωχρα, το ροζ απο το μωβ, το καφε απο το κοκκινο. Αυτο που ηταν ομως παντα φωτεινο και καθαριο ηταν το μπλε. Μπλε σε ολες τις αποχρωσεις, γαλαζιο του καθαρου ουρανου, τυρκουαζ της θαλασσας, μπλε σκουρο της νυχτας. Κι ηρθε κι εκεινο το φεγγαρι, το ολογιομο, το ολοφωτο, να ριξει το βλεμμα του πανω μας και να μετατρεψει τη μουνταδα σε γλυκεια παχνη.
Διακοπες λιγα πραγματα. Στιγμες πολλες.
Ερωτευμενα βραδια η και απογευματα. Τσιγαρα δανεικα και μη. Ποτο λιγο ειναι η αληθεια. Φαγητο καμποσο. Ονειρα παντα...
Καθε βραδυ ο γιος μου ξαπλωνει και περιμενει με λαχταρα να διαβασουμε μαζι. Οχι παραμυθια, αυτα σαν να τα βαριεται. Μυθιστορηματα θελει. Τις Κατειρηνες η το Μελιο.
Οταν το φεγγαρι ειναι γεματο με ρωταει γιατι. Τοτε του λεω πως ο ηλιος κοιμαται ξαπλωμενος ανασκελα και το φωτιζει ολοκληρο. Κι ειναι πολυ χαρουμενος ο ηλιος γιατι βλεπει τη μεγαλη του αγαπη, τη σεληνη να λαμπει ετσι και την ονειρευεται. Μετα ο γιος μου στον υπνο του γελαει... μπορει κι εκεινος να την ονειρευεται...
Το καλοκαιρι παντα οταν πλησιαζει στο τελος μου στελνει εναν απολογισμο. Αλλοι το κανουν την Πρωτοχρονια, εγω στο τελος του Αυγουστου. Ισως γιατι τοτε σηματοδοτειται για μενα η εναρξη της νεας χρονιας, τοτε που αρχιζει και η σχολικη περιοδος σε λιγο.
Η τσεπη ειναι αδεια, παντοτε, μα η καρδια γεματη. Και το ταμειο ειναι ΣΥΝ! Ακομα. Και για οσο ελπιζω, αγαπω, χαμογελω κι οι ανθρωποι που λατρευω ειναι γεροι!

Καλο φθινοπωρο!

Η αναρτηση αποτελει μερος της συμμετοχης μου στο παιχνιδι 24 days' challenge του blog myStick land και συμμετεχουν τα εξης ιστολογια:

confusedmindblog

mytripssonblog

everydayhappyhome

mystickland

Η ζωή είναι ωραία

Μια αναπνοή  

Butterfly's world 

24 DAYS' CHALLENGE # 18: ΣΩΤΗΡΙΑ ( η αλλιως ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΡΙΑ)

Αντι αλλης αναρτησης, θα αφιερωσω αυτο το ποστ και αυτη τη λεξη στη Μαρια μας.

Αν παρακολουθεις το μπλογκ, η ιστορια της Μαριας ειναι γνωστη λιγο πολυ. Αν δεν ξερεις, να σου πω επιγραμματικα.

Η Μαρια ειναι ενα κοριτσι που εδω και πανω απο δεκα χρονια παλευει με τη νοσο Bechet-Aδαμαντιαδη, μια πολυ σπανια αυτοανοση νοσο, η οποια προσβαλει κυριως το ανοσοποιητικο στο συνολο του, αγγιζοντας ετσι τη σφαιρα της ογκολογιας, της ρευματολογιας, της νευρολογιας κλπ.
Εν ολιγοις, καταστρεφει σταδιακα τον οργανισμο, δημιουργει ελκη, ογκους, κακοηθειες και φρικτους φρικτους πονους.

Αλλα, μη δεις ποτε τη Μαρια ως εναν ανθρωπο ασθενη. Το σθενος της ειναι πραγματικα αξιοθαυμαστο. Εχει καταφερει να σπουδασει Ψυχολογια, να ολοκληρωσει ενα Μεταπτυχιακο προγραμμα και τωρα ολοκληρωνει το δευτερο! Εχει τη μεγαλυτερη διαθεση για ζωη και την μεγαλυτερη αισιοδοξια που εχω συναντησει. Ειναι ενας αγγελος!

Οταν γεννησα το γιο μου, η Μαρια, η ΦΙΛΗ μου, αυτη που με το ζορι τα εβγαζε περα οικονομικα λογω ολων των νοσηλειων και φαρμακων, μου εστειλε δυο σακουλες δωρα για το μωρο, τον "πριγκηπα" της οπως συνηθιζει να τον αποκαλει.

Δυστυχως, η κατασταση της χειροτερευει. Και το κρατος απεχει φυσικα! Μιλαμε για το Κυπριακο κρατος, η Μαρια ζει στην Κυπρο. Η νοσηλεια της κοστιζει, τα φαρμακα τηςκοστιζουν, η φροντιδα της πλεον ειναι 24ωρη με αποτελεσμα η μητερα της να μην μπορει να βγαζει τα προς το ζειν. Μοναδικη ελπιδα της, οχι για θεραπεια αυτο δεν παιζει, για αξιοπρεπη διαβιωση και μια καποια ποιοτητα ζωης ειναι το εξωτερικο. Το Υπουργειο Υγειας την εχει εγκαταλειψει. Ειναι φορες που ουτε φαρμακα αλλα ουτε και φαγητο δεν εχει. Και πολλοι ανθρωποι την εχουν εγκαταλειψει. Και πολλοι την εχουν βρισει, εξευτελισει, λοιδωρησει, αμφισβητησει... αλλα αυτοι δεν ειναι καν ανθρωποι...

Θα μπορουσα να πω πολλα ακομα για τη δυσκολια της καταστασης της και το ποσο ασχημα βιωνει την καθημερινοτητα, αλλα δεν θα το κανω.. Ουτως η αλλως δεν εχει αναγκη απο λυπηση, ουτως η αλλως τη σιχαινεται. Αγαπη εχει αναγκη και ανθρωπια.

Χρειαζεται βοηθεια. Ετσι απλα.... Ανθρωπινα, χωρις φανφαρες και μελοδραματα. Αν θες να βοηθησεις, στο πλαι δεξια πανω θα βρεις λογαριασμο. Επισης, πλεον εχει και Paypal για οποιον μπορει να προσφερει το ελαχιστο. Στην πραγματικοτητα χρειαζεται μια μεγαλη διοργανωση και ενα τεραστιο ΘΑΥΜΑ. Ομως, δεν πειραζει. Εσυ μην της γυρισεις την πλατη... εστω και με το ελαχιστο. Μη γελιεσαι. Δεν μπορεις να σωσεις τη Μαρια. Την ψυχη σου να σωσεις. Η σωτηρια της Ψυχης ειναι πολυ μεγαλο πραγμα!...

Η αναρτηση αποτελει μερος της συμμετοχης μου στο παιχνιδι 24 days' challenge του blog myStick land και συμμετεχουν τα εξης ιστολογια:

confusedmindblog

mytripssonblog

everydayhappyhome

mystickland

Η ζωή είναι ωραία

Μια αναπνοή  

Butterfly's world